[Μικροπολιτικός] Η μεγάλη μάχη της Κοζάνης

Η μάχη της Κοζάνης παρουσιάζει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον στο εσωκομματικό παιχνίδι του ΣΥΡΙΖΑ. Από τις επτά υποψηφιότητες σε αυτή την εκλογική περιφέρεια ξεχωρίζω τέσσερα ονόματα που θα παλέψουν για τη μία ή τις δύο έδρες που ενδεχομένως θα κερδίσει εκεί η Κουμουνδούρου.

Πρώτη περίπτωση και με σαφές προβάδισμα έναντι των άλλων, η λαφαζανικών καταβολών Ευγενία Ουζουνίδου που κέρδισε την έδρα στις εκλογές του 2012. Περίπτωση δεύτερη, ο γνωστός σκηνοθέτης και υποψήφιος περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας με τον ΣΥΡΙΖΑ Θέμης Μουμουλίδης που έχασε την περιφέρεια από τον (αρχικά εκλεκτό της Κουμουνδούρου) Θόδωρο Καρυπίδη.

Ακολουθεί το μεγάλο στοίχημα του Αλέξη Τσίπρα που ακούει στο όνομα Ραχήλ Μακρή. Με προσωπική παρέμβαση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και χωρίς τη συγκατάθεση της τοπικής οργάνωσης, η Ραχήλ θα διεκδικήσει την επανεκλογή της στην εθνική αντιπροσωπεία.

Οπως μου μεταφέρουν από την Κοζάνη, αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει δεύτερη έδρα θα τη διεκδικήσει η Μακρή με τον δημοσιογράφο της «Αυγής» Κωνσταντίνο Ζαγάρα. Το πλεονέκτημα της Ραχήλ είναι η προβολή που έχει κερδίσει αυτά τα δύο χρόνια από τα ΜΜΕ.

Μειονέκτημα, ότι η γεννημένη στην Πτολεμαΐδα Μακρή δεν έχει μεγαλώσει στη περιοχή, όπως ο Ζαγάρας – που βγήκε πρώτος στην εσωκομματική ψηφοφορία – και η οπαδική της προτίμηση, καθώς η Ραχήλ είναι οπαδός του Ολυμπιακού σε μια παοκοκρατούμενη πόλη. Για να δούμε αν κι αυτό θα παίξει τον ρόλο του. Δηλαδή, αν θα επικρατήσει η εκλεκτή του προέδρου και Ολυμπιακός Μακρή ή ο λαφαζανικός κα παοκτσής Ζαγάρας.   

Ο θάνατός του η ζωή της

Μυστικό λοιπόν δεν είναι ότι οι τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ ήταν καζάνι που έβραζε εδώ και πολύ καιρό. Αυτό επειδή θεωρούν γενικότερα ότι με την περίφημη «διεύρυνση» ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοπίζει στην ουσία τοπικά στελέχη που δουλεύουν για το κόμμα εδώ και χρόνια, καπελώνοντάς τους με υποψηφίους από άλλους χώρους, όπως για παράδειγμα – εκτός της Ραχήλ Μακρή– ο Θόδωρος Παραστατίδης και η Θεοδώρα Τζάκρη.

Πάντως, ακούω ότι στην περίπτωση Παραστατίδη δεν είναι τυχαίο ότι οι προσπάθειες αποκλεισμού του δεν προήλθαν μόνο από τις τοπικές οργανώσεις αλλά και από τον Μανώλη Γλέζο. Οι κακές γλώσσες λένε ότι ο Γλέζος δεν ήθελε τον Παραστατίδη στα ψηφοδέλτια επειδή στενή του φίλη (και συντρόφισσα στη συνιστώσα του Ενεργοί Πολίτες) είναι η 30χρονη βουλευτής του Νομού Κιλκίς (φαρμακοποιός όπως και ο ανθυποψήφιός της) Ειρήνη Αγαθοπούλου, η οποία είναι και πάλι υποψήφια. Σαν να λέμε ο θάνατός του η ζωή της.

Και τα σκυλιά δεμένα

Συνωστισμός στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Ή, μάλλον, στη μαρκίζα. Με το ΠΑΣΟΚ, το Κίνημα και Το Ποτάμι κινδυνεύουμε να ζήσουμε τις μεγάλες στιγμές που ζήσαμε με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, όταν αμφότερα τα κόμματα διεκδικούσαν την ομπρέλα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος πριν από τις ευρωεκλογές. Το λέω επειδή πληροφορούμαι ότι τις προάλλες σε συνεδρίαση των Σοσιαλιστών στο Ευρωκοινοβούλιο, ο επικεφαλής της ομάδας Τζιάνι Πιτέλα είπε ξεκάθαρα ότι οι Σοσιαλιστές στηρίζουν τρία κόμματα στην Ελλάδα: το ΠΑΣΟΚ, Το Ποτάμι και το Κίνημα. Και τα σκυλιά δεμένα.

Ποτέ μη λες ποτέ

Ποτέ μη λες ποτέ, γιατί ο κόσμος της Κεντροαριστεράς είναι πολύ μικρός. Τόσο μικρός που η ζωή τα έφερε έτσι ώστε ο Γιώργος Φλωρίδης και ο Νίκος Μπίστης αφού ακολούθησαν χωριστούς δρόμους – ο πρώτος αναζητώντας έναν δεύτερο μεταρρυθμιστικό πόλο και ο δεύτερος αναζητώντας τους «58» – ξαναβρέθηκαν μαζί. Και όχι μόνο βρέθηκαν, αλλά έχουν αναλάβει την επικοινωνιακή αντεπίθεση του ΠΑΣΟΚ σε τηλεοπτικά κανάλια και ομιλίες στην επαρχία. Οι εκσυγχρονιστές ποτέ δεν πεθαίνουν.

Φιλοδοξίες

Η ΔΗΜΑΡ πάντως, παρά τις αντιξοότητες δεν λέει να τα παρατήσει. Χθες, οι δύο επικεφαλής της συμμαχίας Πράσινοι-Δημοκρατική Αριστερά Φώτης Κουβέλης και Νίκος Χρυσόγελος παρουσίασαν την εκλογική διακήρυξη του μετωπικού σχήματος.

Οπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο κείμενο, στόχο αποτελεί ένα «νέο Κοινωνικό, Πράσινο Συμβόλαιο Βιώσιμης Ευημερίας». Οσο για τη λύση που προκρίνουν στο πεδίο της μάχης με τους δανειστές, δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη, αλλά μάλλον η αναγκαιότητα της στιγμής καθώς προτείνουν την «άμεση επαναδιαπραγμάτευση με τους ευρωπαίους εταίρους χωρίς  μονομερείς ενέργειες που θα εντείνουν την κρίση».

Μάλιστα δεν χάνουν καθόλου την αισιοδοξία τους, αν σκεφτεί κανείς πως διεκδικούν «να διαμορφωθεί μια συμμαχική κυβέρνηση, και με τη δική μας συμμετοχή, ώστε να υπάρξει μια ουσιαστική πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα». Ομολογουμένως, φιλόδοξη σκέψη αν σκεφτεί κανείς τις δημοσκοπικές επιδόσεις του σχήματος.

Πράσινη σύγχυση

Ομολογουμένως, η διάσπαση των Οικολόγων Πρασίνων και οι χωριστές συμμαχίες έχουν προκαλέσει σύγχυση. Διευκρινίζω λοιπόν ότι οι Οικολόγοι Πράσινοι συμμάχησαν με τον ΣΥΡΙΖΑ και το κομμάτι που είχε διασπαστεί -με αφορμή τις ευρωεκλογές – από το κόμμα (λέγε με Νίκο Χρυσόγελο) με τη ΔΗΜΑΡ.

Σε αυτές προσθέτω και μια τρίτη κατηγορία: αυτών που έφυγαν από τους Οικολόγους πριν διασπαστούν, όπως η πρώην επικεφαλής Ιωάννα Κοντούλη που κατεβαίνει στη Β’ Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο ξαναβρέθηκε τώρα με τους παλιούς συντρόφους της!