Ενας απόστολος θεάτρου

Σήμερα στον Πειραιά φίλοι και συνάδελφοι γιορτάζουν τα θαλερά νιάτα ενός σημαντικού ανθρώπου της θεατρικής εσωτερικής διασποράς. Ο Αλέκος Χρυσοστομίδης εδώ και δεκαετίες υπηρέτησε με ζήλο, επαγγελματική αφοσίωση και λαϊκή ευαισθησία το περιφερειακό θέατρο. Ηγήθηκε πολλών θιάσων που περιόδευσαν στην αττική ενδοχώρα και στην επαρχία με συναδέλφους που αφοσιώθηκαν σ’ αυτή τη διακονία. Παλιότερα αυτά τα θεατρικά σχήματα ονομάζονταν μπουλούκια και προσωπικά τα θεωρώ ουσιαστικούς πυλώνες της θεατρικής μας ιστορίας. Από μπουλούκια ξεκίνησε ο Βεάκης, ο Αργυρόπουλος, η Γεωργία Βασιλειάδου, ο Χατζηχρήστος, ο Μίμης Φωτόπουλος. Ο τελευταίος μάλιστα, δόκιμος ποιητής, έχει γράψει και μια ολόκληρη συλλογή με τον τίτλο «Μπουλούκια». Αυτοί οι ηρωικοί θίασοι έφερναν στην τότε περιφέρεια και στην επαρχία, όταν δεν υπήρχε ούτε σινεμά ούτε βέβαια τηλεόραση, κυρίως νεοελληνικά έργα, επιθεωρήσεις αλλά και διασκευασμένα έργα, κυρίως μελοδράματα, από το παγκόσμιο θεματολόγιο. Εγώ προσωπικά, επαρχιώτης στα χρόνια του Εμφυλίου, ερωτεύτηκα το θέατρο χάρη στα μπουλούκια που έφταναν το θέρος στα μέρη μας. Λουκάς Μυλωνάς, Ξύδης, Λάμπρος, Γαϊτανάκη κ.ά.

Ο Χρυσοστομίδης έως πρόσφατα όργωνε τις άγονες θεατρικά περιοχές και σε άθλιες υλικοτεχνικές συνθήκες (καφενεία, αποθήκες, άλση, αυλές σπιτιών, εργοστάσια) μυούσε ένα ποικίλο κοινό (γέρους, γυναίκες, παιδιά, ανέργους) στη γοητεία του θεατρικού μεταμορφωτικού φαινομένου.

Ο Χρυσοστομίδης ηθοποιός, σκηνοθέτης, παραγωγός, διασκευαστής και ιστορικός (έχει γράψει ανάλογα βιβλία απομνημονευμάτων και ανεκδότων) της μικρής πολύτιμης ιστορίας των θιάσων των παρυφών για τους θεατρικούς παρίες.

Του εύχομαι μακροημέρευση γεμάτη από τις πικρές και γλυκές μνήμες μιας πλήρους με θέατρο ζωής.