Αξιολόγηση καθηγητών από µαθητές

Νίκος Γ. Παπαδόπουλος, τ. σύµβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου
«Στα “ΝΕΑ” διάβασα ότι σε “ευρωπαϊκή έρευνα για τις γλωσσικές δεξιότητες των µαθητών Γυµνασίου”, στην οποία ζητείται να αξιολογηθεί από τους µαθητές η προσπάθεια κ.λπ. του καθηγητή του µαθήµατος αλλά και η κρίση τους για τους εκπαιδευτικούς, υπήρξε αντίδραση τοπικής ΕΛΜΕ. Ζήτησε να σταµατήσει η έρευνα, καθότι (συνοπτικά) τέτοιες ενέργειες διασπούν “την παιδαγωγική σχέση µε τους εκπαιδευτικούς”. Προσωπικά θα περίµενα να υπάρξει αναφορά των υπευθύνων σε τυχόν ατυχείς διατυπώσεις ερωτήσεων κ.λπ., γιατί πράγµατι το θέµα είναι λεπτό. Υποθέτω, πάντως, ότι η έρευνα κρίθηκε από το υπεύθυνο όργανο, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Παίρνω όµως αφορµή να τονίσω ότι η ουσιαστική παιδαγωγική σχέση στηρίζεται στην ξεκάθαρη ανθρώπινη επικοινωνία και αλληλεπίδραση δασκάλου – µαθητή, που περιλαµβάνει ως αυτονόητες τις ανταλλαγές γνωµών και τις εκατέρωθεν κρίσεις. Γιατί πρέπει να κρίνει µόνο ο δάσκαλος τον µαθητή και όχι κι ο µαθητής τον δάσκαλο; Ή νοµίζουµε ότι δεν µας κρίνουν οι µαθητές µας; Ο σωστός δάσκαλος δεν έχει να φοβηθεί από τις κρίσεις των µαθητών όταν κάνει το καλύτερο που µπορεί. Αλλωστε αυτό το αναγνωρίζουν αµέσως οι µαθητές, που είναι ανόθευτοι και αδιάφθοροι κριτές.

Και µπορεί κάλλιστα να θέσει τα πράγµατα στην ορθή τους συσχέτιση µε τη δική του κρίση, όταν δίνονται αφορµές, ευχαριστώντας µάλιστα τους µαθητές που κάνουν κριτική εποικοδοµητική και κρίνοντας τις θέσεις τους όταν είναι µονοµερείς ή παραβλέπουν κάποια άποψη. Ετσι άλλωστε εξυπηρετείται ο πραγµατικός διάλογος, που είναι η γέφυρα των γενεών και ο δίαυλος επικοινωνίας που οδηγεί στην πρόοδο. Τέτοιες έρευνες θα έπρεπε να γίνονται κάθε τόσο και σε όλα τα µαθήµατα. Υποθέτω, χρειάζεται να θυµίσω ότι αυτού του είδους οι έρευνες, στα πλαίσια της ψυχολογίας κυρίως, είναι αυτονόητες σε οργανωµένες κοινωνίες-χώρες µε σύγχρονα και αποτελεσµατικά εκπαιδευτικά συστήµατα».