Μαπαμούντο

Ο παγκόσμιος ποδοσφαιρικός χάρτης δεν μοιάζει πολύ με τον γεωγραφικό. Ο πρώτος ανατάσσεται κάθε τέσσερα χρόνια, ο δεύτερος με πολέμους και επαναστάσεις. Οι θάλασσες και τα ποτάμια λείπουν από το ποδόσφαιρο, αλλά τα βουνά που έχουν να περάσουν οι ομάδες μετακινούνται διαρκώς. Και οι ήπειροι είναι σχεδιασμένες διαφορετικά: μια μικρή (Ευρώπη) και μια κάπως σκιασμένη από την αδελφή της (Νότια Αμερική) πιάνουν σχεδόν όλο τον χώρο στον ποδοσφαιρικό χάρτη – η τεράστια Ασία ακόμα δεν φαίνεται, ενώ η Μαύρη Ηπειρος κάνει κάποια περάσματα αλλά τον περισσότερο χρόνο μένει βυθισμένη στα ερέβη της.

Ετσι περίπου εμφανίζονται τα πράγματα και σε αυτό το Μουντιάλ. Καμία ευρωπαϊκή ομάδα δεν έχει κερδίσει στην ήπειρο που ανακάλυψε κατά λάθος ένας Ισπανός από τη Γένοβα, όμως οι μεγάλοι στρατοί, και ο πρώτος του κόσμου, έρχονται πάλι από την Ευρώπη. Θεωρητικά η Ισπανία παραμένει η καλύτερη ομάδα του κόσμου, όμως μοιάζει κουρασμένη κι επαναλαμβανόμενη, τα τέσσερα χρόνια στις πλάτες και στα γόνατα των μεγάλων κοντών μοιάζουν πολύ περισσότερα, ενώ η φετινή πορεία της Μπάρτσα έβγαλε το τίκι-τάκα από τα μοντέλα προς θαυμασμό και μίμηση.

Οι κλασικοί δυνατοί της Ευρώπης (Γερμανία, Ιταλία, Ολλανδία) βρίσκονται όλοι σε περίεργα σταυροδρόμια: η πρώτη έχει από χρόνια χάσει το λούστρο της ρήσης του Λίνεκερ, η δεύτερη την πρωτεύουσά της, την άμυνα, η τρίτη αυτό που έκανε τη δύναμή της ώς το προτελευταίο βήμα, τα μαλωμένα αλλά πληθωρικά ταλέντα. Στα λαγκάδια και στις λόχμες της Γηραιάς Ηπείρου παραμονεύουν η νεανική και ξαφνικά με αυτοπεποίθηση Γαλλία, η πολλών πολιτισμών κληρονόμος Βοσνία και κυρίως ένα Βέλγιο που ζει το αντίστοιχο της ποδοσφαιρικής Αναγέννησης, βγάζοντας μια ολόκληρη γενιά παικτών που χαίρεσαι να βλέπεις.

Στην άλλη μεγάλη όχθη, όλοι περιμένουν τη γηπεδούχο Βραζιλία, την παραδοσιακή αυτοκράτειρα του ποδοσφαιρικού στερεώματος. Πέντε τίτλοι αλλά και η μεγάλη εντός έδρας ήττα του 1950, οι επιλογές νεότητας του Φιλιπάο αλλά και η έλλειψη κλάσης σε αρκετές θέσεις, η περηφάνια αλλά και η οργή ενός λαού – τι θα βαρύνει άραγε περισσότερο; (Φιλαθλέων, που πάντα πέφτει έξω: μέχρι τα ημιτελικά, όχι παραπάνω). Υπέροχα αινίγματα τα δύο μαλωμένα ταλαντούχα ξαδέλφια, Αργεντινή και Ουρουγουάη, πεισμωμένα και με όπλα αλλά ίσως υπερβολικά βιαστικά ν’ αποτινάξουν το στίγμα του αιώνιου δεύτερου (Φιλαθλέων: κοιτάξτε περισσότερο τη μικρή και πλούσια χώρα με τον αντάρτη πρόεδρο).

Διάσπαρτα αστέρια στα άλλα σημεία του χάρτη: μια Γκάνα που έχασε τη δόξα στο τσακ στην προηγούμενη εκστρατεία, μια Χιλή που οι ανθρακωρύχοι της την οδηγούν από τη σκιά στο φως. Και η Ελλάδα, θα πείτε; Είπαμε, γεωγραφία κάνουμε όχι Ιστορία. Ας χαρούμε το ταξίδι χωρίς εθνικές ή άλλες παρωπίδες.