Μπράβο παιδιά!

Μέσα στον χαλασμό, τη βία και τα δακρυγόνα που έπνιξαν την Αθήνα, μια όαση αλλιώτικη (που, δυστυχώς, σαν όαση έμεινε χαμένη στην έρημο της πόλης, με ελάχιστους πιστούς, χωρίς αναφορές στα μέσα ενημέρωσης) ήταν οι παγκόσμιοι αγώνες Special Olympics των παιδιών με νοητική υστέρηση. Παιδιά ενός άλλου κατώτερου θεού, που παλεύουν να ρίξουν τα τείχη της απομόνωσης, να καταργήσουν τη διαφορετικότητα, να γίνουν ισότιμα μέλη της κοινωνίας των «υγιών», με θέληση, σθένος, πάθος για ζωή, με τις δικές τους ειδικές δυνατότητες. Συγκίνηση, γέλια, δάκρυα για τα μετάλλια και τις επιτυχίες, μα πιο σημαντικό κι ελπιδοφόρο η χαρά της συμμετοχής. «Η μεγαλύτερη νίκη μου είναι η αυτοπεποίθησή μου» λέει η Ολγα Δασουρά, αθλήτρια κολύμβησης και νυν Παγκόσμιος Κήρυκας των Special Olympics, και προσθέτει «μπορούμε να τα καταφέρουμε», εμψυχώνοντας θεατές και αθλητές, διεκδικώντας «σεβασμό στη διαφορετικότητα». Οι Special Olympics είναι αγώνες γιορτής, όπως και κάθε αθλητικοί αγώνες οφείλουν να είναι, που συνεχίζεται και τ’ απογεύματα στους χώρους φιλοξενίας των αθλητών, με τη βοήθεια των εθελοντών, με παιχνίδια, μουσική, χορό, συναυλίες… Θυμάμαι μια παράσταση του Λευτέρη Βογιατζή όπου συμμετείχαν παιδιά με διανοητική υστέρηση. Ηταν τέλεια, εκτελούσαν με απόλυτη ακρίβεια ό,τι τους είχε ζητηθεί. Το ηχηρό χειροκρότημα του τέλους έκανε τα μάτια τους ν’ αστράψουν, τα ευτυχισμένα χαμόγελα έλουσαν τα πρόσωπά τους, ήταν ενθουσιασμένα, «τα είχαν καταφέρει», είχαν αποδείξει ότι δικαιούνται επάξια τη μεγάλη αγκαλιά της αποδοχής της διαφορετικότητας. Ναι, στερούνται νόησης, όμως αποζητάνε κατανόηση. Αξίζουν όλα ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ!