Πολλά δάκρυα καυτά

και απίστευτα κοντά»

(Extremely loud and incredibly close) Mελόδραμα με πλημμυρίδα συναισθημάτων και δακρύων. Με δύο υποψηφιότητες Οσκαρ. Καλύτερης ταινίας και β’ ρόλου για τον 83χρονο Σουηδό Μαξ φον Σίντοφ. Οι δακρυγόνοι αδένες θα πιάσουν σκληρή δουλειά και τα χαρτομάντιλα θα σκουπίζουν διαρκώς πολλά δάκρυα καυτά.

Με πρωταγωνιστή τον Τόμας Χορν. Εναν πιτσιρικά που, πιστέψτε με, είναι φτιαγμένος για μεγάλη καριέρα. Ερμηνευτή και star. Πλαισιωμένος από Τομ Χανκς (πατέρας), Σάντρα Μπούλοκ (μητέρα) καθώς και Τζον Γκούντμαν, Βαϊόλα Ντέιβις και Τζέφρι Ράιτ. Του σοβαρού Βρετανού Στίβεν Ντάλντρι – η σκηνοθετική υπογραφή σε φιλμ όπως τα «Μπίλι Ελιοτ» και «Διαβάζοντας για τη Χάνα» και κυρίως στην κορυφαία ταινία «Οι ώρες».

Το σενάριο βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Σάφραν Φόερ. Εμπνευσμένο από την 11η Σεπτεμβρίου των Δίδυμων Πύργων. Επιτέλους. Υστερα από δέκα χρόνια, για πρώτη φορά το αμερικανικό σινεμά καταθέτει την πρώτη σοβαρή, καλοδιατυπωμένη και καλοπαιγμένη μαρτυρία απ’ αυτή την ανείπωτη τραγωδία.

Η απώλεια του πατέρα. Η συμφορά της μητέρας. Το μαρτύριο του παιδιού. Το στόρι, η αφήγηση, το Σύμπαν καρφωμένο πάνω στις αντιδράσεις, τα συναισθήματα, την απρόβλεπτη διαδρομή ενός πιτσιρικά. Εξωτερικά φαίνεται απλό. Κατά βάθος δύσκολο και σχεδόν προμηθεϊκό. Γιατί ο Ντάλντρι αποφεύγει τον εύκολο και εύπεπτο συναισθηματισμό. Γιατί κάθε στιγμή από κάθε δική του απρόβλεπτη ενέργεια πηγάζει το συναίσθημα το αυθεντικό. Και γιατί ο θεατής, με την εξαίρεση των τελευταίων είκοσι λεπτών, επί δύο ώρες είναι καρφωμένος μέσα στην ψυχή αυτού του μικρού. Που προκειμένου να αποφύγει την πικρή αλήθεια, ορμάει σαν σίφουνας σε γειτονιές της Νέας Υόρκης, αναζητώντας δύο πράγματα που βρήκε σ’ έναν φάκελο του πατέρα του.

Το πρώτο είναι ένα όνομα: Black. Σαν να λέμε Παπαδόπουλος. Χωρίς μικρό όνομα. Χωρίς διεύθυνση. Χωρίς τηλέφωνο. Χωρίς τίποτα. Το δεύτερο είναι ένα συνηθισμένο κλειδί. Σαν να λέμε, το κυνήγι του θησαυρού. Οχι χρημάτων, λιρών, χρυσού. Αλλά κάποιου του πατέρα του γνωστού. Και ταυτόχρονα μ’ αυτό να καταφέρει ν’ ανοίξει κάποια πόρτα. Να βρει ένα μυστικό. Να μάθει κάτι ακόμα περισσότερο για τον νεκρό.

Ετσι, όσο χτυπάει άγνωστες πόρτες τόσο πέφτει σε καινούργιες γνωριμίες και πρωτόγνωρες εμπειρίες. Ετσι διευρύνεται η κοινωνικότητά του. Ετσι δοκιμάζονται οι αντοχές του. Ετσι μαθαίνει μέχρι μυελού οστών δύο μεγάλες αλήθειες.

Η πρώτη ότι η απώλεια δεν είναι βίωμα μόνο δικό του. Κάτι σπάνιο και εντελώς υποκειμενικό. Το δεύτερο ότι πρέπει επιτέλους να αντιμετωπίσει τους φόβους του και να ξεμπερδέψει με τις ανασφάλειές του.

Ετσι – κι αυτό είναι της ταινίας το προτέρημα το εξαιρετικό – ο νεκρός πατέρας, ακόμα και από τον τάφο του, εκπαιδεύει και σαν αόρατη σκιά συμβουλεύει και συνοδεύει αυτό το πλάσμα το μικρό. Πιστέψτε με. Μπροστά σ’ αυτόν τον συναισθηματικό θησαυρό, το πολυδιαφημισμένο «Hugo» εντελώς χάρτινο και βαρετό!

Ομολογώ. Αδύνατον να κρίνω αντικειμενικά και ψυχρά. Με πήραν κι εμένα τα ζουμιά! Βαθμοί=7