Το τέλος της αθωότητας

Ακούγεται αστείο, όμως στο βάθος είναι συμβολικό. Με την «αναχώρηση» αυτού του θρυλικού χιμπαντζή πέφτει και η τελευταία ταφόπλακα στα χρόνια της κινηματογραφικής μας αθωότητας.

Σκεφτείτε το απλά. Η Τσίτα, ο καλύτερος φίλος του μακαρίτη Τζόνι Βαϊσμίλερ, δηλαδή του «me Tarzan, you Jane». Μια παρέα που κράτησε από τη δεκαετία του ’30 μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’40. Πάνω-κάτω στην ίδια περίοδο, επακριβώς το 1933, το Χόλιγουντ, λάτρης από τότε των ζώων, εφορμά με τον θηριώδη γορίλα Κινγκ Κονγκ. Προφανώς επειδή το ανθρώπινο είδος προέρχεται από τα πιθηκοειδή και προφανέστατα επειδή ο πολιτισμός που φτιάξαμε λίγο απέχει από τη ζούγκλα.

Η Τσίτα λοιπόν αυτοκόλλητη με τον Ταρζάν. Και η καταστροφική παρουσία του Κινγκ Κονγκ στη Νέα Υόρκη δικαιολογημένη στη συνείδηση του θεατή. Μα φυσικά επειδή αυτοί οι άθλιοι οι κυνηγοί διά της βίας φυλάκισαν και απήγαγαν τον γορίλα από την Αφρική. Με απλά λόγια, τα τετράποδα, παρέα με τη Λάσι, οι καλύτεροι φίλοι της μεγάλης οθόνης.

Ομως με την εμφάνιση του θαλάσσιου θρίλερ «Τα σαγόνια του καρχαρία» του Στίβεν Σπίλμπεργκ και του 1975 όλα αλλάζουν δραματικά. Από τότε λοιπόν και εξαιτίας της επιτυχίας των «Σαγονιών», οι περισσότεροι σεναριογράφοι φροντίζουν να τους δίνουν ρόλους τεράτων και φανατικών εχθρών του ανθρώπινου είδους. Από τους καρχαρίες και τα πιράνχας, μέχρι τα φίδια, ακόμα και τους σκύλους.

Θυμηθείτε, ας πούμε, την «Απειλή» του Τζον Κάρπεντερ. Οπου ένα τρισχαριτωμένο λυκόσκυλο μεταλλάσσεται σε εξωγήινο τέρας. Μοναδικό πλάσμα που εξακολουθεί να παραμένει ακίνδυνο στο σινεμά, η γατούλα η πονηρή. Με μια εξαίρεση ιστορική. Οταν ο Ντόναλντ Πλέζανς στο «Ζεις μονάχα δυο φορές» χαϊδεύει το πυκνό τρίχωμά της και ο Τζέιμς Μποντ κινδυνεύει από τη ματιά της.

Το τέλος της αθωότητας λοιπόν. Γιατί όλα αυτά τα τέρατα σε κάνουν νοσταλγό. Να μετακομίσεις σ’ έναν κόσμο ονειρικό παρέα με την Τσίτα, την Τζέιν και τον Ταρζάν!