[Διαστάσεις] Το τέλος των παραμυθιών

Στο χθεσινό κείμενο της Κέριν Χόουπ, ανταποκρίτριας των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς στην Αθήνα, πρωταγωνιστεί ένας συνταξιούχος γιατρός που κάποτε έστηνε μονάδες εντατικής θεραπείας σε νοσοκομεία και σήμερα είναι άμισθος ιατρικός σύμβουλος της Χρυσής Αυγής. Το ιατρείο του το έχει εγκαταστήσει στα γραφεία του κόμματος. Ερχονται οι ασθενείς, συζητά μαζί τους και τους παραπέμπει σε συγκεκριμένους γιατρούς που εξυπηρετούν δωρεάν μόνο οπαδούς της Χρυσής Αυγής. Δεν τον προβληματίζει ότι παρέχει ιατρικό έργο σε ένα κόμμα που εμπλέκεται σε βίαιες πράξεις, ακόμη και δολοφονίες; «Εχω ακούσει τις καταγγελίες, αλλά δεν έχω προσωπική γνώση» απαντά. «Ο ρόλος μου είναι να φροντίζω ανθρώπους που μας ζητούν βοήθεια».

Οχι, δεν είναι έτσι. Το παραμύθι «δεν ξέρω, δεν είδα, κάτι άκουσα μόνο» έχει τελειώσει. Αν ο συγκεκριμένος κύριος ήταν γιατρός εν ενεργεία θα παραβίαζε κατάφωρα τον όρκο που έχει δώσει. Και αν με τη σημερινή του δράση δεν παρανομεί, έχει σίγουρα ευθύνη ως πολίτης. Οπως έχουν ευθύνη – καλώς ή κακώς – και εκείνοι που δέχονται να δηλώσουν οπαδοί της Χρυσής Αυγής προκειμένου να δεχθούν ιατρική περίθαλψη.

Η άδεια που έδωσε ο Αρειος Πάγος στο κόμμα για να λάβει μέρος στις ευρωεκλογές δεν αίρει την κατηγορία ότι αποτελεί εγκληματική οργάνωση. Ούτε αθωώνει τα στελέχη του. Αυτά μένει να κριθούν και να αποδειχθούν, γι’ αυτό άλλωστε έχει αρθεί και η ασυλία μιας σειράς βουλευτών. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε απλώς ότι το καταστατικό της Χρυσής Αυγής δεν παραβιάζει τις νομικές προϋποθέσεις για τη σύσταση ενός πολιτικού κόμματος. Οσοι λοιπόν επιλέξουν να ψηφίσουν το συγκεκριμένο κόμμα στις ευρωεκλογές δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι δεν ήξεραν. Ή ότι ψήφισαν «αντισυστημικά». Πρέπει να γνωρίζουν ότι ψηφίζουν ένα κόμμα που τα ηγετικά του στελέχη θαυμάζουν τον Χίτλερ, δέρνουν και τρομοκρατούν τους μετανάστες, υπονομεύουν εμπράκτως τη δημοκρατία και κατηγορούνται για τουλάχιστον έναν φόνο.

Το ίδιο ισχύει και για τον υποψήφιο της Χρυσής Αυγής στις δημοτικές εκλογές της Αθήνας, που εμφανίζεται να έχει «ρεύμα». Ο ισχυρισμός «άλλο Κασιδιάρης άλλο Χρυσή Αυγή» είναι κι αυτός πλαστός. Οποιος τον ψηφίσει δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ήθελε να καταγγείλει το Μνημόνιο, να  αποδοκιμάσει τον Καμίνη ή να εκφράσει την απέχθειά του για τη Λιάνα Κανέλλη. Οχι: ψηφίζει τον υπαρχηγό ενός ρατσιστικού κόμματος με νεοναζιστική ιδεολογία που εκμεταλλεύεται τους κανόνες της δημοκρατίας με σκοπό να την καταλύσει. Ο ψηφοφόρος αυτός δεν κάνει φυσικά κάτι παράνομο – δεν μπορεί όμως και να αποποιηθεί την ευθύνη της πράξης του.

Ενας δημοσκόπος είπε στην Κέριν Χόουπ ότι τα ποσοστά της Ακρας Δεξιάς είναι διψήφια, παρότι αυτό δεν φαίνεται συχνά στις έρευνες της κοινής γνώμης. Με άλλα λόγια, πολλοί ντρέπονται να δηλώσουν ότι υποστηρίζουν τη Χρυσή Αυγή. Θα έπρεπε να ντρέπονται χίλιες φορές περισσότερο να την ψηφίσουν.