Λογοτεχνικό ενδιαφέρον

Η κατασκοπεία και η αντικατασκοπία ήταν το ισχυρό όπλο του Τσόρτσιλ κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν στρατολόγησε στην Ιντέλιτζενς εκατοντάδες απλούς πολίτες χάριν ενός πατριωτικού σκοπού ενάντια στην αντιδημοκρατική ναζιστική ιδεολογία. Ομως αυτός ο σκοπός εκφυλίστηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου όταν τόσο το καπιταλιστικό όσο και το κομμουνιστικό στρατόπεδο χρησιμοποίησαν τους κατασκόπους ως ύπουλα όπλα στη λυσσαλέα μεταξύ τους σύγκρουση για την ιδεολογική και στρατιωτική επικράτηση, υπονομεύοντας εντέλει τους ίδιους τους δημοκρατικούς θεσμούς. Από εκεί και πέρα η έννοια της πίστης και της προδοσίας μεταλλάχθηκε, και τα πρόσωπα που μπλέχτηκαν σε εκείνα τα γρανάζια κατέληξαν πιόνια των μηχανισμών. Αυτό το θέμα δεν θα μπορούσε να είναι αδιάφορο για την (απαιτητική) λογοτεχνία, γι’ αυτό εκτός από τον Λε Καρέ θα άξιζε κανείς να διαβάσει και: τον «Αδιάφθορο» του Τζον Μπάνβιλ (Καστανιώτης) για την υπόθεση Μπλαντ, τον «Αθώο» του Ιαν Μακ Γιούαν για τον Μπλέικ, το «Τέταρτο πρωτόκολλο» του Φρέντερικ Φορσάιθ, την «Εταιρεία» του Ρόμπερτ Λίτελ και το δοκίμιο «On grief and reason» του Τζόζεφ Μπρόντσκι για την υπόθεση Φίλμπι.