Τέχνη και στράτευση

Από το «όραμα της ομαδικότητας» και την άσκηση της τέχνης μέσω του «Ελεύθερου Θεάτρου» μέχρι την «πίστη στην επαναστατική ουτοπία» και τους συντρόφους του στο Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας (ΕΚΚΕ), ο γνωστός θεατράνθρωπος, ηθοποιός και συγγραφέας Γιώργος Κοτανίδης μάς προσφέρει ένα εξαιρετικά προσωπικό αλλά και εξίσου γλαφυρό οδοιπορικό στη νεότερη Ελλάδα.

Μία Ελλάδα της τέχνης, των ανατροπών και των προσδοκιών και παράλληλα της καταπίεσης και των διαψεύσεων. Σχολείο στην επαρχία, σπουδές θεάτρου στην Αθήνα, στη συνέχεια το «Ελεύθερο Θέατρο» του οποίου υπήρξε συνιδρυτής και, κυρίως, πάντα απούσα από την τέχνη – πάντα παρούσα στη ζωή η δικτατορία. Μερικά χρόνια πιο πριν, στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Ερμού στη Θεσσαλονίκη, η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη θα στοιχειώσει για πάντα έναν νέο και ελεύθερο, ειδικά στη σκέψη του, άνθρωπο. Και ύστερα, η χούντα, η Ασφάλεια, η σύλληψη και τα βασανιστήρια, ο μαρξισμός – λενινισμός, οι σύντροφοι, ο αγώνας και η αντίσταση. Το καλοκαίρι του 1973 όταν το Αλσος Παγκρατίου σειόταν από ενθουσιασμό για την εναλλακτική επιθεώρηση «… και συ χτενίζεσαι», ο Κοτανίδης βρισκόταν στη φυλακή. Θα ακολουθήσουν όμως πολλά ακόμη: το Πολυτεχνείο, η μεταπολίτευση, η Ενωμένη Αριστερά, το «όχι στον βασιλιά», ο Σταμάτης Φασουλής στον «Τυχοδιώκτη», πάντα «Ολοι μαζί, τώρα!», στην τέχνη αλλά και στην πολιτική, στον αγώνα και των δύο.