[Προεκτάσεις] Αξιοπρέπεια

Η διαμάχη είναι παλιά: αποτεφρωτήριο ή νεκροταφείο; Η πλευρά που κάνει σωστά τη δουλειά της σε αυτήν την υπόθεση είναι η Εκκλησία. Π.χ. οι ιερείς δεν τελούν νεκρώσιμη ακολουθία χωρίς θρησκευτική κηδεία. Αν δεν παίζεις – όσο μπορείς να παίξεις μετά θάνατον – με τους κανόνες της Εκκλησίας γιατί να παίξει αυτή με τους δικούς σου;

Το πρόβλημα είναι ότι η Πολιτεία δεν κάνει εξίσου καλά τη δική της. Για ένα θέμα της  αρμοδιότητάς της περιμένει την έγκριση της Εκκλησίας – την οποία δεν θα πάρει ποτέ. Ποια Πολιτεία; Εδώ που τα λέμε για τα κυβερνητικά κόμματα πρόκειται, που διεκδικούν τις ψήφους εκκλησιαστικής επιρροής. Ετσι όμως αποτεφρωτήρια επί ελληνικού εδάφους δεν πρόκειται να επιτραπούν.

  Οι εκκλησιαστικές αντιρρήσεις δεν είναι πνευματικού ή θεολογικού χαρακτήρα – είναι οικονομικού. Αν αρχίσουν οι άνθρωποι να καίγονται μετά τον θάνατό τους θα χαθούν έσοδα. Η «οικονομία του θανάτου» που οργανώνεται γύρω από τα κοιμητήρια εκτείνεται πέραν των εκκλησιαστικών παραγόντων. Το νεκρό σώμα είναι κερδοφόρο και συνεπώς αν χαθεί ο έλεγχός του θα μειωθούν εισοδήματα – συνήθως μαύρα.

 Ετσι στην Ελλάδα οι θνητοί δεν μπορούν να αποφασίσουν οι ίδιοι για τη μεταθανάτια μεταχείριση της σορού τους. Από την ώρα που θα κλείσουν τα μάτια τους περιέρχονται στην αρμοδιότητα της Εκκλησίας. Η οικογένειά τους είναι υποχρεωμένη να τηρεί τους εκκλησιαστικούς κανόνες – και να τους πληρώνει. Ακόμη και αν δεν φοβάται ότι χωρίς  κηδεία η συνέχεια βρίσκεται στην Κόλαση.

Στην Ευρώπη έχουν προχωρήσει οι συζητήσεις για την ευθανασία και στην Ελλάδα – ακόμη και αν πιστεύεις στον Θεό – δεν έχεις το δικαίωμα να αποφασίσεις να καεί το νεκρό σώμα του αντί να παραδοθεί ως τροφή στα σκουλήκια. Με αποτέφρωση δεν επιτρέπεται να ακουστεί στη στάχτη σου η Νεκρώσιμος Ακολουθία – ένα από τα πιο συγκλονιστικά κείμενα όλων των εποχών.

 Σε αυτό το θέμα η πολιτική έχει υποστεί συντριπτική ήττα από τη θρησκεία. Τα κόμματα, πλην της Αριστεράς, υποτάσσονται στους «παπάδες». Ο αγώνας που κάνουν οι λίγοι θαρραλέοι πολιτικοί – όπως ο Νίκος Σηφουνάκης – για τον διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, ειδικά σε αυτά τα θέματα ισοδυναμεί με προάσπιση της αξιοπρέπειας του ανθρώπου. Με κατοχύρωση του δικαιώματος να οργανώσει όπως κρίνει το τέλος του.  Αλλωστε όπως έλεγε ο Μαχάτμα Γκάντι: «Θρησκεία που δεν λαμβάνει υπόψη της πρακτικά ζητήματα και δεν βοηθάει στη λύση τους δεν είναι θρησκεία».