Θέματα προς υπογραφήν

Δεν είναι η ύφεση από μόνη της που δεν αντιμετωπίζεται, είναι όλα αυτά που έβγαλε στη φόρα. Ολα αυτά που περιμένανε πίσω από την πόρτα και με το που έσκασε μύτη η κρίση βγήκαν στους δρόμους και κυκλοφορούν ελεύθερα, ασύδοτα και προκλητικά. Πριν από το Μνημόνιο (πόσο πιέζομαι να μην πω Μνημόσυνο) όλα ήταν τόσο καλά κρυμμένα και προστατευμένα κάτω από τη χρυσόσκονη του λάιφ στάιλ και το περιτύλιγμα με τις πλαστικές πομφόλυγες και τις ανταύγειες του νέον στις καμπύλες τους, που ούτε σου πήγαινε το μυαλό στον ατέρμονα λαβύρινθο που κρύβαμε για χρόνια στον κόρφο μας.

Ανθρωποι και συμπεριφορές άλλαξαν ως διά μαγείας. Απόψεις περασμένων αιώνων βγήκαν στο φως και λιάζονται ξεβράκωτες στον ήλιο με ανοιχτά τα σκέλια. Γενιές που μεγάλωσαν με το λάβαρο της επανάστασης βρίσκονται κάποια στιγμή να αιωρούνται άψυχα σώματα πάνω απ’ τα έδρανα της Βουλής, ψυχές κρεμασμένες απ’ τη γραβάτα της εξουσίας. Αλλά και κατά τον ρουν πια της καθημερινής ζωής που τελευταία αποκαλείται «πιάτσα», η συναλλαγή, συναισθηματική τε και χρηματική, καταντάει (όποτε δεν είναι αδύνατη) εξόχως ύποπτη. Κανείς δεν σε κοιτάει στα μάτια. Περπατάν στον δρόμο και το βλέπεις, εκείνο που σκέφτονται δεν είναι πώς θα φτιάξουν το μέλλον αλλά πώς να δημιουργήσουν ένα παρελθόν που να τους αθωώνει. Αν και σπάνια κοιτάς τους άλλους στον δρόμο. Προσωπικά βάζω το κεφάλι κάτω και ξανακάνω ύστερα από χρόνια αυτό που έκανα παιδί. Κανονίζω το βήμα μου ανάλογα με τις πλάκες στο πεζοδρόμιο.

Προσπαθώ να μην πατάω στη διαχωριστική γραμμή αλλά και να έχω κανονικό βάδισμα, πράγμα αδύνατον αλλά το προσπαθώ. Επίσης μετράω ανά τρία μέχρι ν’ ανάψει κόκκινο και πρέπει η αλλαγή του χρώματος να συμπέσει με το που λέω το «τρία» γιατί αλλιώς χάθηκα. Για να μη με καταλάβει ο κόσμος δε, ότι μετράω στον αέρα σαν αγγελοκρουσμένος, βάζω τα ακουστικά του κινητού στα αυτιά ότι μιλάω με κάποιον. Αν όμως σκουρύνουν τα πράγματα, πέσω σε καμιά διαδήλωση, καμιά συμφόρηση και όχι μόνο κυκλοφοριακή, επαναλαμβάνω σαν ξόρκι τη φράση του Γκόγια που λέω κάθε βράδυ από σκηνής: «Χρειαζόμαστε την τέχνη για να μη μας σκοτώσει η αλήθεια». «Χρειαζόμαστε την τέχνη για να μη μας σκοτώσει η αλήθεια». «Χρειαζόμαστε την τέχνη για να μη μας σκοτώσει η αλήθεια». «Χρειαζόμαστε την τέχνη για να μη μας σκοτώσει η αλήθεια» μέχρι τελικής πτώσεως. Και μετά στο ταξί, γυρνώντας σπίτι, μένω ενεός με τον οδηγό που με ναπολεόντεια ικανότητα κάνει πέντε, ναι πέντε, πράγματα συγχρόνως. Οδηγεί, ακούει το κέντρο «Αποβιβάζων Πετράλωνα έτερος», το ραδιόφωνο

«Σε μισώ,

σ’ αγαπώ,

σημειώσατε διπλό»,

μιλάει στο κινητό του με τον φίλο του για μια μηχανή ή γκόμενα δεν καταλαβαίνεις ενώ συγχρόνως σχολιάζει σε μένα τον μπροστινό του που «Πού πα κύριε με 60 στην αριστερή; Αυτόνε στη Γερμανία τώρα θα τον κλείνανε μέσα. Αλλά πού να το πεις; Διότι κι οι Γερμανοί, άλλες κουφάλες αυτοί, μας έχουν βάλει το μαχαίρι στον λαιμό οι φασίστες. Τελεσίγραφο λέει στον Σαμαρά; “Υπόγραψε”. Πώς υπόγραψε κύριε; Δεν έχουμε αξιοπρέπεια; Αμ δεν έχουμε, κι αυτός εκεί κοίτα πού βρήκε να διπλοπαρκάρει. Οχι, γυναίκα είναι. Γι’ αυτό. Το κατάλαβα εγώ. Υπόγραψε, ρε φίλε, να πάρουμε τα φράγκα να τελειώνουμε. Τώρα θυμήθηκες κι εσύ την αξιοπρέπεια. Οταν έφυγες απ’ τη Νουδού κι έκανες τη ΜΟΛΑΝ». «Οχι ΜΟΛΑΝ. ΠΟΛΑΝ». «Εντάξει ΜΟΛΑΝ, ΚΟΛΑΝ το ίδιο κάνει». «Αποβιβάζων Μαξίμου έτερος».

«Σε μισώ,

σ’ αγαπώ,

σημειώσατε διπλό».

«Χρειαζόμαστε την τέχνη να μη μας σκοτώσει η αλήθεια». «Χρειαζόμαστε την τέχνη να μη μας σκοτώσει η αλήθεια». «Χρειαζόμαστε…». «Βοήθεια… Βοήθεια». «Μια Βοήθεια καλέ μου κύριε… Βοήθεια… Βοήθεια…».