[Κιόσκι] Ενα καθημερινό ταξίδι

Το πιο γοητευτικό στοιχείο σε μια καθημερινή στήλη είναι ότι επιτρέπει στον συντάκτη της να γυρίσει την πλάτη του στην επικαιρότητα και να εκθέσει τις σκέψεις του ή τις σκέψεις των άλλων για κάτι που μπορεί να φαίνεται ακόμη και ασήμαντο. Στην πραγματικότητα, είναι μια πολυτέλεια – ή μάλλον εκείνο το σπάνιο είδος πολυτέλειας που μπορεί να σου εξασφαλίσει μόνο η παραφροσύνη της ανάποδης ιεράρχησης των γεγονότων.

Στους Τάιμς, για παράδειγμα, ο Μπεν Μακιντάιαρ δεν γράφει για το δημοψήφισμα στη Σκωτία αλλά για το Νομπέλ Λογοτεχνίας. Ο αρθρογράφος της βρετανικής εφημερίδας ξεκινά τη χθεσινή στήλη του με έναν στίχο του Μπομπ Ντίλαν από το «The Times They Are A-Changin’»: «Μην κάνετε κριτική σε ό,τι δεν καταλαβαίνετε». Ο ίδιος δεν καταλαβαίνει με ποια κριτήρια επιλέγει τον λογοτέχνη που θα βραβεύσει η Επιτροπή του Νομπέλ Λογοτεχνίας. Αλλά κριτική θα κάνει. Το Νομπέλ Λογοτεχνίας, που θα ανακοινωθεί τον επόμενο μήνα, πρέπει επιτέλους να δοθεί στον Ντίλαν, έναν από τους μεγαλύτερους ποιητές της εποχής μας. «Ως συγγραφέας και κριτικός που προβλέπει με την πένα του, προβλέπω ότι αυτή θα είναι η χρονιά του Ντίλαν. Στις οδηγίες που άφησε ο Αλφρεντ Νομπέλ αναφέρει ότι το βραβείο πρέπει να πηγαίνει σε όποιον παράγει στο πεδίο της λογοτεχνίας το πιο διακεκριμένο έργο σε μια ιδανική κατεύθυνση. Από κάθε άποψη, ο Ντίλαν είναι φαβορί».

Οι εφημερίδες είναι γεμάτες από τέτοιες λοξές ματιές, αντισυμβατικές απόψεις και αιρετικά σχόλια, σκοπός των οποίων είναι να ερεθίσουν το πνεύμα του αναγνώστη. Οπως είναι γεμάτες από ειδήσεις που αξίζει να διαβαστούν στο χαρτί. Κάπως έτσι η Λιμπερασιόν αναρωτιέται εάν «θα πρέπει να επανεθνικοποιηθούν οι εθνικές οδοί» ή περιγράφει το δράμα που ζει η Αφρική με τον Εμπολα σαν το «χρονικό μιας καλοφτιαγμένης ταινίας καταστροφής». Και κάπως έτσι στους Νιου Γιορκ Τάιμς, δύο ειδικοί διαβεβαιώνουν ότι οι κοραλλιογενείς ύφαλοι της Καραϊβικής μπορούν να σωθούν ακόμη, ενώ η Αν Νορθ γράφει για την πολιτική σημασία της πίτσας. Στη Ρεπούμπλικα, πάλι, μπορείς να χαζέψεις τις εικόνες ενός Μιλάνου που «δεν υπάρχει πια» ή να ρίξεις μια ματιά στη μακροσκελή ανάλυση του Στέφανο Ροντοτά για την Ευρώπη που «απομακρύνει ανθρώπους και δικαιώματα». Και στη Μοντ να διαβάσεις για τα «πικρά δάκρυα της Γλασκώβης» ή για τις γαλλογερμανικές σχέσεις τον καιρό της αμφιβολίας, οι οποίες μπορεί και να έχουν μικρότερη σημασία από κάποιο ρεπορτάζ για ένα ξεχασμένο φαράγγι για μερικούς αναγνώστες.

Μόνο στον Τύπο μπορεί να απολαύσει κανείς την αρμονία μιας τέτοιας διαδρομής. Γιατί αυτό είναι οι εφημερίδες και αυτό ήταν αυτή η στήλη: ένα καθημερινό ταξίδι.