Ανταγωνιστικότητα και ισοτιμία

Β.Β.: Είναι μια ερώτηση που ήθελα πάντα να σας την υποβάλω, γιατί εσείς παίξατε έναν σημαντικό ρόλο για να μπει η Ελλάδα στο ευρώ. Μια ερώτηση σχετική με την ισοτιμία δραχμής και ευρώ. Ηξερα μια τετραμελή οικογένεια στο Κερατσίνι, το 2000, που είχε εισόδημα 400 χιλιάδων δραχμών. Πλήρωνε το φως, πλήρωνε το νερό, πήγαινε δυο φορές την εβδομάδα σινεμά, μια φορά την εβδομάδα στην ταβέρνα, αγόραζε κανένα βιβλίο, σπούδαζε και δυο παιδιά. Οι 400 χιλιάδες δραχμές μεταμορφώθηκαν εν μια νυκτί σε 1.200 ευρώ. Με αυτά τα 1.200 ευρώ, χωρίς να έχει ανατιμηθεί ούτε το φως ούτε το νερό ούτε τίποτε, δεν μπορεί να πληρώσει ούτε καν τα βασικά. Οταν έκανα το ερώτημά μου σε πολλούς οικονομολόγους μού απάντησαν πως «είσαι άσχετος, αυτά είναι πράγματα που γίνονται με φοβερές στατιστικές». Ποιος είπε όμως ότι η ισοτιμία της δραχμής με το ευρώ είναι 340,75 δραχμές και όχι 278 δραχμές, όσο εγώ έχω κοστολογήσει το ευρώ; Πώς προκύπτει αυτό το 340,75 και όχι το 278 που λέω εγώ ο άσχετος με τα οικονομικά.

Γ.Σ.: Σε κάθε περίπτωση όταν προσπαθείς να καθορίσεις μια συναλλαγματική ισοτιμία ισορροπίας, όταν θέλεις να δέσεις το νόμισμά σου με ένα άλλο νόμισμα, το κάνεις με έναν τρόπο που να εξασφαλίζει την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων σου. Τι σημαίνει ανταγωνιστικότητα; Πόσο εύκολα πωλούνται τα δικά μας προϊόντα σε σχέση με τα ξένα. Αυτό βέβαια δεν είναι ένα απλό πράγμα, γιατί τα οικονομικά και η ανταγωνιστικότητα δεν είναι έννοιες κβαντομηχανικής.

Ετσι, λοιπόν, η ισοτιμία καθορίστηκε με βάση έναν αριθμό δεικτών που να προσδιορίζουν την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων.