Ανθρακας ο Φοίνικας

Το πρώτο τέταρτο εντυπωσιακό. Καθηλωτικό.

Φωτογραφικά εννοώ. Αγριοι ωκεανοί. Φουσκωµένα ποτάµια. Θυµωµένος ουρανός.

Εκτυφλωτικές λάµψεις προερχόµενες από αόρατη πηγή. Ισως του Θεού. Περίπου εικόνες από «National Geographic». Τι ρόλο παίζουν όλα αυτά; Κάτι σαν τη γέννηση του Σύµπαντος. Η παραβολή του Ιώβ. Το δηλώνει από την πρώτη στιγµή. Από το χάος στην αρµονία δηλαδή. Υστερα από αυτή την κατακλυσµιαία, βιβλική εισαγωγή αρχίζει ένα οικογενειακό δράµα µε τη µηχανή στο χέρι, όπως περίπου σκηνοθετεί τις ταινίες του ο Λαρς φον Τρίερ.

Το soundtrack – από Μπαχ µέχρι Τάβενερ – και η φωτογραφία, τα δύο ακατανίκητα ατού του Μάλικ.

Από σενάριο, άσ’ τα να πάνε!

Η δράση συντελείται σε κάποια περιοχή των µεσοδυτικών πολιτειών της Αµερικής στη διάρκεια της δεκαετίας του ‘50. Γιατί εκεί και γιατί τότε; Επειδή µετά τον πόλεµο επανήλθε το american dream. Και γιατί οι µεσοδυτικές πολιτείες, η καρδιά της Αµερικής. Πάµε τώρα στην οικογένεια Ο’ Μπράιαν (Τζάστιν Τσαστέιν και Μπραντ Πιτ). Τυπικό όνοµα αγγλοσαξονικής καταγωγής. Στη µέση ένα νεκρό παιδί. Από τον πόλεµο. Προφανώς της Κορέας.

Μπορεί του Βιετνάµ. Οι χρονολογίες και οι ρόλοι των τριών αγοριών της οικογένειας εντελώς ασαφείς. Είτε σκοπίµως είτε λόγω χαοτικού σεναρίου. «Κάθε πρωί», έλεγαν οι πρωταγωνιστές στις Κάννες, «ο Τέρι µάς έδινε µερικές ατάκες που είχε γράψει το προηγούµενο βράδυ». Σαν να λέµε ό,τι του κατέβαινε στο κεφάλι. ∆εν το πιστεύω αυτό. Απλώς το υπογραµµίζω ειρωνικά επειδή τα ίδια και χειρότερα λένε για τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ. Παιδιά, µη σχολιάζετε τις ταινίες µε δύο µέτρα και δύο σταθµά. Οπορτουνισµός του κερατά. Νεκρό το παλικάρι. Ισως ο Τζακ (Σον Πεν). Ο οποίος αργότερα, αν και µατσωµένος, εντούτοις µε πανικόβλητο βλέµµα βαδίζει χαµένος στο άγνωστο χωρίς ελπίδα. Σαν τους πρωταγωνιστές από το «Θεώρηµα» του Πιέρ Παζολίνι. Τι ψάχνει; Ισως την ψυχή του. Γιατί η κυρία Ο’ Μπράιαν, η µητέρα του, διαρκώς αναρωτιέται «Lord, why?» («Θεέ µου, γιατί;»). Πού ήσουν όταν ο γιος µου έχανε τη ζωή του; «Απάντησέ µου», συνεχίζει. «Ερχοµαι σ’ εσένα. Η ψυχή µου. Ο γιος µου.

Η ελπίδα µου. Το παιδί µου».

Τι σηµαίνουν όλα αυτά; Η γυναίκα, ο ζωντανός ορισµός του grace. Η Θεία Χάρις. Το δηλώνει ευθέως ο Μάλικ. Γι’ αυτό η µητέρα πιστεύει ότι ο άνθρωπος πρέπει να αποδέχεται κάθε προσβολή που του γίνεται. Και κάθε δοκιµασία. Γιατί όλα αυτά είναι δώρα του Θεού. Η τραγική απώλεια του γιου είναι η δοκιµασία ενός σηµερινού Ιώβ. Ενός άντρα (και τώρα ερχόµαστε στον Μπραντ Πιτ) που πιστεύει στην ευδαιµονία και την απληστία. Γι’ αυτό, αν και µουσικόφιλος και ερασιτέχνης πιανίστας, εντούτοις είναι σκληρός και αυταρχικός προς τα παιδιά του.

Κοντολογίς, ο άντρας είναι ο έτερος πόλος της γυναίκας. Ο άντρας είναι η φύση. Αυτή η διαφορά ανάµεσα στο νόηµα του Grace (Χάρις) και του nature (φύση). Η πρώτη (Χάρις) η µέγιστη αρετή. Αντιθέτως, η φύση είναι σκληρή. Η φύση, λέει ο Μάλικ, προορισµό έχει να ικανοποιεί τον εαυτό της. Γιατί η φύση (συµπληρώνω εγώ) δεν έχει ηθική. Εποµένως, το American dream εκµαυλίζει τον άνθρωπο. Ο νόµος της επιβίωσης των ανθρώπων είναι η συνέχεια, µε άλλα µέσα, της ζούγκλας και των άγριων θηρίων. Εδώ η µεταφυσική του θεοσεβούµενου Μάλικ συναντάει τις ιδεαλιστικές απόψεις της αριστερόστροφης Αµερικής. Και µετά σου λένε µερικοί µερικοί, που θα τρέξουν τώρα να ευλογηθούν από τον Μάλικ, ότι οι Ευρωπαίοι είναι φλύαροι και ακατανόητοι. Αγαπητοί µου, το «είδος» ευδοκιµεί παντού. Ακόµα και στο Χόλιγουντ των action movies!
 
{{{ video }}}

«Το δέντρο της ζωής»

Η γυναίκα είναι η θεία Χάρις Ο άντρας βία και απληστία Εξαιρετική φωτογραφία και άπαικτο soundrack Μονότονη αµπελοφιλοσοφία

Βαθnullοί=5

(Ανθρακας ο Χρυσός Φοίνικας)