[Στίγμα] Το σόου της ημέρας

Υπάρχει όριο στον λαϊκισμό; Το ερώτημα είναι τόσο κλασικό όσο και η ίδια η πολιτική. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο επίσης – το αντίθετο μάλιστα – ότι δύσκολα θα βρεθεί πολιτικός ο οποίος δεν θα υποκύψει στον πειρασμό να βουτήξει στα θολά νερά του. Με την έννοια αυτή, η παρουσία του προέδρου Αλέξη στη συγκέντρωση των απολυόμενων καθαριστριών του Δημοσίου κάτω από το υπουργείο Οικονομικών χθες το μεσημέρι  δεν έχει τίποτε το εξαιρετικό. Πολιτικός είναι, αρχηγός της αντιπολίτευσης επιπρόσθετα, δουλειά δεν είχε να κάνει χθες το μεσημέρι, πήρε το αυτοκίνητο και μαζί με τους άνδρες της συνοδείας του «πετάχτηκε» μέχρι το Σύνταγμα για το «σόου» της ημέρας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα, εκφώνησε και τη σχετική ατάκα που του είχαν ετοιμάσει οι λογογράφοι που διατηρεί (Τι να κάνει; Αν δεν τα μάθεις στο σχολείο τα ρημάδια τα ελληνικά, σε «εξωτερική» βοήθεια θα αναγκαστείς να καταφύγεις στη συνέχεια), την «έγραψαν» οι κάμερες που όλως τυχαίως βρέθηκαν εκεί και, αφού είδε, απήλθε.

Αργότερα, εμείς που δεν ήμασταν εκεί, διαβάσαμε στο Διαδίκτυο την έμπνευση των λογογράφων, γελάσαμε φυσικά, και όλα καλά και όλα ωραία. Ταυτόχρονα οι «πίνακες» κατέγραψαν το σκορ: σοβαρότητα – λαϊκισμός 0-13!

Για την ιστορία: με φόντο τις δύστυχες καθαρίστριες το αριστερό αγόρι Αλέξης δήλωσε: «Σε λίγο δεν θα καθαρίζετε τα γραφεία τους, σε λίγο θα καθαρίζετε τα Μνημόνια»! Και εγώ που νόμιζα ότι αυτός θα καθάριζε τα Μνημόνια…

Το δεύτερο που έχω να επισημάνω, είναι το ακόλουθο: βρήκε χρόνο να… τιμήσει με την παρουσία του τη συγκέντρωση των καθαριστριών. Χρόνο να ανέβει στον 5ο όροφο του υπουργείου να πληροφορηθεί τι γίνεται με αυτή τη διαπραγμάτευση με την τρόικα, δεν βρήκε. Να μάθει από πρώτο χέρι πού πάνε τα πράγματα. Αλλά ξέχασα. Αυτός, παιδί μου, τα γνωρίζει όλα. Διότι είναι και οικονομολόγος…

Επιχείρηση μασάζ

Στο μεταξύ, όλα του πάνε πρίμα. Μαθαίνω ότι το Σαββατοκύριακο που μας έρχεται πραγματοποιεί νέα πανελλαδική συνδιάσκεψη το Αριστερό Ρεύμα του φίλου Παναγιώτη Λαφαζάνη. Αγνοώ ποιος είναι ο λόγος που τους καλεί για δεύτερη φορά μέσα σε ενάμιση μήνα ο Παναγιώτης να βρεθούν στην Αθήνα. Γνωρίζω όμως, διότι άνθρωποι είναι και μιλάνε όλοι αυτοί, ότι ο σχεδιασμός είναι να τους πλακώσει στο «μασάζ» ο Παναγιώτης με τον Στρατούλη, επειδή οι σύντροφοι είναι περίπου στα κάγκελα, δεδομένου πως οι «μονομερείς ενέργειες» του είδους σκίζουμε τα Μνημόνια, κάνουμε στάση πληρωμών, φεύγουμε από το ευρώ, και άλλα τέτοια συναρπαστικά χάθηκαν στην αφιλόξενη έρημο του… Τέξας, κάτω από τον καυτό ήλιο.

Δεν θέλω να γίνω… μαρτυριάρης, αλλά σε έναν σύντροφο – εγώ με τον Λαφαζάνη είμαι – που με ενημέρωσε σχετικά για το «κλίμα» έστρεψα τη σκέψη του σε άλλα μονοπάτια: «Μήπως ο πρόεδρος Αλέξης τα έχει βρει με τον Λαφαζάνη» μπροστά στην αναγκαιότητα μιας κοινής πορείας (για την εξουσία);

– Δηλαδή, τι να έχουν βρει; με ρώτησε απορημένος.

Δεν άντεξα:

– Ρε φίλε, δεν έχεις ακούσει ότι πολλές φορές γίνονται και κουβέντες που δεν βγαίνουν προς τα έξω; Και αν δεν έχεις ακούσει, δεν σου κάνει εντύπωση που έχουμε να δούμε δήλωση του Λαφαζάνη που να τον διαφοροποιεί από την επίσημη «γραμμή» εδώ και κάτι εβδομάδες;

Δεν του είχε κάνει, οπότε τον άφησα να το ζυμώσει περισσότερο και να βγάλει συμπέρασμα…

Θα το φάει το κεφάλι του…

Επισημαίνω απλώς, ως προσθήκη στο προηγούμενο, ότι η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος της χαράς έχουμε ξεχάσει από ποτέ έχει να συνεδριάσει, πραγματικότητα την οποία θεωρώ ως απολύτως αναγκαία: αν έχεις βάλει στόχο την εξουσία, σιγά να μην οργανώνεις συνάξεις, όπου μπορεί και να ακουστούν πράγματα που δεν θα σου αρέσουν.

Δεν είδατε τι έγινε προχθές με την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και το θέμα με τον Πέτρο Τατσόπουλο; Κυριάρχησε στη συνεδρίαση και πήγαν σε δεύτερη μοίρα όλα τα υπόλοιπα – όπως, για παράδειγμα, οι «πολεμικές» σχέσεις με τα μέσα ενημέρωσης.

Τηλεφώνησα χθες στον Τατσόπουλο, με αφορμή το γεγονός ότι νωρίτερα είχε πάρει στη σειρά τα κανάλια, προκειμένου να δημοσιοποιήσει τη διαφοροποίησή του.

– Θα πρέπει να περιμένουμε και άλλες εμφανίσεις; τον ρώτησα.

– Ωραία, αλλά έπρεπε να δώσετε νέα συνέχεια στην κόντρα με το περιβάλλον του προέδρου; (δεν είμαι υπέροχος όπως τα γράφω;!)

Δεν θέλω να γίνω μάντης κακών, αλλά έτσι όπως πάει θα το φάει το κεφάλι του, να μου το θυμηθείτε…

Τέτοια καλοσύνη πια;

Σε ό,τι με αφορά, επιθυμώ να καταγγείλω τον συνάδελφό μου Ηλία Κανέλλη, ο οποίος ισχυρίστηκε χθες ότι «ο Τσίπρας βλέπει ως σταλινικό τον Τύπο που του ασκεί κριτική, αλλά δεν βλέπει ότι στο κυνήγι της εξουσίας τον συντροφεύουν νεοσταλινικές ύαινες». Πού τις είδε τις ύαινες, και μάλιστα τις νεοσταλινικές, δεν καταλαβαίνω. Εγώ, ας πούμε, άκουσα χθες στον Σκάι μια νηφάλια προσέγγιση της κατάστασης, από το αγόρι με το βελούδινο βλέμμα Σκουρλέτη, ο οποίος ανέφερε ότι το σκέφτονται να μη στέλνουν στελέχη στο Μega όπως και να απαγορεύσουν σε στελέχη να δίνουν συνεντεύξεις στα «ΝΕΑ». Και πρόσθεσε: «Υπάρχει αυτός ο προβληματισμός και αυτός, βεβαίως, δεν έχει να κάνει σε καμία περίπτωση με όσα μας καταλογίζουν περί λογοκρισίας, γιατί εμείς δεν πάμε να λογοκρίνουμε κάποιον»!

Συγγνώμη, βλέπει κανείς τίποτε το επιλήψιμο, και ειδικά απόπειρα λογοκρισίας σε αυτές τις δηλώσεις; Οχι πείτε μου…

Επίσης δεν αντιλαμβάνομαι τις αναφορές του Κανέλλη περί δήθεν απειλών και «ρεβανσισμού» του ΣΥΡΙΖΑ κατά όσων του ασκούν κριτική.

Εγώ, πάλι, στην ίδια συνέντευξη που παραχώρησε αυτή η σπουδαία μορφή της πολιτικής (τόσο εμφαντική της περιόδου που βιώνουμε) διάβασα την εξαιρετικά ήπια και απαλλαγμένη από κάθε απειλή αναφορά ότι όταν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση όχι μόνο θα βρει τον μπελά του ο ΔΟΛ και οι άνθρωποί του – σιγά το νέο -, αλλά και τα… διευθυντικά στελέχη των τραπεζών που έδωσαν δάνεια στον ΔΟΛ. Εννοείται ότι συνηγορώ σε όλο αυτό, αλλά διερωτώμαι προς τι αυτή η ηπιότητα; Κάτι πιο σκληρό, όπως ας πούμε να ανοίξει κανένα ξερονήσι για όλους εμάς, δεν υπάρχει; Ελεος δηλαδή, δεν το μπορώ καθόλου αυτό το σαβουάρ βιβρ…