Συγγραφικό εγώ

Ο Θανάσης Σπανός εμφανίστηκε στα γράμματα το 1963 στα 31 του με το ψευδώνυμο Βαλτινός. Τι μαθαίνουμε για τον συγγραφέα Βαλτινό σε τούτο το βιβλίο; Οτι ως παιδί ήταν μοναχικός, «με μιαν ευαισθησία σε απόλυτη αναντιστοιχία με τις κρατούσες συνθήκες – σταθερή πηγή δυστυχίας». Και ότι σήμερα, στα 80 του, μπορεί πια να υποστηρίξει πως «ένας συγγραφέας γεννιέται αλλά δεν το ξέρει. Και ως εκ τούτου, αμέσως μετά πρέπει να γίνει». Στον «Ανάπλου» παρακολουθούμε το υποσυνείδητο ξεκίνημα αυτής της διαδικασίας αλλά και την κορύφωσή της με τον υπόγειο διάλογο που στήνεται ανάμεσα σε τούτο και σε άλλα έργα του όπως η «Ορθοκωστά», το «Ημερολόγιο 1836-2011», ο «Εθισμός στη νικοτίνη» ή ο «Τελευταίος Βαρλάμης». Η αρχή γίνεται με τον έφηβο Θανάση να αποθησαυρίζει εικόνες και να καταγράφει περιστατικά που για άλλους θα ήταν αβάσταχτα. Οπως όμως μού έλεγε: «Κουβαλάω το παρελθόν αλλά δεν με έχει δεσμεύσει. Μέσα από τον Εμφύλιο μιλάω για τον εαυτό μου και δεν αφήνω τα πραγματολογικά στοιχεία να γίνουν βαρίδια στα πόδια μου. Τα βιβλία μου φωτίζουν εντέλει τοπία εσωτερικά, άνυδρα, καμμένα στον ήλιο, διψασμένα. Το τι γράφει κανείς δεν έχει να κάνει με το αν έχει ζήσει σε μια προνομιούχα (πλούσια σε γεγονότα) εποχή. Εάν υπάρχει ταλέντο, ένας συγγραφέας μπορεί ακόμη και από το τίποτα να βγάλει κάτι».