Ο Βέντερς στις πόλεις

Το υποβλητικό φυσικό περιβάλλον – και ειδικότερα το απομονωμένο, άγριο και μυθικό τοπίο της «βαθιάς» αμερικανικής υπαίθρου – έχει υπάρξει κατά καιρούς το σκηνικό που μοιάζει συχνά να συνθλίβει μοναχικούς χαρακτήρες σε ταινίες του γερμανού σκηνοθέτη Βιμ Βέντερς, όπως «Η Αλίκη στις πόλεις» του 1974, «Οι βασιλιάδες του δρόμου» του 1976, «Παρίσι, Τέξας» του 1984 ή «Το τέλος της βίας» του 1997. Κάποια από αυτά τα τοπία παρουσιάζονται με ή χωρίς ανθρώπινη παρουσία στην έκθεση «Μέρη παράξενα και ήσυχα» (στην γκαλερί Deichtorhallen του Αμβούργου μέχρι τις 19 Αυγούστου), η οποία αποτελείται από εξήντα φωτογραφικά έργα με τον φακό του σκηνοθέτη μεταξύ 1983 και 2011 στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη. Παγώνοντας φευγαλέες στιγμές σε παράξενα και φαινομενικά εγκαταλελειμμένα τοπία, οι εικόνες από κοιμητήρια αυτοκινήτων στην αυστραλιανή έρημο, βενζινάδικα στην Αμερική, ουρανοξύστες στο Σάο Πάολο, ο σκηνοθέτης που ύμνησε όσο ελάχιστοι στις ταινίες του τη μυθολογία του road movie μοιάζει να ανακαλεί την παιδική του ηλικία στο (μετα)βιομηχανικό σκηνικό του Ντίσελντορφ, προκαλώντας τη συναισθηματική αντίδραση του θεατή αλλά και μια περίεργη νοσταλγία για μέρη που δεν έχει καν επισκεφτεί.