Για λόγους που εκείνη τη μέρα στο δάσος κανένας δεν πολυκατάλαβε, ένα τσακάλι με ανήσυχο πνεύμα σκέφτηκε να κάνει το τραπέζι σε μια αλεπού. Δύο ήταν τα προβλήματα που έπρεπε να λύσει. Πρώτον, πού θα βρει την αλεπού και δεύτερον, τι θα της μαγειρέψει.
Το πρώτο ζήτημα θα το έλυνε αναζητώντας τον ιπτάμενο ασβό. Η αλεπού έχει μια κακή συνήθεια. Πολλές φορές, αντί να ανοίγει μόνη της φωλιά, οικειοποιείται εκείνες άλλων ζώων. Ο ασβός που πετιέται τσιρίζοντας μέσα από το έδαφος και σκάει παραδίπλα με τον πισινό, υποδηλώνει πως μια αλεπού τρύπωσε στη φωλιά του.
Στο δεύτερο πρόβλημα η λύση δεν βρέθηκε ποτέ. Αναζητώντας τις διατροφικές συνήθειες της αλεπούς το μυαλό του πήρε γρήγορα αέρα. Καθώς ξεφύλλισε πρώτα τις σελίδες με το επιδόρπιο, διαπίστωσε ότι το μικρό σαρκοφάγο αρέσκεται σε σταφύλια, σύκα, πεπόνια, βατόμουρα και χυμώδεις καρπούς! Το δείπνο προοιωνιζόταν βουτηγμένο στα μέλια. Μέχρι που έφθασε στο κυρίως πιάτο. Και τα πάντα γκρεμίστηκαν. Ποντίκια απλά, τυφλοπόντικες, σκίουροι, έντομα, σαλιγκάρια, βατράχια. Αυτά προ κρίσης. Στη μετά την κρίση εποχή προστέθηκαν φίδια και ψοφίμια! Μπλιάαχ!
Να λοιπόν γιατί η κακομοίρα η αλεπού είναι μοναχικό ζώο. Ποιος να τη βγάλει έξω και πού να την πάει. Δεν κυκλοφορεί ούτε καν τη μέρα, ούτε έχει πολλά πολλά με άλλες αλεπούδες. Μόνο κάθε Ιανουάριο, που είναι η περίοδος της αναπαραγωγής, κυκλοφορεί τη μέρα για να ζευγαρώσει και να γεννήσει τρία-τέσσερα αλεπουδάκια. Είναι η περίοδος που το φαινόμενο των ιπτάμενων ασβών λαμβάνει επιδημική μορφή.
Η αλεπού μπορεί να φθάσει σε μήκος τα 90 εκατοστά και η φουντωτή ουρά της – που μόνο για μόστρα δεν την έχει – τα 60 εκατοστά. Χωρίς την αλεπού θα είχαμε γεμίσει ποντίκια. Αν συνεχιστεί η παράλογη εξόντωση της αλεπούς θα μας φάνε τα ποντίκια. Αυτός είναι ένας λόγος που μια αγέλη ελεφάντων θα τη λάτρευε σαν βασίλισσα.
Η αλεπού σκέφτηκε προς στιγμή να ζητήσει τον λόγο που το τσακάλι την περιφρόνησε αλλά έκρινε πως δεν άξιζε τον κόπο. Μεγαλύτερη διάσταση έδωσε στο θέμα – ποιος άλλος – μια κότα, που πίστεψε ότι επιτέλους θα απαλλασσόταν το κοτέτσι από τις εισβολές τόσο της αλεπούς όσο και του τσακαλιού εφόσον τσιλημπούρδιζαν μεταξύ τους.
Η αλεπού ακούει καλά, μυρίζει ακόμη καλύτερα και βλέπει χειρότερα. Την ουρά τη χρησιμοποιεί σαν πηδάλιο – αεροτομή που τη βοηθά να κατευθυνθεί αστραπιαία στο κοτέτσι. Το «μπουμ» στο ελενίτ του κοτετσιού είναι συνδυασμός περιορισμένης ορατότητας και της αεροτομής που δεν λειτούργησε ως αλεξίπτωτο.
Σχόλια
