[Στιγμές] «Πιστέψτε με, είναι βασανιστήριο»

Ηταν Αύγουστος του 2008. Η συζήτηση γύρω από το βασανιστήριο που χρησιμοποιούσε η CIA μετά τις επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους σε υπόπτους για τρομοκρατία είχε φουντώσει – οι φήμες έλεγαν ότι το waterboarding, ο εικονικός πνιγμός, ήταν μια ιδιαίτερα βάναυση μέθοδος. Ο Κρίστοφερ Χίτσενς αποφάσισε να το δοκιμάσει, να υποβληθεί δηλαδή σε αυτό το βασανιστήριο όπου ο κρατούμενος, δεμένος ανάσκελα, δέχεται στο πρόσωπο κουβάδες νερό που του κόβουν την αναπνοή. Ο βρετανός συγγραφέας και δημοσιογράφος που συχνά προκαλούσε με τις απόψεις του αφέθηκε στα χέρια μελών των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων.

«Μια υπέρλαμπρη Πρωτομαγιά», έγραφε ο Χίτσενς στο βιωματικό άρθρο του που δημοσιεύθηκε στο «Vanity Fair» τον Αύγουστο του 2008, «βρέθηκα ανάμεσα σε μια ομάδα εκπαιδευμένων ανακριτών. Αν και ήξερα ότι μπορούσα να σταματήσω τη διαδικασία όποτε ήθελα, δεν ξεχνούσα ότι είχα υπογράψει και ένα χαρτί που έλεγε πως αν πάθαινα κάτι στη διάρκεια αυτής της “ιδιαίτερα επικίνδυνης δραστηριότητας”, θα ήμουν αποκλειστικά υπεύθυνος εγώ».

«Είναι αλήθεια αυτό που λένε ότι οι δειλοί πεθαίνουν πολλές φορές, γιατί έπιασα τον εαυτό μου να τρέμω καθώς τους περίμενα» γράφει ο Χίτσενς. Ξαφνικά τον έπιασαν από πίσω, τον έκαναν να γονατίσει, του έδεσαν τα χέρια και του πέρασαν κουκούλα, πριν τον οδηγήσουν σε ένα δωμάτιο. Εκεί τον ξάπλωσαν πάνω σε σανίδες, του έδεσαν και τα πόδια και πρόσθεσαν πάνω στις κουκούλες τρεις πετσέτες. Εγειραν τις σανίδες προς τα πίσω, ώστε το κεφάλι του να είναι σε χαμηλότερο επίπεδο από τα πόδια, και άρχισαν να ρίχνουν νερό στο πρόσωπό του. «Κράτησα για λίγο την αναπνοή μου και κατόπιν αναγκάστηκα να αναπνεύσω. Τα βρεγμένα πανιά κόλλησαν στα ρουθούνια μου και ξαφνικά ο αέρας σταμάτησε. Το νερό συνέχισε να πέφτει. Εκανα αμέσως το προκαθορισμένο νόημα για να σταματήσουν και αισθάνθηκα απέραντη ανακούφιση όταν με έλυσαν και με σήκωσαν. Είχαν περάσει ελάχιστα δευτερόλεπτα» (φωτογραφία).

Ο Χίτσενς, που πέθανε το 2011, είχε διαβάσει πως ένας από τους βασικούς υπόπτους για το τρομοκρατικό χτύπημα στη Νέα Υόρκη, ο Χαλίντ Σεΐχ Μοχάμεντ, είχε αντέξει δύο λεπτά πριν «σπάσει». Ο Μοχάμεντ είχε υποβληθεί σε 183 τέτοιους εικονικούς πνιγμούς μέσα σε έναν μήνα, δηλαδή περίπου έξι την ημέρα, «και άρα», είχε συμπεράνει ο βρετανός συγγραφέας πριν δοκιμάσει την τεχνική, «μάλλον δεν θα έπρεπε να ήταν και σκληρό βασανιστήριο». Εσπευσε να αλλάξει γνώμη. «Κατανοώ την ανάγκη να αποσπάσουμε πληροφορίες, αλλά φοβάμαι ότι είναι μια απάνθρωπη τεχνική» είχε γράψει. «Και φοβάμαι ότι στο μέλλον θα χρησιμοποιείται συχνά». Η πρόσφατη έρευνα της Γερουσίας για την εκτεταμένη χρήση αυτού και άλλων βασανιστηρίων από τη CIA τον δικαίωσε μετά θάνατον.