Υπόγειο σχόλιο

Πάνε εννέα χρόνια που ο Πανσέληνος δεν είχε γράψει μυθιστόρημα, και πέντε από τη συλλογή «Τέσσερις ελληνικοί φόνοι» (Πόλις) με τα διηγήματα για την τρομοκρατία. Η δράση των «Σκοτεινών επιγραφών» τοποθετείται μεταξύ των Πλατειών Μαβίλη και Γκύζη, στον ομφαλό της Αθήνας δηλαδή, που έχει χαρακτηριστική συμβολική φόρτιση. ΓΑΔΑ, Αρειος Πάγος και αμερικανική πρεσβεία, Μέγαρο Μουσικής, γήπεδο Παναθηναϊκού και προσφυγικά, επιτήρηση και τιμωρία, κατεστημένο και αντιεξουσιαστές, κουλτούρα, εκτόνωση και αγωνιστικές πορείες, παρελθόν και παρόν κ.ο.κ. Το πολιτικό σχόλιο του Πανσέληνου είναι υπόγειο αλλά δραστικό. Ο αναγνώστης παρακολουθεί τον αφηγητή, τους φίλους του, τους έρωτές τους (μέχρι και ένα τριολέ), τις μεταλλάξεις τους στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, τις προδοσίες τους, τις αυταπάτες τους και τις άγνωστες λεπτομέρειες της ζωής τους που ανακατεύουν την τράπουλα. Στο φόντο, μεταξύ πραγματικότητας και εφιάλτη, βλέπουμε κουκουλοφόρους να βγαίνουν από αστυνομικά, ρασοφόρους να συνωμοτούν, παλιούς δωσίλογους να κάνουν εμπόριο όπλων, εθνικιστές να κρύβονται πίσω από τη μάσκα του φιλάθλου και φτωχούς βιοπαλαιστές να γίνονται πιόνια μιας υπόθεσης με θολούς σκοπούς… Είναι το μεγάλο παιχνίδι που δεν μαθαίνουμε ποτέ, αλλά μας δηλητηριάζει.