[Κιόσκι] Σταγόνα σταγόνα

Η αραβική γλώσσα διαθέτει 1.083 ρήματα για τις σεξουαλικές σχέσεις. Ελάχιστοι Αραβες, ωστόσο, χρησιμοποιούν κάποια από αυτά. Οι περισσότεροι καταφεύγουν στους αγγλικούς και τους  γαλλικούς όρους όταν μιλούν για την σεξουαλική τους ζωή. Και ο λόγος είναι ότι αγνοούν αυτόν τον γλωσσικό πλούτο που εξορίστηκε από την θρησκεία. Ακόμη και η λέξη σεξουαλικότητα, που στα αραβικά λέγεται τζινσανίγια, είναι άγνωστη στη συντριπτική πλειονότητα.

Δεν ήταν πάντοτε έτσι. Κάποτε, υπενθύμιζε πρόσφατα στην Γκάρντιαν η συγγραφέας και δημοσιογράφος Σιρίν ελ Φεκί, οι Αραβες μιλούσαν ανοικτά όχι μόνο για το σεξ αλλά και για την ίδια την ηδονή – μία ακόμη απαγορευμένη λέξη σήμερα. Γεννημένη στη Βρετανία από αιγύπτιο πατέρα και ουαλή μητέρα, η Ελ Φεκί μπορεί να απολαμβάνει την ελευθερία που στερούνται γυναίκες και άνδρες στον αραβικό κόσμο. Το τελευταίο της βιβλίο τιτλοφορείται «Το σεξ και το φρούριο» («Sex and the Citadel», εκδ. Pantheon και Chatto), ενώ στα γαλλικά θα κυκλοφορήσει  με τον τίτλο «Η επανάσταση της ηδονής».

Το βιβλίο της Ελ Φεκί είναι προϊόν μιας τολμηρής έρευνας. Η συγγραφέας ταξίδεψε σε πολλές αραβικές χώρες και μίλησε με άνδρες και γυναίκες για τη σεξουαλική ζωή τους. Ενα από τα πράγματα που την ενδιέφεραν να μάθει ήταν εάν η Αραβική Ανοιξη έφερε και κάποιου είδους αλλαγή στα ήθη, εάν υπάρχει επιτέλους περίπτωση να γυρίσει από την εξορία της η απαγορευμένη γλώσσα του σεξ.

Η αίσθηση που αποκόμισε είναι θετική. Στον αραβικό κόσμο έχει αρχίσει να αλλάζει κάτι. Η αλλαγή αυτή, όμως, θα γίνει σε βάθος χρόνου. Θα χρειαστεί τουλάχιστον μια γενιά για να ολοκληρωθεί. Οταν, για παράδειγμα, η Ελ Φεκί ξεκίνησε την έρευνά της, το 2007, καμία γυναίκα στην Αίγυπτο δεν μιλούσε για τις σεξουαλικές επιθέσεις. Σήμερα πολλές γυναίκες καταγγέλλουν τους βιαστές τους. Στο Μαρόκο ένας βιαστής μπορούσε έως πρόσφατα να γλιτώσει την τιμωρία εάν παντρευόταν το θύμα του. Σήμερα δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Είναι μια σεξουαλική επανάσταση που ξεκινά από το πεδίο των δικαιωμάτων. Και από εκεί πρέπει να ξεκινήσει επειδή η διεκδίκησή τους δεν είναι καθόλου εύκολη. Οι συντηρητικοί βλέπουν τα δικαιώματα σαν μια δυτική μόδα που διαβρώνει τις αραβικές κοινωνίες. Μιλώντας στη Λιμπερασιόν η Ελ Φεκί μνημονεύει κάτι που της είχε πει μια ανύπανδρη μητέρα σε κάποια αραβική χώρα: «Τα δικαιώματα εδώ είναι σαν τη βροχή στην έρημο. Εάν πέσει πολύ νερό, το έδαφος δεν θα μπορέσει να το απορροφήσει και επομένως δεν θα υπάρξει κανένα όφελος. Πρέπει να πάμε σταγόνα σταγόνα».

Και η λίμπιντο; Η σεξουαλική πράξη; Ο οργασμός; Θα συνεχίσουν να υπάρχουν στις κλειστές κρεβατοκάμαρες – σαν σύμβολα της επανάστασης της κλειδαρότρυπας.