[Επισκέπτης] Πέριξ του Πολυτεχνείου

Ακούμε κάτι συνθήματα, μέρα που είναι, όπως «Κάτω η χούντα» ή «Η χούντα δεν τελείωσε το ’73»! Συνθήματα που με την υπερβολή τους προσβάλλουν, ασυναίσθητα πιστεύω, τη μνήμη των νεκρών της επτάχρονης xούντας. Προσβάλλουν επίσης όσους έζησαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν, κυνηγήθηκαν παντοιοτρόπως μέσα στον ζόφο της θλιβερής επταετίας.

Η τάση ισοπέδωσης είναι ό,τι χειρότερο, γιατί αναιρεί τη βαρβαρότητα της δικτατορίας και την κάνει να μοιάζει με την όποια συμπεριφορά ενός πρύτανη ή των ΜΑΤ, ακόμα κι αν υπερβαίνουν – και πολλές φορές υπερβαίνουν -, κάκιστα, τον ρόλο τους. Και ναι μεν μπορεί κανείς να καταλάβει τα νέα παιδιά που δεν έχουν τέτοιες εμπειρίες – ευτυχώς – αλλά γεννιούνται ερωτήματα ως προς τις παραστάσεις που έχουν για τη xούντα από τους παλιότερους, από τους γονείς τους κι από τους δασκάλους τους. Σαράντα χρόνια, αυτά τους μαθαίνουν;

Μην παραβλέψουμε, πάντως, τάσεις αυταρχισμού που πολλοί έχουν ενδομύχως. Επίσης, μην παραβλέψουμε κι αυτούς που τις εκφράζουν δημοσίως. «Πού είσαι, Παπαδόπουλε;» είναι μια φράση επίκλησης που ακούγεται συχνά. Η Χρυσή Αυγή είναι μια οργάνωση που, με την ψήφο ελλήνων πολιτών, μπήκε στη Βουλή και δεν κρύβει ούτε τα πιστεύω της ούτε τις πρακτικές της, μας τις πετάει κατάμουτρα από τηλεοράσεως και από τα έδρανα του Κοινοβουλίου.

Αυτός ο αχταρμάς της ιδεολογικής σύγχυσης, είναι βέβαιον, προέρχεται από την οικονομική κρίση, αλλά φοβάμαι ότι οδηγεί σε χειρότερες καταστάσεις. Σε αυτό φταίνε και οι πολιτικοί, γιατί αγνοούν ότι η στάση και ο λόγος τους έχουν και παιδευτική διάσταση. Η φράση του υφυπουργού Παιδείας, που σωστά απεπέμφθη, προς τη βουλευτή κ. Λιάνα Κανέλλη, ότι χρειάζεται Κασιδιάρη, υπερβαίνει κάθε όριο δημοκρατικής δεοντολογίας αλλά και ευπρέπειας, και μάλιστα από υφυπουργό Παιδείας! Η δε μη συνεννόηση των κομμάτων για τα πιο προφανή, η ανταλλαγή ύβρεων και η απουσία διαλόγου δείχνουν ότι άλλες είναι οι προτεραιότητές τους κι όχι η διάσωση της χώρας, όπως επιμόνως όλοι διατείνονται.

Η δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα, όμως χωρίς αμφιβολία είναι και το πιο απαιτητικό. Από το επίπεδο των πολιτικών και του λαού εξαρτάται και ο τρόπος άσκησής της. Είναι προφανές ότι κάτι χωλαίνει. Βαδίζοντας σε δύσκολες ατραπούς κι έχοντας ακόμα δρόμο να διανύσουμε, κάθε νουνεχής πολίτης μακαρίζει τη θέση μας εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της ευρωζώνης. Αναλογίζεται τι θα γινόμαστε διαφορετικά, γνωρίζοντας τις ιστορικές επιδόσεις μας σε δικτατορίες. Ακριβώς γι’ αυτό το κακό προηγούμενο, που στοίχισε πανάκριβα στον τόπο, θα πρέπει να έχουμε αυξημένη συνείδηση του αγαθού της δημοκρατίας. Πού; Εδώ, στην Αθήνα, όπου γεννήθηκε.

Αυτή η αντίληψη πρέπει να διέπει καθημερινά τις συμπεριφορές και τον λόγο μας. Ας το σκεφτούμε, ιδιαίτερα σήμερα, 17 Νοέμβρη, ημέρα-σύμβολο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, που πρώτοι οι νέοι οφείλουν να τιμούν και να φυλάττουν το νόημά της ως κόρην οφθαλμού.

Ο Τηλέμαχος Χυτήρης είναι πρώην υπουργός