[Προβολείς] Τρέξε, Κιμ, τρέξε

Να με συμπαθούν οι φίλοι μου φωτογράφοι και φωτορεπόρτερ, αλλά δεν έχω ψυχικό περιθώριο να γιορτάσω τη νέα συγκομιδή του διαγωνισμού World Press Photo. Δεν είναι τόσο η λιτανεία νεκρών παιδιών που με αποδιώχνει όσο η αισθητική τελειότητα της εικόνας που μου βάζει ψύλλους στ’ αυτιά. Από πότε η «αλήθεια» έχει ανάγκη από το τέλειο φινίρισμα για να εισακουστεί; Στα πόσα κλικ πετυχαίνεις τον απόλυτο οδυρμό και από πού κι ώς πού είναι photo opportunity ο πόνος του αλλού;

Για να είμαστε ακριβείς, ο άλλος δεν είναι ποτέ άλλος αλλά μάλλον πάντοτε ο ίδιος, δηλαδή ο Παλαιστίνιος. Δεν θα υποδείξω εγώ από ποιανού το δράμα θα πιαστεί ο φακός για να μεγαλουργήσει, επιτρέψτε μου όμως να διατηρώ τις επιφυλάξεις μου από την εποχή που ο φωτογράφος του Ασοσιέιτεντ Πρες πυροδότησε την αμερικανική ενοχή με την Κιμ Πουκ, το γυμνό Βιετναμεζάκι που έτρεχε για να γλιτώσει από τις βόμβες ναπάλμ. Κατά την γνώμη μου αυτή ήταν η κορυφαία στιγμή του φωτορεπορτάζ και η αρχή της κατρακύλας του επίσης. Κορυφαία γιατί άφησε τη φρίκη αφτιασίδωτη να μιλήσει και κατρακύλα γιατί όπλισε έκτοτε το χέρι της ματαιοδοξίας με σούπερ ντούπερ φακούς που η ευαισθησία τους είναι ευθέως ανάλογη της αναισθησίας τους.

Το θέμα δεν είναι ο φακός, το φιλμ και η ετοιμότητα, φίλε. Το θέμα είναι τι γίνεται μέσα στον σκοτεινό σου θάλαμο.