[Προβολείς] Κάθε κορίτσι θέλει…

Εχω ένα όνειρο. Να με κάνει κι εμένα σκίτσο ο Χαντζόπουλος σε στάση σπαγκάτο, σε διπλή εναέρια περιστροφή γύρω από τον εαυτό μου, ν’ αρπάζω την κορύνα, την μπάλα, το χούλα χουπ, την μπανανόφλουδα, ό,τι τέλος πάντων έχει την ευχαρίστηση να μου πετάξει η κερκίδα. Δεν είμαι από τα κορίτσια που βάζουν τα κλάματα στη θέα του εαυτού τους ανεστραμμένου. Απεναντίας, κάτι τέτοιο θα μ’ έφερνε στα ίσα μου αλλά, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, τι περιμένεις από το δεύτερο φύλο Σιμόν; Μεταξύ μας, ακόμη κι εσύ έκανες πού και πού το χανουμάκι στον Ζαν Πoλ, έτσι για την πλάκα σου.

Οι θεούσες του ριζοσπαστισμού έχουν λόγους να φοβούνται και τον ίσκιο τους, εγώ όμως γιατί να κλάψω, γιατί να φοβηθώ; Γιατί να αρωματίσω με ποδαρίλα τον «σεξισμό», να τον κατεβάσω στους δώδεκα σπιθαμιαίους πόντους ενός Louboutin, Θεός φυλάξοι; Αν ήμουν η Τζάκρη θα τα φόραγα κι εγώ. Δεν είμαι όμως κι αυτό δεν είναι θέμα τύχης ή ατυχίας αλλά επιλογής. Οσο για τον σεξισμό που λέγαμε παραπάνω, τον διακρίνω κι εγώ αλλά εντελώς αλλού γι’ αλλού. Στον φυλοτροπισμό της ανεργίας, στις απολύσεις γυναικών που βρίσκονται σε αναπαραγωγική ηλικία, στη νέα στείρωση που συμβαδίζει με την κρίση, α ναι και με την τύφλα σου να με κοιτάξεις στα μάτια.