προσκήνιο
Η Λαίδη Αννα – Αναμπελ Σκόλι μπροστά στον νεκρό πεθερό της Ερρίκο ΣΤ' λίγο πριν από την ερωτική «επίθεση» του Ριχάρδου
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά ¬ Χωρίς να αγγίξει το κείµενο, µεταφέροντάς το σε µία αόριστη, σύγχρονη εποχή, µε τρόπο λιτό, µε µερικά βίντεο, χωρίς να κάνει κατάχρησή τους, ο Μέντες ανέβασε µία πολύ γοργών, σχεδόν κινηµατογραφικών, ρυθµών παράσταση µε κυρίαρχο, επανερχόµενο θέµα τις κατάρες της Μαργαρίτας. Τονίζοντας το χιούµορ του κειµένου και δίνοντας, καθώς «τιτλοφορεί» κάθε σκηνή, µία χροιά µπρεχτικής αποστασιοποίησης.
Η παράστασή του όµως δεν βαθαίνει και µοιάζει µία ψυχρή ανάγνωση, σε αδρές γραµµές, του έργου. Βρήκα επίσης πολύ συµβατική τη λύση οι δυο µικροί πρίγκιπες να παίζονται από µικρόσωµες ηθοποιούς.
Το κλειστοφοβικό σκηνικό του Τοµ Πάιπερ, κατάλληλο για κλειστό θέατρο, στην Επίδαυρο έδειχνε ογκώδες και αταίριαστο µε τον χώρο. Στα κοστούµια της Κάθριν Ζούµπερ δεν θα σταθώ. Εξαιρετική η δουλειά του Πολ Πάιαντ στους φωτισµούς και καθοριστική η µουσική του Μαρκ Μπένετ.
¬ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Ο θίασος διαθέτει µία πλειάδα ικανών ηθοποιών. Ανάµεσα σ’ αυτούς που ξεχώρισα, ο Τσάντλερ Ουίλιαµς (Κλάρενς), ο Τζακ Ελις (Χάστινγκς), ο Αντριου Λονγκ (Εδουάρδος Δ’), ο Νέιθαν Ντάροου (Ρίτσµοντ) και, πάνω απ’ όλους, η Χάιντν Γκουίν (Βασίλισσα Ελισάβετ) ενώ λιγότερο µε ικανοποίησαν η Αναµπελ Σκόλι (Λαίδη Αννα) και ο Τσακ Ιβούτζι (Μπάκινγκχαµ). Συγκρατηµένη αλλά χωρίς εξάρσεις η Μαργαρίτα της Τζέµα Τζόουνς.
Ο Κέιβιν Σπέισι είναι ένας ηθοποιός µεγέθους. Ο Ριχάρδος του έχει εκρηκτική ενέργεια και χιούµορ – αν και κάπως υπερβολικά γκροτέσκα η κίνησή του – και ο ηθοποιός δίνεται ολόψυχα στον ρόλο. Από τον οποίο όµως λείπουν τα καθαρά περιγράµµατα. Προσωπικά µε εντυπωσίασε αλλά δεν µε άγγιξε.
Google news
