Η κρίση παράγει θέατρο

ΞΕΡΩ, ξέρω,στιςµέρεςµας µοιάζει µε ηρωισµό να πηγαίνει κανείς στο θέατρο την ώρα που υπάρχουν τόσα ανέξοδα µέσα ψυχαγωγίας. Από την κεντρική πολιτική έως τις πλατείες, η Ελλάδα µοιάζει µε µια µεγάλη σκηνή όπουανθεί νέορεπερτόριο, όπου το δράµα εναλλάσσεται µε τη φάρσα και όπου η σκηνοθεσία είναι σαν να µην έγινε από ανθρώπου χέρι αλλά έτσι από µόνη της. Στον ηρωισµό των ουκολίγων κατακυρώνω και την πληρότητα µικρών και µεγάλων σκηνών εγκατεστηµένων στους δρόµους της µεγάλης εγκληµατικότητας, που κι αυτές γέµισαν φέτος, λες και οιΑθηναίοι γεννήθηκαν κασκαντέρ.

Μενάνδρου καιΑγίουΚωνσταντίνου, επίπαραδείγµατι, είδα πλήθη να καταφθάνουν νωρίς το απόγευµα και να διαλύονται ατάκτως αργά το βράδυµε τηδιακριτική παρουσία αστυνοµικώνεπιφορτισµένων να περιπολούν γύρωαπό τοΕθνικό Θέατρο. Αυτό που γινόταν µέσα στο κτίριο του Τσίλερ ήταν κάτι παραπάνω από µια απλή βραδιά µετά δηµοσίωνθεαµάτων.Ηταν σαν καταφύγιο, σαν αµπρί του Α’ Παγκοσµίου Πολέµου, που σου επέτρεπε για λίγες ώρες να αναπνέεις,έστω µεκα λάµι, µέχρινα βγειςπάλι έξωκαι να σε καταπιεί η σύγχρονη αθηναϊκή ερηµιά. Ανακεφαλαιώνοντας θέλω να σταθώ στο θεατρικό παράδοξο της φετινής παραγωγής του Εθνικού. Πώς έγινε δηλαδή και µια πλαδαρή σαν τον «Σιρανό ντε Μπερζεράκ» παράσταση (σκηνοθεσίαΝίκου Καραθάνου) να µετατραπεί σε µπεστ σέλερ την ώρα που η εµπνευσµένη «Εµιλία Γκαλότι»(σκηνοθεσία ΓιάννηΧουβαρδά)εισέπραξε την γκρίνια των γενναίων που λέγαµε παραπάνω. Εγώπάντως έφυγα δακρυσµένη και από τιςδυο. Στην πρώτη από τα απανωτά χασµουρητά, στη δεύτερη από εθνική υπερηφάνεια για µιαπαράσταση εφάµιλλη τωνευρωπαϊκών, όπωςλέγαµε παλιά,ηοποία παρήχθηµέσα σε ένα κοινωνικό και πολιτικό κλίµα εντελώς αποθαρρυντικό γιατέτοια φιλόδοξα θεάµατα.

Η προσπάθεια τουΕθνικού να συντονιστεί µετη δηµόσιααγωνία και να παίξει παιδαγωγικό ρόλο φάνηκε µε την «Τριλογία τουΠαραθερισµού»του Γκολντόνι (σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη),πλην όµως οιθεατές δεν έδειξαν ναπιάνουν τουπονοούµενο, ότιδηλαδή δεν πρέπει να ξοδεύουµε παραπάνω από όσα έχουµε και σ’ αυτό δεν φταίει διόλου η αυστηρότητα τουµηνύµατος, αλλά το επί σκηνής παιχνίδι πουστο δεύτερο ηµίχρονο αναδιπλώθηκε και το έριξε στο κατενάτσιο. Πιο τολµηρή και απείρως πιο παιδαγωγικήήταν κατά τη γνώµη µου η επιλογή της «Τρισεύγενης» (σκηνοθεσία ΛυδίαΚονιόρδου), µιαπαράσταση πουλειτούργησε σανθεϊκή ηχητικήµπάντα µε τον λόγο του Κωστή Παλαµά να ξεµπροστιάζει την αγλωσσία της σύγχρονης δραµατουργίας καιγενικότερα. Κι ας χάθηκε από τα πολλά σκηνοθετικάπαιδέµατα ηανυπότακτη φύση της ηρωίδας του έργου, κι ας έγινε σαν ξωτικό, σαν νεράιδα, σαν σµερδάκι τηνώρα που είναι γνωστό ότι ο φωτισµένος µας ποιητής ήταν δηλωµένος σύµµαχος των δικαιωµάτων τηςγυναίκας και προνοµιακός συνοµιλητής της Καλλιρρόης Παρέν.Αλλά αυτάέχουν καταντήσειψιλάγράµµατααφού όλοι σήµερα διαβάζουν θέατρο µε voice over την προσωπική τους κοσµοθεωρία.

Στις ευχάριστες εκπλήξεις της πρώτης κρατικήςσκηνήςσυγκαταλέγω και τογκραν σουξέ πουσηµείωσε το«Παραµύθι χωρίςόνοµα» της Πηνελόπης ∆έλτα (σκηνοθεσία Τάκη Τζαµαργιά)που ήρθεπάνω στην ώρα γιανα εξηγήσει στα παιδιά και στους εφήβους πώς γεννιέται µια κρίση καιπώς βγαίνεις από αυτήν µε κόπους προσωπικούς και συλλογικούς. Ηθερινήπεριοδεία της παράστασης που ξεκινάει οσονούπω είµαι σίγουρη ότι θα έχει την ίδια υποδοχή και θα προσφέρει αισθητική και διανοητική παραµυθία. Καλοτάξιδη.

info

«Το παραµύθι χωρίς όνοµα» θα ταξιδέψει αυτό το καλοκαίρι σε όλη την Ελλάδα. Στις 27 Ιουνίου θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Αλσους στην Ηλιούπολη.