[Επισκέπτης] Επείγει εθνική στρατηγική

Δεν αρκεί τα εθνικά θέματα να μένουν εκτός κομματικών αντιμαχιών. Αυτό είναι αυτονόητο. Προπαντός όταν «οι καιροί ου μενετοί». Οταν δηλαδή ως χώρα (ή και γενικότερα ως έθνος) βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ιστορικά οριακές εξελίξεις και κινδύνους. Και δεν αρκεί:

1. Γιατί το να μένουν εκτός διαγκωνισμών, σημαίνει απλώς παθητικό παραγκωνισμό τους. Ενώ τέτοια ζητήματα συναπαιτούν πρωτίστως προαγωγή στρατηγικών σχεδιασμών, ενεργοποίηση δυνατοτήτων και διαμόρφωση ανάλογων επιλογών. Οπως τις επιβάλλουν οι περιστάσεις. Και με δυναμικές που να διαπνέονται από κοινό πνεύμα. Και επομένως κοινότητα πολιτικής. Την ακριβώς δηλαδή (και δυστυχώς) απούσαν!

2. Γιατί εάν αυτά δεν αποβούν συνειδητοποιημένη αντίληψη και δεν απολήξουν σε ό,τι συνήθως μηρυκάζεται ως εθνική αναγκαιότητα (για εκ των ων ουκ άνευ εθνική ενότητα) μπορεί να τραυματισθούν ανεπανόρθωτα. Ή ακόμη και να βαραθρωθούν. Με ό,τι αυτό σημαίνει. Και σημαίνει ακόμη κι ενδεχόμενους ακρωτηριασμούς. Κάτι που δεν θα είναι για μας μοιραίο (ή και ολέθριο) εκ παρθενογενέσεως. Δεν θα είναι δηλαδή το πρώτο πάθημα. Για όσους δηλαδή «της Ιστορίας έσχον μάθησιν». Και των οποίων η μνήμη δεν αδικείται από παθογένειες εθνικής λήθης. Εάν δε θα έπρεπε να λεχθεί κάτι για όσα σήμερα ιεραρχούνται ως προτεραιότητες, αυτό είναι ότι: τυχόν απευκταία γεωπολιτικά τετελεσμένα – τα οποία και σαφώς ήδη επαπειλούνται – δεν θα είναι ποσώς αναστρέψιμα! Κι αυτό να προσυπογραμμισθεί.

Εν ολίγοις: τις οικονομικές κατολισθήσεις αργά ή γρήγορα θα τις υπερβούμε. Και, λιγότερο ή περισσότερο επώδυνα, θα ξεπεράσουμε τα παράγωγα που εισπράττονται και που σήμερα ταπεινώνουν την καθημερινότητα των Ελλήνων. Αλλ’ ό,τι τυχόν αρνητικό συντελεσθεί επί του εδάφους (ή σε ό,τι διαλαμβάνεται ως εθνική κυριαρχία) δεν αναστρέφεται. Ή τουλάχιστον όχι χωρίς τραυματικό κόστος.

Αυτές λοιπόν οι έστω και διαλεκτικώς απλουστευτικές αναφορές απολήγουν στο εξίσου απλουστευτικό «διά ταύτα». Που μεθερμηνεύεται με όρους άμεσης αναγκαιότητας κάποιων ενδοελληνικών συναινέσεων. Και πολιτικών συγκλίσεων, στη βάση μιας ελάσσονος έστω εθνικής γραμμής. Από Κυπριακό μέχρις Αιγαιωτικό. Και από Σκοπιανό μέχρι την ψύχραιμη μεν, αποφασιστική δε αποπυροδότηση όμορων εθνικιστικών απειλών. Οι οποίες απαιτούν επικαιροποιημένο και προπαντός τελεσφόρο εθνικό σχέδιο.

Διότι: Εάν υπό το φως (και το βάρος) τέτοιων προφανών κινδύνων δεν ενεργοποιηθούν (από τους θεσμικούς διαχειριστές και τις πολιτικές ηγεσίες) αποφάσεις, που όχι μόνο να τ’ αφήνουν στο απυρόβλητο, αλλά και να επαναδομούν δυνάμει τις εθνικές αντιστάσεις (ισχυροποιώντας τις αποτρεπτικές δυνατότητες του Ελληνισμού) τότε πότε και γιατί θα είναι ανάγκη να το πράξουν;

Ακόμη και αυτά που σχετίζονται με τη χρεοκοπική κατάσταση (και κατάντια) συνιστούν από μόνα τους μείζον εθνικό ζήτημα. Και αφ’ εαυτών απαιτούν επίσης πνεύμα ευρείας συναντιλήψεως.

Πέραν υπεσχημένων από τους μεν και κριτικής από τους δε και πέραν διατηρήσεως ή διεκδικήσεως της εξουσίας, προέχουν εκείνα χωρίς τα οποία τίποτε δεν θα έχει κανένα νόημα. Ούτε πλέον σημασία. Γιατί σε τέτοια περίπτωση θα ανακαλύψομεν εαυτούς (και οι μεν και οι δε) σκιαμαχούντες για ένα πουκάμισο αδειανό.

Χωρίς καμιά (μα καμιά) Ελένη…

Ο Ανθος Λυκαύγης είναι δημοσιογράφος – πολιτικός αναλυτής