Η ανακύκλωση των ποδοσφαιριστών στην Ελλάδα όχι μόνο συνηθίζεται αλλά και συνεχίζεται! Συνίσταται άλλωστε στην εποχή της οικονομικής δυσπραγίας και της ανάγκης για νοικοκύρεμα των ομάδων προκειμένου να μη βγουν οφσάιντ από την UEFA, η οποία ως γνωστόν «τσεκουρώνει» τους ανίσχυρους για τις ατασθαλίες τους και κάνει… ευκολίες σε εκείνες των πανίσχυρων. Η παραδοχή για την ισχύουσα κατάσταση στην ελληνική μεταγραφική αγορά θα μπορούσε να αποτελεί την εύκολη δικαιολογία ή και να προκαλεί αναθέματα για την επιλογή του Παναθηναϊκού να δώσει συμβόλαιο στον Χρήστο Μπούρμπο.
Κατά το «Γκουμομπασινάδες» που άλλοτε επικρατούσε στο Τριφύλλι (και καταρρίφθηκε από τις σπουδαίες ευρωπαϊκές πορείες της ομάδας) και το «Μπουρμποκρασσάδες» το οποίο αποτέλεσε ένα άλλο (κακοπροαίρετο) σήμα κατατεθέν συγκεκριμένης εποχής στην ΑΕΚ, τέτοιου είδους ποδοσφαιριστές, ομολογουμένως όχι ξεχωριστοί ως ταλέντα, ακυρώνονται εύκολα, αναίτια και άδικα.
Στο άκουσμα της απόκτησης του 31χρονου Μπούρμπου, ο οπαδός του Παναθηναϊκού ενδεχομένως να μελαγχόλησε σκεπτόμενος ότι σε άλλες (όχι μακρινές) εποχές η ομάδα του αποκτούσε τον Γιούρκα Σεϊταρίδη. Κι όμως, στο πρόσωπο του πρώην δεξιού μπακ του ΟΦΗ, ο έλληνας ποδοσφαιριστής που δουλεύει πάντοτε στις προπονήσεις στο 100%, δεν σταματά να επιζητεί τη βελτίωσή του όσο μεγαλώνει και αγωνίζεται μονίμως στο μάξιμουμ, βρίσκει τη δικαίωσή του.
Εχει τύχει να συνομιλήσω με αρκετούς προπονητές που εργάστηκαν ή εργάζονται στη Σούπερ Λίγκα. Απαντες θα ήθελαν τον συγκεκριμένο ποδοσφαιριστή στην ομάδα τους, όχι απαραίτητα ως βασικό αν υπάρχει ήδη κάποιος με περισσότερη ποιότητα, αλλά σίγουρα ως μία παρουσία που στην πορεία θα διαδραματίσει τον θετικό ρόλο της στο σύνολο.
Αν αύριο ο Μπούρμπος διαγράψει τέτοια πορεία που θα προκαλέσει την κλήση του στην εθνική ομάδα (άλλωστε πλέον θα υπάρχει εθνικός τεχνικός που θα κρίνει εκ του μηδενός) να μην εκπλαγείτε. Θα είναι και αυτή η δικαίωση ενός παίκτη ο οποίος το μόνο που έκανε στην καριέρα του ήταν να δουλεύει σκληρά.