Καινότροπο ήθος γραφής

Οπως κάθε κριτικός άξιος λόγου, ο Ραυτόπουλος έχει τις εμμονές του: σε τούτη τη θεματική συγκέντρωση επανέρχεται σε συγγραφείς και κείμενα που έχει επανειλημμένα κρίνει (είναι η περίπτωση του Τσίρκα, του Αλεξάνδρου, του Χατζή, του Κοτζιά, του Φραγκιά, λόγου χάριν). Ξαναδιαβάζει, επανεκτιμά, μετατοπίζει φωτισμούς, αλλάζει ερωτηματοθεσία_· διατηρεί δηλαδή το ζωηρό πνεύμα εκείνης της «Επιθεώρησης Τέχνης» που κάποιοι την αποκαλούσαν δηκτικά «Αναθεώρηση Τέχνης», αρνούμενοι να απομακρυνθούν από το «αλάθητον» της κομματικής παράδοσης, απρόθυμοι να ακολουθήσουν τις αλλαγές της ίδιας της Ιστορίας, η οποία άρχιζε να σταθμίζει τις βραχείες και τις μεγάλες διάρκειες, να αναδιατυπώνει όρους και αρχές. Ο Εμφύλιος (και η ουρά του) δημιούργησε αναμφίβολα μια ιστορικότροπη λογοτεχνία, αλλά και μια «ιστορική ποιητική», με καινότροπο ήθος γραφής: το στοίχημα αυτής της γραφής αναζητεί, επισημαίνει και φωτίζει ο Ραυτόπουλος στα δοκίμια του παρόντος τόμου.