Ο εξάδελφος από το χωριό

Kυρία Φοίβη Πρόσφατα πήγα κι εγώ στο χωριό. Ο εξάδελφος «αγροφύλαξ» περίµενα ότι µε κάτι θα ήταν απασχοληµένος. Αντ’ αυτού είδα έναν ξένοιαστο ή απαλλαγµένο από κάθε άγχος για τα γεωργικά συγγενή, αφού πλέον απολαµβάνει τον σταθερό δηµοσιοϋπαλληλικό µισθό του, καθήµενος κι αυτός, όπως οι κυρίες της Βουλής. (Ας µη το αγνοεί κι αυτό ο αναγνώστης σου που επικοινώνησε µε το ∆ΝΤ).

Πάντως ευχαριστήθηκα που όλες οι µειώσεις στις συντάξεις µας ενισχύουν τον συγγενή µας…

Τόσες καινοτόµες αλλαγές, νόµοι, αποφάσεις… κοντεύουµε να ζαλιστούµε. Το κράτος αναγεννάται· αλλά αν πάρουµε σαν δείγµα όλων αυτών των κυβερνητικών δραστηριοτήτων τον «εξάδελφο» ή θα πρέπει να γελάµε ή να πάρουµε… πέτρες.

Ο κ. αγροφύλαξ έγινε αγροφύλαξ επειδή έπρεπε και η Ν.Δ. να διορίσει κάποιους και αφού δεν είχε δικαίωµα να κάνει νέους διορισµούς στους υπάρχοντες οργανισµούς, έφτιαξε νέο οργανισµό ώστε να µπορέσει να διορίσει – «αναγκαστικά» πια. Αυτό ήταν σαν νεκρανάσταση και θύµισε στους παλιότερους την εποχή της επάρατης µε την αγροφυλακή που έπαιζε ρόλο τροµοκράτη στην ύπαιθρο. Και µπορεί να λένε ότι η Ιστορία επαναλαµβάνεται ως φάρσα, τέτοιες φάρσες όµως κοστίζουν ακριβά, όπως δείχνει και η κατάληξη της ωραίας αυτής διαδικασίας. Και τώρα, το µόνο που µένει σε όλους αυτούς – τους περισσότερους – που δεν είναι ούτε µε τον… αστυφύλαξ, ούτε µε τον χωροφύλαξ, ούτε µε τον αγροφύλαξ, είναι να κάτσουν και να φάνε το ξύλο.