Προσκήνιο

∆ραµατουργικά αδύναµο το κείµενο του Στέλιου Λυκουρέση για την παράσταση «Parklife» (Ιδρυµα «Μιχάλης Κακογιάννης»). Αλλά εξαιρετική η ιδέα για ένα µονόπρακτο που διαδραµατίζεται σε ένα υπόγειο πάρκινγκ (όπως ακριβώς αυτό στο οποίο παρουσιάστηκε) και το µεγαλύτερο µέρος του µέσα σε ένα πραγµατικό αυτοκίνητο. Και πάρα πολύ ενδιαφέρουσα η υλοποίησή της, παρά τα προβλήµατα στον ήχο, από τον νεαρό σκηνοθέτη Μιχάλη Κωνσταντάτο. Οι δύο ηθοποιοί – η Γιώτα Αργυροπούλου και, κυρίως, ο Θανάσης ∆όβρης – υπερασπίστηκαν µε πειστικότητα τους δύο ρόλους.

Ο λόγος του Παπαδιαµάντη, διδαγµένος από τη Μίρκα Γεµεντζάκη που έχει διαπρέψει στη µεταφορά κειµένων του, κατέβηκε στην πλατεία χωρίς εκπτώσεις, στην παράσταση «Θαλασσινοί έρωτες», σκηνική απόδοση των διηγηµάτων του «Ερωτας στα χιόνια», «Ονειρο στο κύµα» και «Ερως – Ηρως». Οµως, σκηνοθετικά, τους τρεις µονολόγους θα τους ήθελα πιο απλά παιγµένους, χωρίς «µίµηση» των ηρώων – αφηγητών τους από τις τρεις ηθοποιούς που τους επωµίστηκαν. Και από τις οποίες, σχετικά, ξεχώρισα τη Νάνα Παπαδάκη («Φούρνος»). ¬ Φιλότιµη η προσπάθεια του Μάνου Καρατζογιάννη να ερµηνεύσει σε σκηνοθεσία της Ασπασίας Κράλλη, στον ενδιαφέροντα, αυθεντικό χώρο τηςΑνωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών που επιδέξια διαµόρφωσε η Μαργαρίτα Χατζηιωάννου και φώτισε η Κατερίνα Μαραγκουδάκη και υπό τους πολύ ενδιαφέροντες ήχους της µουσικής του Κορνήλιου Σελαµσή, τον βουβό «µονόλογο» του Σάµουελ Μπέκετ «Πράξη χωρίς λόγια». Αλλά φοβάµαι πως ούτε η κίνησή του ούτε η υπερεκφραστικότητά του σε ένα έργο που ζητά την αποστασιοποίηση του κλόουν τον βοήθησαν.