Περί κινηµάτων

Κυρία Αθηναίου, καλή σου µέρα.

Φοίβη µου, έχω µια απορία για το νέο «κίνηµα» στη χώρα µας που πρωτοεµφανίστηκε στα διόδια και επεκτάθηκε στα µέσα µαζικής µεταφοράς, π.χ. λεωφορεία, τραµ, Μετρό – το περίφηµο «Σεν πληρώνω, δεν πληρώνω». Ο απόηχός του έχει φτάσει και εδώ, στη Φινλανδία. Εξήγησέ µου λοιπόν: ο νόµος των «τζαµπατζήδων», το να µην πληρώνουν εισιτήριο, είναι ενέργεια που πραγµατοποιείται από νέους ανθρώπους; Μα πώς µπορεί να επιβιώσει ένας οργανισµός – κρατικός ή ιδιωτικός – εάν δεν πληρώνει ο κάθε επιβάτης το αντίτιµο του εισιτηρίου; Ασφαλώς θα κηρύξει πτώχευση… Το γεγονός δε ότι σε πολλούς σταθµούς του Μετρό οι ανεγκέφαλοι έσπασαν τα (πανάκριβα) µηχανήµατα ακυρώσεως εισιτηρίων δείχνει ότι δεν πάµε καλά…

Φοίβη µου, χρησιµοποιώ συχνά το λεωφορείο στο κέντρο του Ελσίνκι. Καθώς δίχως εισιτήριο δεν περνάς µέσα, εξήγησέ µου να καταλάβω στην Ελλάδα µας µε τι τρόπο περνάνε µέσα; Επίσης, αν σε έλεγχο δεν έχεις πληρώσει το αντίτιµο του εισιτηρίου ή δεν επιδείξεις κάρτα, το πρόστιµο είναι 80 ευρώ και έχεις µια εβδοµάδα διορία να το πληρώσεις στην τράπεζα – µετά αυξάνεται κατά 15%. Καλός µου φίλος βρέθηκε πρόσφατα στην Αθήνα· κατά σύµπτωση µπήκε ελεγκτής στο λεωφορείο όπου µερικοί επιβάτες τον γιουχάιζαν και τον φώναζαν «ρουφιάνο του κράτους» – τι πρόοδος!

Με εκτίµηση, Γιώργος Θεοδωρόπουλος, Ελσίνκι ΥΓ: Εχουµε και συνέχεια. Το «∆εν πληρώνω, δεν πληρώνω» θα επεκταθεί και στη ∆ΕΗ…

Εκεί όπου δεν µπορεί να επεκταθεί είναι στην τρόικα… Οπότε φτάνει µέχρι εκεί που µπορεί να φτάσει. Στο κίνηµα του τζάµπα µάγκα.