Ξένοι συγγραφείς Διεθνείς αστέρες πέντε ηπείρων

Ο Πίτερ Κάρεϊ γεννήθηκε το 1943. Θεωρείται ο επικρατέστερος για Νομπέλ Λογοτεχνίας από την Αυστραλία. Δούλεψε σε διαφημιστικές εταιρείες και έγινε γνωστός με το «Ο χοντρός στην ιστορία» (1974). Ο «Πλαστογράφος» ήταν υποψήφιο για το Booker Prize, τελικά όμως το κέρδισε με το «Οσκαρ και Λουσίντα» το 1988. Από το 1990 ζει στη Νέα Υόρκη, όπου διδάσκει σε πανεπιστήμια, έχει γράψει άλλα τρία μυθιστορήματα, εκ των οποίων «Η αληθινή ιστορία της συμμορίας Κέλι» του χάρισε ένα δεύτερο Booker. Στο πρόσφατο μυθιστόρημά του, «Ο παπαγάλος και ο Ολιβιέ στην Αμερική», εμπνεύστηκε από το έργο τού Αλέξις ντε Τοκβίλ «Η δημοκρατία στην Αμερική», τη δημοκρατική βίβλο των Αμερικανών. Ετσι ο Ολιβιέ, γάλλος αριστοκράτης, ταξιδεύει στον Νέο Κόσμο για να μελετήσει τη χώρα και ο άγγλος παπαγάλος τον συνοδεύει με διπλό ρόλο. Μαζί τους, ο Πίτερ Κάρεϊ εξερευνά την περιπέτεια της αμερικανικής δημοκρατίας, στη θεωρία και την πράξη, με εξαιρετικά ευφυή τρόπο.

Peter Carey, «Ο παπαγάλος και ο Ολιβιέ»,

μτφρ. Αργυρώ Μαντόγλου, Ψυχογιός

Αριστερός και άθεος, με θητεία στον πρώτο πόλεμο του Λιβάνου (1982) και δημοσιογραφικές περγαμηνές στο κρατικό ραδιόφωνο, ο 60χρονος σήμερα Γκρόσμαν είναι ο πλέον φιλοπαλαιστίνιος στο τρίο των διάσημων ισραηλινών «τενόρων της ειρήνης» (Γεοσούα – Οζ – Γκρόσμαν), έχοντας πολλές φορές διαδηλώσει την αντίθεσή του στην κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών. Το καινούργιο μυθιστόρημά του «Στο τέλος της γης» (Εκδ. Καστανιώτης) δεν μιλά όμως για την αραβοϊσραηλινή σύγκρουση όσο για την ανθρωπιά που δοκιμάζεται στην αρένα της τρέχουσας πολιτικοκοινωνικής ιστορίας του Ισραήλ από το 1967 μέχρι σήμερα. Πρωταγωνιστεί μια σύγχρονη ισραηλινή μάνα που θέλει να ξεφύγει από τη νοοτροπία των Ισραηλινών. Ο Γκρόσμαν άρχισε να το γράφει το 2004, όταν ο δευτερότοκος γιος του πήγε φαντάρος, και το ολοκλήρωσε το 2006 μετά τον θάνατό του στον δεύτερο πόλεμο του Λιβάνου. Στο βιβλίο του όμως δεν μιλά για την προσωπική του τραγωδία διότι, όπως η πρωταγωνίστριά του, αρνείται να υιοθετήσει την ψυχολογία του θύματος. Επίκαιρο με μια υπέροχη λογοτεχνική ηρωίδα.

David Grossman, «Στο τέλος της γης»,

μτφρ. Λουίζα Μιζάν, Καστανιώτης

Οδοντογιατρός στη διάρκεια της ημέρας και συγγραφέας πριν χαράξει ο ήλιος, ο Αλάα Αλ Ασουάνι είναι από τις πλέον αντιπροσωπευτικές φωνές της νέας Αιγύπτου. Οχι μόνον ως συγγραφέας του ποιοτικού μπεστ σέλερ «Το μέγαρο Γιακουμπιάν» (Εκδ. Πόλις) που έβαλε τη σύγχρονη Αίγυπτο σε ένα εκατομμύριο σπίτια του δυτικού κόσμου αλλά και ως πολέμιος του καθεστώτος Μουμπάρακ και πολιτική προσωπικότητα με κεντρικό ρόλο στο κίνημα της Πλατείας Ταχρίρ του Καΐρου. Η συλλογή διηγημάτων του «Θα ήθελα να ήμουν Αιγύπτιος» (μτφρ. Ευγ. Γραμματικοπούλου, Εκδ. Πατάκης) που κυκλοφόρησε φέτος, είναι προγενέστερη του «Μεγάρου Γιακουμπιάν» αλλά κινείται στο ίδιο κλίμα καθώς αποτυπώνει μέσα από ζωντανούς χαρακτήρες, τις μεταμορφώσεις της αιγυπτιακής κοινωνίας. Ενδιαφέρον έχει το διήγημα «Οι σελίδες του Ισάμ Αμπντ Αλ Ατί» που ήταν απαγορευμένο για μια δεκαετία.

Alaa Al Aswany, «Θα ήθελα να ήμουν Αιγύπτιος»,

μτφρ. Ευγ. Γραμματικοπούλου, Πατάκης

Ο Δανός

Υπήρξε στη ζωή του χορευτής, ξιφομάχος, ηθοποιός, ναυτικός, ορειβάτης και ζούσε ανέκαθεν αντισυμβατικά ως αθόρυβος ακτιβιστής. Οταν έγραψε όμως το μυθιστόρημα «Η δεσποινίς Σμίλα διαβάζει το χιόνι» (Εκδ. Ψυχογιός), το όνομά του ακούστηκε σε όλη τη Δυτική Ευρώπη και τον αγγλοσαξονικό κόσμο. Ο Δανός Πέτερ Χόε είναι μια ειδική περίπτωση καθώς στα βιβλία του φέρνει αντιμέτωπους τους «ιδιαίτερους» ανθρώπους με τις πλέον εκσυγχρονισμένες και συγκαλυμμένες μορφές εγκλημάτων για να καταλήξει σε ένα ηθικό μήνυμα. Στο «Σιωπηλό κορίτσι» (Εκδ. Ψυχογιός) λ. χ. ένα κωφό παιδί διασταυρώνεται με τα οικονομικά συμφέροντα ενός μηχανισμού που χρησιμοποιεί ως όπλο του τον έλεγχο των συνειδήσεων. Το καινούργιο του μυθιστόρημα «Οι φύλακες των ελεφάντων» (Εκδ. Ψυχογιός) είναι ένας αναστοχασμός πάνω στην κατανόηση του άλλου και την έννοια της ανεκτικότητας έτσι όπως αποτυπώνεται λακωνικά στην ινδική παροιμία: «αν θέλεις να γίνεις φίλος με έναν φύλακα ελεφάντων, σιγουρέψου ότι έχεις χώρο και για τον ελέφαντα». Αφηγητής εδώ είναι ένα 12χρονο αγόρι του οποίου ο ιερέας πατέρας και η μανιακή των εφευρέσεων μητέρα είναι απατεώνες που έχουν τυλίξει επενδυτικές εταιρείες, επιτροπές νομικών και ψυχιάτρων, το υπουργείο Θρησκευμάτων και την Αστυνομία…

Peter Hoeg, «Οι φύλακες των ελεφάντων»,

μτφρ. Σωτήρης Σουλιώτης, Ψυχογιός

Ο πιο δυτικός από τους ανατολικούς συγγραφείς συναγωνίστηκε στα ίσα τον Τζόναθαν Φράνζεν και τον Φίλιπ Ροθ εντός του μιντιακού τερέν καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Με τη νέα τριλογία του «1Q84» μεταφρασμένη σε 26 γλώσσες – και με πωλήσεις άνω του ενός εκατομμυρίου στην Ιαπωνία – ο Μουρακάμι ξαναζεί τον θρίαμβο τού «Κουρδιστού πουλιού» που μέχρι σήμερα θεωρείται το αριστούργημά του. Η ιστορία της πληρωμένης δολοφόνου Αομάμε και του επίδοξου συγγραφέα Τένγκο αναμένεται στην Ελλάδα μέσα στο 2012 από τις Εκδ. Ψυχογιός. Μέχρι τότε η ελληνική «στιγμή» του Μουρακάμι είναι το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για το τρέξιμο» (Εκδ. Ωκεανίδα), όπου ανακαλεί το συγγραφικό του πλασάρισμα στη γιαπωνέζικη αγορά, τις περιπέτειές του ως δρομέα αντοχής και τις μουσικές που τον εξημερώνουν.

Haruki Murakami, «Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω

για το τρέξιμο», μτφρ. Βασίλης Κιμούλης, Ωκεανίδα

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Ο Ρώσος

Ο μεγάλος Ρώσος άρχισε να γράφει τους «Αδελφούς Καραμάζοφ» τον Ιούλιο του 1878 (κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες από τις Εκδ. Ινδικτος σε νέα μετάφραση της Ελένης Μπακοπούλου). Μεγάλο σε έκταση, πολυεπίπεδο σε ανάγνωση και πολυπρόσωπο – ο Ντοστογιέφσκι ήθελε εξ αρχής ένα μυθιστόρημα σε δύο μέρη – , είναι το έπος της επαναστατικής Ρωσίας και καρπός της τελευταίας δεκαετίας της ζωής του. Είναι η περίοδος του Ντοστογιέφσκι – επιφυλλιδογράφου ο οποίος φιλτράρει μέσα από τις ιστορίες της καθημερινότητας τα ζητήματα της ελευθερίας του Τύπου, του δικαστικού και εκπαιδευτικού συστήματος, της Εκκλησίας (η μεγαλοφυής κριτική για τον Μεγάλο Ιεροεξεταστή παραμένει αρυτίδιαστη μέσα στο έργο) και της επαναστατικής προπαγάνδας. Με κεντρικό ήρωα της εποποιίας τον Αλιόσα – η θυσιαστική μορφή του επαναστάτη μάρτυρα – ο Ντοστογιέφσκι των τελευταίων χρόνων φτάνει «τον ρεαλισμό στην ύψιστη μορφή του», σύμφωνα με τον δικό του προσδιορισμό.

Fiodor Dostoevski, «Αδελφοί Καραμάζοφ»,

μτφρ. Ελένη Μπακοπούλου, Ινδικτος

Ο μάρτυρας της Κολιμά που περιέγραψε μια εποχή στην Κόλαση μεταφράστηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά. Το έργο του Σαλάμοφ ήταν γνωστό ήδη από τη δεκαετία του 1960 στις χώρες της Ευρώπης και τις ΗΠΑ, όπου πρωτοκυκλοφόρησαν τα διηγήματά του, αρχικώς στα ρωσικά. Με καθυστέρηση 40 χρόνων φτάνουν στο ελληνικό κοινό οι 145 «Ιστορίες από την Κολιμά», το στρατόπεδο εργασίας της Σοβιετικής Ενωσης, όπου έζησαν – στο όριο του θανάτου – εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κατά τις δεκαετίες 1930-1950. Γεννημένος στη Βολογκντά το 1907, ο Σαλάμοφ συμμετείχε στη μετεπαναστατική πολιτιστική ζωή της ρωσικής νεολαίας και ως εκκολαπτόμενος ποιητής γνώρισε τους «θεούς» της τέχνης: Μαγιακόφσκι, Παστερνάκ, Μαντελστάμ, Αχμάτοβα, Μέγιερχολντ. Το 1929 φυλακίζεται για πρώτη φορά στο Μπουτίρκι της Μόσχας, για να εξοριστεί στη συνέχεια για πέντε χρόνια στο στρατόπεδο εργασίας τής Βισερά. Το 1937 η κατηγορία για τροτσκιστική δράση θα σημάνει την πενταετή ποινή καταναγκαστικών έργων στην Κολιμά, από την οποία θα φύγει το 1953.

Varlam Shalamov, «Ιστορίες από την Κολιμά»,

μτφρ. Ελένη Μπακοπούλου, Ινδικτος

Το 1928 ο Αλμπέρ ντε Ρουτισί υπογράφει ένα ερωτικό μυθιστόρημα με τον τίλο «Το μουνί της Ιρέν» (κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες από τις Εκδ. Νεφέλη). Κανείς δεν υποψιάζεται τότε ότι πρόκειται για τον συγγραφέα Λουί Αραγκόν, ο οποίος τέσσερα χρόνια πριν έχει προσχωρήσει στο «στρατόπεδο» του σουρεαλιστή Αντρέ Μπρετόν. Ο εσωτερικός μονόλογος ενός άνδρα που χάνει τη μιλιά του εξαιτίας της σύφιλης θα μείνει στην ευρωπαϊκή εργογραφία ως ένα από τα πρώιμα δείγματα του γάλλου ποιητή που αργότερα θα διακριθεί ως μαχητικός δημοσιογράφος της γαλλικής αντίστασης, μέλος του γαλλικού κομμουνιστικού κόμματος, συνεργάτης παρεμβατικών εντύπων (Les lettres francaises) και εκδότης (Editeurs francais reunis). Η μεταπολεμική ποίησή του – που παίρνει αποστάσεις από την πολιτική – θα μελοποιηθεί αρκετές φορές από γνωστούς καλλιτέχνες, όπως οι Λεό Φερέ, Ζορζ Μπρασένς και Ζαν Φερά ενώ η δεύτερη ανάγνωση του έργου του θα τον χρεώσει με υπερβάλλοντα «κομμουνιστικό» ζήλο σε βάρος του ποιητικού λυρισμού.

Louis Aragon, «Το μουνί της Ιρέν»,

μτφρ. Ιωαννα Αβραμίδου, Νεφέλη

Η διπλή παρουσία του ιδρυτή της Apple στην ελληνική βιβλιοπαραγωγή συνέπεσε χρονικά με τον θάνατό του, στις 5 του περασμένου Οκτώβρη. Η επίσημη βιογραφία του διά χειρός Γουόλτερ Αϊζακσον (Εκδ. Ψυχογιός) προέκυψε ύστερα από 40 συνεντεύξεις με τον ίδιο τον Στιβ Τζομπς και 150 με φίλους και συνεργάτες του. Με τον τρόπο της, είναι η καλύτερη απάντηση στα αποσπασματικά δημοσιεύματα για τον μοναδικό ίσως επιχειρηματία, προς τιμήν του οποίου στήθηκε λαϊκό προσκύνημα στους δρόμους του Πάλο Αλτο. Την καλειδοσκοπική ανάγνωση της ζωής του συμπληρώνει το – περισσότερο περιγραφικό – «Εγώ, ο Steve Jobs» (Εκδ. Πατάκη), που αφήνει τον αμερικανό οραματιστή να αυτοσυστηθεί μέσα από 200 αποσπάσματα συνεντεύξεων, ανακοινώσεων και δηλώσεων στα μέσα ενημέρωσης, τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Steve Jobs, «Η επίσημη βιογραφία»,

διά χειρός Γουόλτερ Αϊζακσον, Εκδ. Ψυχογιός

εγω ο steve jobs, εκδ. Πατακης

Μετά τον Νίτσε και τον Σοπενάουερ ο καθηγητής Ψυχιατρικής στο Στάνφορντ των ΗΠΑ – και επίσημος αγαπημένος του ελληνικού κοινού – επιλέγει ως ήρωα μυθιστορήματός του έναν από τους σημαντικότερους στοχαστές της Ευρώπης. Η ζωή του Μπαρούχ Σπινόζα που εκπροσωπεί την πεφωτισμένη θρησκευτική αναζήτηση και αφορίζεται από την εβραϊκή κοινότητα του Αμστερνταμ προσφέρει στον συγγραφέα το ακατέργαστο υλικό για ένα απρόσμενο φλας μπακ στην Ολλανδία του 17ου αιώνα αλλά και την Εσθονία και τη Γερμανία στις αρχές του 20ού. Από τα κανάλια της ολλανδικής πρωτεύουσας ως τις συνελεύσεις των Ναζί και τον Χίτλερ. Με το «Πρόβλημα Σπινόζα» (Εκδ. Αγρα) ο Γιάλομ επιβεβαιώνει τον τίτλο του γοητευτικού αφηγητή που διαβάζει τις ζωές των άλλων πίσω από τις γραμμές και κερδίζει με το σπαθί του την ανάβαση ως το πρώτο σκαλί των ευπώλητων.

Irvin Yalom, «To πρόβλημα Σπινόζα»,

μτφρ. Ευαγγελία Ανδριτσάνου, Αγρα

Γεννήθηκε στο Παρίσι αλλά κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Από οικογένεια Σεφαραδιτών Εβραίων, που έμεινε μέχρι αρκετά αργά στην πόλη, ευτυχώς ότι τόσο ώστε να αφανιστεί. Γιατί το πραγματικό επίθετο του φημισμένου Κοινωνιολόγου, Φιλόσοφου, Εθνολόγου Εντγκάρ Μορέν, είναι Ναχούμ. Η οικογένειά του είχε μακρινή καταγωγή από το Λιβόρνο. Πήραν μάλιστα οι πρόγονοι και ιταλική ιθαγένεια κάποτε, προκειμένου να έχουν μεγαλύτερες ελευθερίες στην οθωμανική Θεσσαλονίκη. Κάτι που τους στοίχισε διώξεις, όταν η Ιταλία κατέλαβε την οθωμανική Λιβύη. Δεν αισθάνονταν Ιταλοί, όμως, ήταν πολύ πιο κοντά στη γαλλική κουλτούρα. Και μετέφεραν, πράγματι, τις εμπορικές τους δραστηριότητες στη Γαλλία. Ολη αυτή τη συναρπαστική διαδρομή την αφηγείται γλαφυρά ο Εντγκάρ Μορέν στο βιβλίο του «Ο Βιντάλ και οι δικοί του» (Εκδ. Επίκεντρο). Οπου Βιντάλ, ο πατέρας του Μορέν, που άφησε ένα ενδιαφέρον ημερολόγιο. Ο Εντγκάρ Μορέν βάζει εμβόλιμα τα αποσπάσματα του ημερολογίου σε ένα βιβλίο που δείχνει όλο το βάθος της πολυκύμαντης πρόσφατης ιστορίας της μακεδονικής πόλης.

Edgar Morin «Ο Βιντάλ και οι δικοί του», Επίκεντρο

Φιλόσοφος, συγγραφέας, ακαδημαϊκός αλλά και ένας από τους πιο σεβαστούς κριτικούς λογοτεχνίας ο 82χρονος Τζορτζ Στάινερ γεννήθηκε στο Παρίσι αλλά μεγάλωσε στην Αμερική. Δίδαξε συγκριτική λογοτεχνία στα Πανεπιστήμια του Κέιμπριτζ, της Γενεύης και της Οξφόρδης και συνεργάστηκε ως κριτικός λογοτεχνίας με τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες του καιρού μας. Με το βιβλίο του «Τα μαθήματα των δασκάλων» που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Scripta ο Στάινερ επιχειρεί μια μελέτη του χώρου της διδασκαλίας διακρίνοντας τρεις δρόμους: τη μετάδοση ενός εξ αποκαλύψεως λόγου (ο δάσκαλος της Τορά, ο ερμηνευτής του Κορανίου, ο σχολιαστής της Καινής Διαθήκης), τη διδασκαλία μόνο μέσα από το προσωπικό παράδειγμα (Σωκράτης, Χριστός) και την διδαχή ως σχέση δύναμης όπου εκείνος που μεταφέρει τη γνώση ασκεί ψυχολογική, κοινωνική αλλά και σωματική εξουσία (το «Μάθημα» του Ιονέσκο). Με τη συναρπαστική αφηγηματική του ικανότητα ο Στάινερ μας ξεναγεί στους πιο διάσημους εκπροσώπους του απέραντου κόσμου της διδασκαλίας στο πέρασμα των αιώνων.

George Steiner «Τα μαθήματα των δασκάλων: Διαλέξεις Charles Eliot Norton 2001-2002»

μτφρ. Σεραφείμ Βελέντζας, Scripta

Ο ισραηλινός ποιητής, μυθιστοριογράφος και ακτιβιστής Γιτζάκ Λαόρ είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Οταν, το 1972, κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, αρνήθηκε. Ο Λαόρ που αρθρογραφεί τακτικά στην εφημερίδα «Χααρέτζ» και εκδίδει και λογοτεχνικό περιοδικό οδήγησε την Επιτροπή Λογοκρισίας του Ισραήλ στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας, πετυχαίνοντας τη μερική άρση της λογοκρισίας στα θεατρικά έργα. Οι απόψεις και οι δράσεις του στο Ισραήλ είναι τόσο αμφιλεγόμενες ώστε το 1990, ο τότε πρωθυπουργός Γιτζάκ Σαμίρ αρνήθηκε να υπογράψει την απονομή του Βραβείου Ποίησης στον Λαόρ. Πρόσφατα κυκλοφόρησε στα ελληνικά το βιβλίο του «Ο μύθος του φιλελεύθερου σιωνισμού. Οι συγγραφείς της ειρήνης στο Ισραήλ» (Εκδ. Αγρα), στο οποίο τον πρόλογο έχει γράψει ο νομπελίστας συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάγκου, όπου αντιπαρατίθεται έντονα με τους διάσημους φιλελεύθερους συμπατριώτες του συγγραφείς, Αμος Οζ, Α. Μπ. Γεοσούα και Νταβίντ Γκροσμαν. Ασχολείται κυρίως με την εικόνα που διαμορφώνεται για αυτούς στις ευρωπαϊκές χώρες και τον τρόπο που χρησιμοποιείται η εικόνα από τους μηχανισμούς τους Ισραήλ, τόσο τους ιδεολογικούς όσο και άλλους. Ο Λαόρ αναφερόµενος στην τριάδα των πιο διάσηµων συγγραφέων του Ισραήλ πιστεύει ότι η «ειρηνοφιλία» τους έχει όρια: είναι κοµµένη στα µέτρα της λύσης καθώς, όπως υποστηρίζει, στα κείµενά τους χρησιµοποιούν τη γενοκτονία των Εβραίων για να αρνηθούν ό,τι συµβαίνει στους Παλαιστινίους.

Yitzhak Laor «Ο μύθος του φιλελεύθερου σιωνισμού.

Οι συγγραφείς της ειρήνης στο Ισραήλ»

μτφρ. Σάββας Μιχαήλ, Άγρα

Για τον επιστημονικό κόσμο η Σάσκια Σάσεν, καθηγήτρια κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Columbia των ΗΠΑ και συν-επικεφαλής της Επιτροπής για την Παγκόσμια Σκέψη είναι η «πλέον ειδικός στη διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα για το θέμα της παγκοσμιοποίησης», το οποίο όπως λέει πρέπει να μελετήσουμε προσεκτικά «εάν θέλουμε να κατανοήσουμε τις δυνατότητες και τους κινδύνους της θεμελιώδους αλλαγής που συμβαίνει στον κόσμο μας». Δύο βιβλία της κυκλοφόρησαν φέτος, χρονιά που μας επισκέφθηκε και μίλησε στην Αθήνα από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο: Η «Κοινωνιολογία της Παγκοσμιοποίησης», και «Χωρίς Ελεγχο: Η εθνική κυριαρχία, η μετανάστευση και η ιδιότητα του πολίτη την εποχή της παγκοσμιοποίησης». Η ολλανδή κοινωνιολόγος έχει μελετήσει εκτενώς και το φαινόμενο της «αποεθνικοποίησης» – όχι την εξαφάνιση του παραδοσιακού έθνους – κράτους αλλά τον βαθύ μετασχηματισμό του. «Οι μεγάλες αλλαγές γίνονται μέσα στην αρχιτεκτονική του έθνους – κράτους. Ναι, υπάρχουν νέοι παγκόσμιοι σχηματισμοί αλλά είναι αδύναμοι σε σχέση με το έθνος κράτος, το πιο περίπλοκο δημιούργημα που έχει φτιάξει ιστορικά η ανθρωπότητα», παρατηρεί, αναλύοντας ενδελεχώς δυναμικές που μπορεί να σημειώνονται τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και μέσα στα ίδια τα κράτη αλλά και τους θεσμούς – τοπικούς και διεθνείς. Αναλύει με μοναδικό τρόπο πώς η παγκοσμιοποίηση επηρεάζει το εθνικό κράτος και τις λειτουργίες του και στρέφει το ενδιαφέρον της στους «Αγανακτισμένους»: «Υπό συγκεκριμένες συνθήκες οι ανίσχυροι μπορούν να γράψουν ιστορία, μπορούν να έχουν πολιτική απήχηση ακόμα και εάν δεν έχουν δύναμη».

Saskia Sassen, «Κοινωνιολογία της παγκοσμιοποίησης» μτφρ. Γιώργος Ρακκάς, Μεταίχμιο