Φωτιά στα πλήκτρα

Πριν από έναν περίπου μήνα, οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» έγραψαν για την εικοσιπεντάχρονη πιανίστα – φαινόμενο που έχει εντυπωσιάσει τους πάντες τα τελευταία χρόνια: «Ο Γκούσταφ Μάλερ και η Κοκό Σανέλ θα ήταν εξίσου περήφανοι για τη Γιούτζα Ουάνγκ». Γιατί, η αλήθεια είναι ότι η μικρόσωμη Κινέζα με τα μυώδη χέρια που, από τα έντεκά της ζει στην Αμερική, ό,τι κι αν κάνει το κάνει πολύ καλά. Οι απίστευτες καλλιτεχνικές της δυνατότητες συνδυάζονται με μια πολύ κομψή εμφάνιση, ένα στυλάτο μοντέρνο λουκ που θυμίζει ποπ σταρ. «Μου αρέσει να ανοίγω τη βαλίτσα μου και να διαλέγω το φόρεμα που θα φορέσω ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής», λέει. «Βέβαια, δεν μπορώ να φορέσω τα πάντα: ένα φόρεμα για συναυλία δεν πρέπει να είναι απλώς όμορφο, πρέπει οπωσδήποτε να είναι και πολύ άνετο. Προηγείται η μουσική του φορέματος». Αξέχαστη στους φαν της έχει μείνει η εντυπωσιακή εμφάνισή της στη Μόσχα πριν από λίγο καιρό, όταν η Γιούτζα, στο Φεστιβάλ Ροστροπόβιτς έπαιξε πιάνο υπό τη διεύθυνση του μαέστρου της Σάντα Τσετσίλια της Ρώμης, Αντόνιο Παπάνο, φορώντας ένα μακρύ βελούδινο μπλε φόρεμα με βαθύ ντεκολτέ στην πλάτη κι ένα τεράστιο σκίσιμο στη δεξιά γάμπα. Η σολίστ έπαιξε ένα από τα δυνατά της κομμάτια, το «Κονσέρτο αρ. 3» του Προκόφιεφ, το οποίο είχε ξαναπαίξει το 2009 υπό τη διεύθυνση του Κλάουντιο Αμπαντο, του πρώτου μεγάλου διευθυντή ορχήστρας που πίστεψε σ’ αυτήν και στο ταλέντο της.

Πίσω από το μικροκαμωμένο και εύθραυστο προφίλ της η Γιούτζα Ουάνγκ κρύβει έναν δυναμικό χαρακτήρα, αυτοσυγκέντρωση και εντυπωσιακό αυτοέλεγχο, στοιχεία που την τοποθέτησαν πάνω πάνω στη λίστα με τους πιο σπουδαίους καλλιτέχνες των τελευταίων χρόνων. Οταν ήταν μόνο έντεκα ετών την δέχτηκαν κατ’ εξαίρεση λόγω του νεαρού της ηλικίας της στο διεθνές φεστιβάλ μουσικής Morningside Μusic Βridge στο Κάλγκαρι του Καναδά. Υστερα από τρεις συνεχείς συμμετοχές στο καλοκαιρινό αυτό φεστιβάλ, η Ουάνγκ, στα 14, μετακόμισε στον Καναδά για να συνεχίσει τις σπουδές της στο Ωδείο του Mount Royal University. Η Κίνα δεν την χωρούσε πια. Το 1998 κέρδισε το πρώτο βραβείο. Ηταν η τρίτη θέση σε διεθνή διαγωνισμό για νέους πιανίστες στο Ετλινγκεν της Γερμανίας. Εκτοτε, η μια διάκριση ακολουθεί την άλλη με σημαντικότερο το πρώτο βραβείο για το 2006 στην μπιενάλε που γίνεται στο Γκίλμορ όπου παίρνουν μέρος οι πιο ελπιδοφόροι πιανίστες κάτω των 21. Το βραβείο αυτό τής χάρισε 15.000 δολάρια και εμφανίσεις σε κονσέρτα στο πλαίσιο του φεστιβάλ Γκίλμορ.

Το ντεμπούτο της πάντως το έκανε πριν από έξι χρόνια όταν πήρε μέρος στη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, στη Συμφωνική του Χιούστον, του Σικάγου και του Σαν Φρανσίσκο, καθώς και στη Συμφωνική ΝΗΚ της Ιαπωνίας, στη Φιλαρμονική τη Αγίας Πετρούπολης στη Δανία και στη Φιλαρμονική της Κίνας στο Πεκίνο.

Σύμφωνα με δηλώσεις της δεν έχει προτιμήσεις ως προς το να παίζει ως σολίστ ή να αποτελεί μέρος μιας ορχήστρας. «Οταν είμαι μόνη μου, χρησιμοποιώ περισσότερο τη φαντασία μου, γιατί τα κάνω όλα μόνη μου: είμαι συγχρόνως ο πιανίστας, ο διευθυντής και η ορχήστρα. Μ’ αρέσει όμως πολύ να παίζω μαζί με άλλους, ακόμα κι αν ο διάλογος μερικές φορές μετατρέπεται σε πόλεμο». Αυτό που εντυπωσιάζει πάρα πολύ, πάντως τους κριτικούς είναι η ικανότητά της να συνδυάζει την τεχνική με το πάθος. Ενα ταλέντο το οποίο η καλλιτέχνις εξηγεί με πολύ απλό τρόπο: «Το να παίζω αυτούς τους συνθέτες για μένα είναι ένα θαύμα, μου δίνει χαρά την οποία έχω την ευτυχία να μπορώ να μοιραστώ με αυτούς που με ακούνε». Οσον αφορά τους άλλους μεγάλους κλασικούς, απαντά με σύνεση και σεμνότητα: «Για να παίξω Σούμπερτ, Μπαχ Μότσαρτ ή Μπετόβεν χρειάζεται εμπειρία – πρέπει να μπορείς να καταλάβεις τη φιλοσοφία που κρύβεται πίσω από τις νότες. Η ρωσική μουσική με την όμορφη μελωδία της είναι μέχρι στιγμής πιο κοντά σε μένα. Φυσικά και μελετώ και τους άλλους. Αλλά μέχρι σήμερα προτιμώ να τους παίζω μόνο για μένα». Και στον ελεύθερο χρόνο της, όπως όλοι οι νέοι χρησιμοποιεί το facebook για να ξεπερνά τη μοναξιά των τουρνέ, το twitter για να έρχεται σε επαφή με τους φαν της, το Blackberry με το οποίο στέλνει SMS ακόμη και στα διαλείμματα ανάμεσα στις πρόβες και το YouTube το οποίο χρησιμοποιεί ως πολύτιμο εργαλείο για να ακούει αλλά και να βλέπει τους σπουδαίους ερμηνευτές των έργων που μελετά.