e-mail

Γκρι σουρί στον Μαυρογυαλούρο;

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Θα ήθελα, εσείς που έχετε τα νεύρα σας από οκτώ ετών κι εγώ, μια ταπεινή αναγνώστρια, να σκύψουμε μαζί πάνω από το διεθνές φαινόμενο της Ιωάννας Μούσχουρη, γνωστής και ως Νάνας.

Προσέξτε πρώτον την ειρωνεία των συμπτώσεων: Η Νάνα αφού τα πήρε (τα εισιτήρια) από το ελληνικό κοινό, δίχως καν να τραγουδάει ούτε κατά διάνοιαν όπως τραγουδούσε κάποτε (κάποιοι θεώρησαν πως δεν τραγουδούσε καν), πολλές φορές με αποχαιρετιστήριες συναυλίες και αποχαιρετιστήριες περιοδείες, που διαδέχονταν η μία την άλλη και τελειωμό δεν είχαν, αφού πληρώθηκε λοιπόν καλά από τους Ελληνες, βγήκε να τους βρίσει σε γερμανικό έντυπο ότι είναι τεμπέληδες και δεν εργάζονται και χρωστάνε και ζουν με τα λεφτά των άλλων και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Γιατί; Επειδή ετοιμάζεται να δώσει συναυλίες, με όποια φωνή διαθέτει ή δεν διαθέτει, στη Γερμανία που προφανώς ακόμη την πιστεύουνε για «διεθνή τραγουδίστρια». Είπε δε πως (τώρα) στηρίζει τη στάση της Ανγκελα Μέρκελ η οποία λέει τους Ελληνες τεμπέληδες.

Ακόμη κι αν παρακάμψουμε τη θλιβερή κλισέ γενίκευση «όλοι οι Ελληνες είναι τεμπέληδες και κλέβουν», ακόμη κι αν παρακάμψουμε ότι τώρα κάνει την εχθρά των Ελλήνων, των οποίων ακόμη και τη γλώσσα (τη μητρική της!) έχει ξεχάσει δήθεν να μιλάει, για να κάνει τη φίλη των Γερμανών, δεν θα έπρεπε κάποιος σώφρων, Ελληνας ή Γερμανός δεν έχει σημασία, κάποιος σώφρων άνθρωπος να τη ρωτήσει όταν εισέπραττε ελληνικά χρήματα για τις συναυλίες της από το ίδιο «τεμπέλικο» κράτος και από τους ίδιους «κλέφτες» συμπατριώτες της, εκείνη τα δούλευε αυτά τα λεφτά και δεν τεμπέλιαζε με το γνωστό στυλ πίστας «δικό σας», δηλαδή του κοινού; Ή όταν εισέπραττε τις ψήφους των Ελλήνων για να στρογγυλοκαθήσει στην Ευρωβουλή και να «κατακτήσει» το αρνητικό ρεκόρ των λιγότερων επερωτήσεων;

Και να σκεφτεί κάποιος ότι διάλεξε για τους μύδρους της κατά των Ελλήνων την παραμονή της επετείου από τη σφαγή των Καλαβρύτων από τους Ναζί!

Και να σκεφτείτε πως τραγουδούσε – τρόπος του λέγειν – κάποτε «Σπίτι μου σπιτάκι μου / και φτωχοκαλυβάκι μου / χώρα που γεννήθηκα / ποτέ μου δεν σ’ αρνήθηκα».

Λίγη σύνεση, ταπεινοφροσύνη, μετριοπάθεια και γνώθι σαυτόν δεν έβλαψε κανέναν. Ούτε στα ογδόντα του.

Με εκτίμηση,

Ελένη Αναγνωστοπούλου

Δεν σκέφτηκε, αγαπητή Ελένη, κάποιος σώφρων να τη ρωτήσει αν ύστερα από αυτό θα ήθελε να δώσει ξανά συναυλία στην Ελλάδα, αποχαιρετιστήρια ή μη; Για να δούμε επιτέλους να δικαιώνεται εκείνη η θρυλική ατάκα «μαύρο στον Μαυρογυαλούρο». Κυριολεκτικά!

Συνδικαλιστάρα -άρα -άρα -άρα (echoooo)

Αγαπητή Φοίβη,

Οσο βλέπω τους διάφορους «-όπουλους», λαϊκίζοντες εργατοπατέρες, να «κόπτονται» για την προστασία των δικαιωμάτων των προστατευομένων τους (άσχετα αν η χώρα βουλιάζει), αναρωτιέμαι αν αυτό το πάθος και οι θεατρινισμοί αποβλέπουν σε μια θεσούλα στη Βουλή. (Αλήθεια, οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ έχουν ακόμα μειωμένο τιμολόγιο;).

Και επειδή υπάρχουν και αφελείς, θα μαζέψουν τα ψηφουλάκια τους και θα αράξουν στα έδρανα της Βουλής και ουδέν θα πράττουν, πλέον, παρά μόνο θα εισπράττουν τις παχυλές απολαβές τους (χώρια τα άλλα προνόμια που θα ‘χουν) μαζί με τους υπόλοιπους 300. Οσο για τους άλλους διεκδικούντες (με το έτσι θέλω) μια άλλη καρέκλα, αυτή του ΠΑΣΟΚ, που εμφανίζονται με θράσος και τσαμπουκά διεκδικώντας τη, να ξέρουν ότι έχουν γνώσιν οι φύλακες. Ο λαός του ΠΑΣΟΚ βλέπει και κρίνει…

Και να μην ξεχνάνε ότι οι οπαδοί του κόμματος αναγνωρίζουν τον δύσκολο αγώνα του Γ. Παπανδρέου για να σώσει τη χώρα σε μια δύσκολη περίοδο, αναγνωρίζουν το ήθος και την εντιμότητά του και υπάρχει κίνδυνος να μην ξαναψηφίσουν ΠΑΣΟΚ χωρίς το Γιώργο αρχηγό του κόμματος! Ας το λάβουν κι αυτό υπόψη τους.

Φιλικά, Μάρα Σ., Κηφισιά

Αφήστε τα, αγαπητή Μάρα. Τραγωδία. Περνάει και κρίση και μας το κρύβει ο «μπουμπούκος» με τη χορευταρού τηλεοπτικατζού Ευγενία του, πάνω που έγινε υπουργάρα και κινδυνεύει να παραβιάσει τα χριστιανικά ιδεώδη, τα χρηστά ήθη της ελληνικής οικογένειας και νιώθουμε ακόμη πιο χάλια ως έθνος δοκιμαζόμενον. Αφήστε που ο μοχλός του ηλεκτρικού και της ευημερίας μας έχει εκχωρηθεί – ή μάλλον αρπαγεί… – σε έναν αυτοχρισμένο «Ρομπέν των φτωχών» συνδικαλισταρά, με ύποπτες συναλλαγές κάτω από το τραπέζι και συμμετοχές σε εξίσου ύποπτα «κόλπα», που μπορεί σε μια κρίση συνδικαλισταρισμού να μας αφήσει και στο σκοτάδι όλους για να μάθουμε τι θα πει «Ρομπέν απ’ το Κακοσάλεσι»…