Είναι άραγε απαραίτητο να γνωρίζει κανείς κινεζικά για να εργαστεί στην Κίνα; Το συμπέρασμα από ρεπορτάζ της «Φιγκαρό» συνοψίζει ένας γάλλος εργαζόμενος σε κινεζική ενεργειακή εταιρεία, ο 40χρονος μηχανικός Μαξίμ Μπουρζέ: «Οι Ευρωπαίοι που αναζητούν εργασία εδώ έχουν υψηλή εκπαίδευση και επαγγελματική κατάρτιση. Καταλαμβάνουν θέσεις ευθύνης και είναι λογικό να περιμένει κανείς από κάποιον που οργανώνει μια ομάδα στελεχών να γνωρίζει όχι μόνο τη γλώσσα τους αλλά και τους κώδικες επικοινωνίας με αυτούς».
Δεν είναι πάντα έτσι τα πράγματα. Διότι το ερώτημα που ανακύπτει είναι αν τα 1,3 δισ. των Κινέζων περιμένουν από τον γάλλο μηχανικό να τους κάνει τη δουλειά χρυσοπληρώνοντάς τον μάλιστα –η μέση αμοιβή μη κινεζομαθούς ευρωπαίου μηχανικού στην Κίνα είναι 6.000 ευρώ τον μήνα. Η απάντηση στο ερώτημα είναι όχι, δεν τον θέλουν για δουλειά. Τον θέλουν για μόστρα. Αδιαφορούν αν γνωρίζει τα κινεζικά ή την κουλτούρα της χώρας.
Η αλήθεια είναι ότι στους Κινέζους αρκεί ένας ξένος να είναι εμφανίσιμος! Διότι κάθε κινεζική επιχείρηση που σέβεται τον εαυτό της προσλαμβάνει έναν κραυγαλέα δυτικό (ξανθό κατά προτίμηση) νέο, πτυχιούχο φυσικά, με όσο το δυνατόν περισσότερες περγαμηνές, όχι για να εκμεταλλευθεί τις δεξιότητές του αλλά για να τον περιφέρει κουστουμαρισμένο από συμβούλιο σε σύσκεψη και από σύσκεψη σε μίτινγκ. Μοναδική υποχρέωσή του είναι να χαμογελά, να γνέφει επιδοκιμαστικά στα διάφορα κινέζικα που ακούει και να σφίγγει το χέρι ανθρώπων οι οποίοι εκτιμούν το «διεθνές κύρος» της εν λόγω επιχείρησης. Και μπορεί να αμείβεται γι’ αυτό ακόμη και με 15.000 ευρώ τον μήνα!