Ερωτες, πιστολίδι, παράνοια και άφθονο ρούμι

Το Πουέρτο Ρίκο άλλαζε σιγα σιγά, ακόμη και αν η ζωή έμοιαζε ακίνητη, σαν κοκκαλωμένη εικόνα. Οσο μεταμορφωνόταν σε τουριστικό προορισμό για τον πολύ κόσμο που έβαζε πλώρη προς Καραϊβική άλλο τόσο τραβούσε σα μαγνήτης πολλούς άλλους που δεν ανήκαν στο αμέριμνο τουριστικό κοπάδι. Ενα σωρό περιπλανώμενοι και καλά κουμάσια, τύποι που περίμεναν ότι θα έπιαναν την καλή, ή απλά κρύβονταν από κάτι, περιαστασιακοί εργάτες και μπόλικοι ξέμπαρκοι σταματούσαν εκεί για λίγο, κάποιοι και για πάντα.

Ετσι δεν ήταν καθόλου περίεργο, λέει ο Χάντερ Τόμσον στην αρχή, που η Αυλή του Αλ είχε εξελιχθεί σε κάτι σαν άτυπο εντεκτήριο δημοσιογράφων. Σε αυτή την κατηγορία, βέβαια, των δημοσιογράφων ανήκαν και όλες οι προηγούμενες, συμπεριλαμβανομένων μερικών άσχετων «που δεν μπορούσαν να γράψουν ένα κείμενο σε μια καρτ ποστάλ» και κάποιων άλλων που κατάφερναν αργότερα στη ζωή τους να πάρουν ώς και βραβείο Πούλιτζερ. Το ρούμι εκεί άλλωστε ήταν πάντα φτηνό.

Αν λοιπόν έψαχνες για κάτι, κάποιον από εκείνους που είχαν πιάσει δουλειά στην εφημερίδα «Σαν Χουάν Ντέιλι Νιουζ», δεν χρειαζόταν να πας αλλού. Κάπου εκεί θα ήταν ή θα περνούσε από εκεί κάποια στιγμή, αυτό ήταν σίγουρο. Εκεί θα στείλει ο Χάντερ Τόμσον τον Πολ Κεμπ, τον ήρωα του μυθιστορήματος του, που σε μεγάλο βαθμό είναι μυθιστόρημα αυτοβιογραφικό. Με το προσωπικό στοιχείο έντονο και ισχυρό, αφού η αλήθεια, κατά Τόμσον, δεν είναι παρά η προσωπική ματιά του καθένα. Ακόμη και όταν νομίζεις, καθώς διαβάζεις, πως ο συγγραφέας βρίσκεται σε απόσταση από όσα περιγράφει και πιο κοντά στον αναγνώστη, αντιλαμβάνεσαι πως και αυτό είναι αφηγηματικό τρικ, είναι μέσα στην ιστορία και αλλάζει την πλοκή της.

Ο Κεμπ είναι ο δημοσιογράφος που πιάνει δουλειά σε μικρή εφημερίδα στο Σαν Χουάν. Ο Τόμσον είναι 22 χρονών, όταν γράφει το «Rum Diaries» (το οποίο θα εκδώσει πολύ αργότερα, το 1998) και το «Μεθυσμένο Ημερολόγιο» «κάνει την εισαγωγή» κατά κάποιο τρόπο σε αυτό που ο ίδιος ο Τόμσον θα γίνει. Ο εκφραστής μιας νέας δημοσιογραφίας, μιας καινούργιας γλώσσας στον Τύπο – της λεγόμενης gonzo journalism – όπου αφηγείται τα γενονότα σε πρώτο πρόσωπο, όχι σαν απόμακρος, αντικειμενικός παρατηρητής, αλλά μέσα από τη δική του, υποκειμενική ματιά. Το συγκεκριμένο βιβλίο διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη και βγήκε στις ελληνικές αίθουσες την1η Μαρτίου. Πρωταγωνιστεί ο Τζόνι Ντεπ, πιστός πια στις… Χάντερ – Τόμσον μεταμορφώσεις του, καθώς συνεχίζει τώρα απτόητος με το «Fear And Loathing In Las Vegas».

Σαν δημοσιογράφος στο περιοδικό «Rolling Stone» και σε άλλα έντυπα με τα οποία συνεργάστηκε, ο Τόμσον έγραψε θρυλικά κείμενα και ρεπορτάζ, όπως αυτά για τη συμμορία Αγγελοι της Κολάσεως, για τα ναρκωτικά, την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, για τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και άλλα πολλά, με το χειμαρρώδες ύφος που θύμιζε τους beatniks συγγραφείς.

Η ιστορία του δημοσιογράφου Πολ Κεμπ είναι ένα πραγματικό «Μεθυσμένο Ημερολόγιο». Εν ολίγοις όλα παίζουν για τον Κεμπ και τους φίλους του στην εφημερίδα, φτάνει να μπορέσει να κρατήσει αυτή τη δουλειά. Οσοι άλλωστε κατάφεραν να μείνουν για περισσότερο από έναν χρόνο στη δουλειά έχουν τον απόλυτο σεβασμό όλων των υπολοίπων.

Περιπέτειες on the road, μυστήριες γυναίκες, ένα ξεχαρβαλωμένο όχημα και επικίνδυνες παρέες που θα οδηγήσουν κάποιους από το συντακτικό προσωπικό της «Νιουζ» ώς και πίσω από τα σίδερα. Ποτέ δεν ξέρεις σε τι μπλέκεις κάθε φορά, λέει ο Κεμπ. Και είναι αλήθεια πως η δουλειά αυτή σε πάει πολύ μακριά. Και όσο ο δημοσιογράφος μένει να κοιτάει τη θάλασσα πίνοντας μέχρι να τον ειδοποιήσουν για την επόμενη αποστολή, ο Τόμσον μεταφέρει στο γραπτό του καταιγιστική δράση με κυνηγητά, έρωτες, προδοσίες, πιστολίδι, εκρήξεις, παράνοια, και, εννοείται, άφθονο ρούμι. Με άλλα λόγια, πολλά και παραστατικά, την ιστορία της ζωής του.