Ας επιχειρήσουμε να βρεθούμε στη θέση ενός πολύ πιστού καθολικού. Κι έπειτα, ας φανταστούμε τον εαυτό μας στην Πλατεία του Αγίου Πέτρου. Είναι πρωί Κυριακής και σε ένα παράθυρο της Αγίας Εδρας βλέπουμε τον Πάπα Φραγκίσκο και δύο μικρά κορίτσια, τα οποία κρατούν στα χέρια τους δύο πάλλευκα περιστέρια. Τα κοριτσάκια αφήνουν από τα χέρια τους αυτά τα σύμβολα της αγνότητας και της ειρήνης, και εκείνα αρχίζουν να φτερουγίζουν. Ξαφνικά, όμως, έρχονται δύο πουλιά, ένα φοβερό κοράκι κι ένας τρομακτικός γλάρος, και αρπάζουν τα λευκά περιστέρια με τα γαμψά νύχια τους.
Τι θα σκεφτόμασταν βλέποντας αυτήν τη σκηνή; Θα τη θεωρούσαμε θεϊκό σημάδι; Προάγγελο κακού; Σκηνή της Αποκάλυψης; Απροκάλυπτη επέμβαση του Σατανά; Ή θα επιστρατεύαμε τη λογική μας για να κάνουμε τη σκέψη ότι η φύση σπανίως αντιλαμβάνεται τους συμβολισμούς των ανθρώπων; Η απάντηση δεν είναι αυτονόητη. Και μάλλον γι’ αυτό το περιοδικό Νάσιοναλ Τζεογκράφικ ανέθεσε σε έναν κληρικό και συγγραφέα να εξηγήσει τι ακριβώς συνέβη στο Βατικανό το πρωί της περασμένης Κυριακής.
Ο Μελ Ουάιτ δίνει διάφορες χρήσιμες πληροφορίες. Λέει ότι τα περιστέρια δέχθηκαν την επίθεση γιατί όντας εντελώς λευκά δεν μπορούν να καμουφλαριστούν και ακόμη ότι τόσο λευκό δεν υπάρχει στην πραγματικότητα στη φύση. Για να πετύχει το χρώμα, χρειάστηκε ειδική εκτροφή αιώνων. Κι αυτό είναι κάτι που μπορεί να ξέρουν κάποιοι άνθρωποι, ασφαλώς ο Θεός, αλλά σίγουρα όχι τα κοράκια και οι γλάροι. Απλώς είδαν τον στόχο και όρμηξαν.
Αν, όμως, ένα τόσο ασήμαντο επεισόδιο προκάλεσε μια κάποια αναστάτωση στον χριστιανικό κόσμο, δικαιούται να υποθέσει κανείς ότι η υιοθέτηση ενός λαϊκού Συντάγματος στην Τυνησία είχε πολύ μεγαλύτερη επίδραση στον μουσουλμανικό κόσμο. Πρέπει να μπούμε στο πετσί ενός πολύ πιστού μουσουλμάνου για να καταλάβουμε τη θλίψη, την καχυποψία ή ακόμη και την οργή που προκαλεί το γεγονός ότι η σαρία παύει να ρυθμίζει τη ζωή των ανθρώπων. Αν η επίθεση ενός μαύρου κορακιού σε ένα λευκό περιστέρι είναι σκηνή από την Αποκάλυψη, η υιοθέτηση ενός λαϊκού Συντάγματος είναι το αντίο στον Παράδεισο.
Οπως όμως στη σκέψη του κληρικού επικράτησε τελικά η λογική και όχι η δεισιδαιμονία, έτσι και στην Τυνησία η δίψα για ελευθερία νίκησε την προκατάληψη. Σε αυτήν τη μικρή χώρα του Μάγρεμπ συνέβη κάτι σπουδαίο. Μπορεί η Αραβική Ανοιξη να ναυάγησε στην Αίγυπτο, να εκφυλίστηκε σε μια διαμάχη μεταξύ φυλών στη Λιβύη και να εξελίχθηκε σε έναν αιματηρό εμφύλιο στη Συρία, αλλά στην Τυνησία απέδωσε καρπούς. Είτε είναι πιστός κανείς είτε όχι, δεν μπορεί παρά να δεχθεί ότι καμιά φορά η λογική θριαμβεύει στις πιο αντίξοες συνθήκες.
Σχόλια
