∆ιχασµένος και σωστός!

Οποιος δεν είναι συµφιλιωµένος µε τις αντιφάσεις του, επειγόντως να φορέσει ζουρλοµανδύα. Ο Μπραντ Πιτ δεν τον φοράει γιατί είναι συµφιλιωµένος µε τον διπλό εαυτό του. Οπως κάθε σοβαρό παλικάρι που κατοικεί στο ρετιρέ του Χόλιγουντ.

«Μα πώς είναι δυνατόν σε µιαταινία τόσο επική, τόσο ογκώδη όπως “Το δένδρο της ζωής” να χωράνεφιλοσοφικά ζητήµατα καιθρησκευτικές αναζητήσεις;», τον ρωτάς. Η απάντηση βγαίνει πρινκαν ολοκληρώσεις την απορία σου: «∆ύο Μπραντ Πιτ. Ο πρώτος είναι ο star, οδεύτερος, αυτός που µοιράζει τον πλούτο του στους φτωχούς. Ξέρεις πώς αισθάνοµαι; Σαν να τράβηξα τον πρώτο λαχνό». Το στόρι µοιάζει µε µίνι σειρά τριών επεισοδίων. Το πρώτο αναφέρεται στη συνεργασία του Μπραντ Πιτ µε τον Τέρενς Μάλικ. ΟΜπραντ, όπωςκάθεΑµερικανός της show business, «πεθαίνει» στην ιδέα µιας συνεργασίας µε τον «θεό». Γιατί οΜάλικ είναι µύθος. Η ζωντανή ενσάρκωση ποίησης – κουλτούρας – φιλοσοφίας. Φανταστείτεαπό το 1973 µε το «Badlands» µέχρι σήµερα έχειυπογράψει µόνοπέντε, όλες κιόλες, ταινίες.Με τελευταία «The Tree of Life». Με απλά λόγια, όταν ο Μάλικείπε «για έλα παιδί µου στον “θεό”» ο Μπραντ έτρεξε, ακούµπησε στην παραγωγή καµιά δεκαριά εκατοµµύρια και στη συνέχεια δέχτηκε να παίξει τον ρόλο ενός αυστηρού µπαµπά. Το δεύτερο επεισόδιοδιαδραµατίστηκε στα γυρίσµατα µιας ταινίας που µέχρι να ολοκληρωθεί ροκάνισε τρία ολόκληραχρόνια. Με ανύπαρκτοσενάριο. Κάτι που συνέβαινε µόνο µε ευρωπαίους auteur της δεκαετίας του εξήντα, όπως ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ της «Νουβέλ Βαγκ». Με διαλόγους πουο Μάλικ τους έγραφε το προηγούµενο βράδυ. Με πολλά τυχαία περιστατικά που πάλι ο Μάλικ τα θεωρούσε θεόσταλτακαι σηµαντικά. Με πολλούςαυτοσχεδιασµούς. Καιµε µια µηχανή στο χέρι χωρίς τεχνητούς φωτισµούς. Πράγµατα κουλτουριάρικα δηλαδή. Γιατί οι stars χορτασµένοι από ταµεία, λεφτά και δόξα, κατά βάθος επιθυµούν τρελά να ολοκληρωθούν παίζοντας σε ταινίες Art.Το τρίτο επεισόδιο ξεδιπλώθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών. Οπου αύριο Κυριακή ανακοινώνεται ο Χρυσός Φοίνικας διά στόµατος του προέδρου της Κριτικής Επιτροπής Ρόµπερτ ΝτεΝίρο. Λες να το πάρουν οΜάλικ και ο Μπραντ Πιτ; Αυτό κιαν είναι όνειρο τρελό. Εδώ λοιπόν, στο Λουτράκι της Γαλλίας, εντελώς διχασµένος ο Μπραντ. Απότη µια, µε σµόκιν α λα µπρατσέτα µε την Αντζελίνα, τυφλωµένος από τα φλας. Από την άλλη, το κοριτσοµάνι να σεληνιάζεται και να ουρλιάζει: «Μπραντ, Μπραντ, Μπραντ». Και κοντά σε όλα αυτά, να είναι αναγκασµένος να µεταφράζει τον (απόντα) Τέρενς Μάλικ, ωςαπόστολος του Θεού επί της Γης. Τουτέστιν διχασµένο κορµί, διχασµένη ψυχή, διχασµένο µυαλό. Ολοιδιχασµένοι σε έναν κόσµο παρανοϊκό.

Το ραντεβού είχε προσδιοριστεί για την περασµένη Τρίτη το µεσηµέρι στον έβδοµο όροφο του πολυτελέστατου Carlton. Σε µια θεόρατη σουίτα µε την ονοµασία «Σοφί Μαρσό». Ακριβώς δίπλα από µια δεύτερη σουίτα µε το όνοµα «Αλέν Ντελόν». Πώς κι έτσι αυτό; Απλό. Εδώ, σου λένε, κοιµήθηκε η Σοφί. Με ποιον; Α αυτό είναι µυστικό. Εδώ, σου λένε, κοιµόταν ο Αλέν. Με πόσες; Ατελείωτος ο αριθµός. Κάτι που σηµαίνει ότι αν ο Στρος-Καν την έπεφτε σε κάποια καµαριέρα του Carlton, εκείνη όχι µόνο δεν θα τον κάρφωνε αλλά από πάνω θα το θεωρούσε ιδιαίτερη τιµή που την ευλόγησε ένας τόσο σπουδαίος και µατσωµένος αρσενικός. Αλλο πράγµα Αµερική, άλλο Γαλλία.Ο Μπραντ φουριόζος γιατί ήταν καθυστερηµένος. Στο ραντεβού όχι στο µυαλό. Με λευκό µακρυµάνικο µπλουζάκι καλοκαιρινό. Με δύο χρυσά δακτυλίδια. Μεγενάκι στυλ Τρότσκι. Με γυαλιά ηλίου και µυωπίας.«Μικρής», λέει. «Με πήραν τα χρόνια βλέπεις». Και χτένισµατραβηγµένο από κερί.Εξωτερικά, «µια χαρά παλικάρι». Για να δούµε. Τα λέει; ∆ιότι στις κοινές εµφανίσεις τους η Αντζελίνα είναι το άτοµο που σπικάρει. Ο Μπραντ σχεδόν δεν λαλάει. Το θηλυκό είναι ο boss.

Είµαι συνηθισµένος γιατί είµαι κι εγώ ένας πατέρας.
Γιατί είµαι οικογενειάρχης.
Γιατί µαζί µε την Αντζελίνα και τα παιδιά φτιάχνουµε το πρωινό µας.
Με άλλα λόγια, είµαι κοινός θνητός

Από µικρός;
Τι; Με Θεό, χριστιανισµό, µε το µυστήριο της ύπαρξης; (σαν να λέµε «ποιος είµαι εγώ και πού πάω»)

Η οικογένειά µου είναι θεοσεβούµενη. Οχι σκληροπυρηνική αλλά χριστιανική. Οπωςκάθε παιδί έτσι κι εγώ. Οι απαντήσεις των γονιών µου δεν ήταν πειστικές για τη λογική µου. Σιγά σιγά, όπως συµβαίνει σε όλους µας, άρχισε η τυραννία των γνωστών σκέψεων. Θα πεθάνω πρώτος;

Θα πεθάνουν πρώτα τα αγαπηµένα µου πρόσωπα; Καιµετά τον θάνατο τι; Το τίποτα;

Και οι απαντήσεις;
∆εν υπάρχουν απαντήσεις. Γι’ αυτό γοητεύτηκα από τον Μάλικ.

Το ταξίδι µετράει. Ο προορισµός είναι άγνωστος. Αυτό το µυστήριο της ζωής. Αυτή και η αποδοχή. Το άγνωστο. Το απρόβλεπτο.

Το πέρα από το ορατό. ∆ηλαδή, το καθηµερινό. Γιατί βλέπουµε, αλλά δεν «βλέπουµε». Βλέπουµε τον µικρόκοσµο.

Εγινες διάσηµος παίζοντας τον παράνοµο. Τώρα παίζεις τον ρόλο ενός συνηθισµένου µπαµπά της δεκαετίας του πενήντα.

Και του american dream. Της απληστίας. Ολοι οι συνηθισµένοι άνθρωποι, παρασυρµένοι από το american dream, είναι άπληστοι.

Ετσι µεγαλώσαµε από τους πατεράδες µας. ∆εν έφταιγαν αυτοί.

Το περιβάλλον ήταν φτιαγµένο έτσι, αλλά όλοι µπορούµε να αλλάξουµε. Και για να απαντήσω στην ερώτησή σου, ναι σε αυτή την ταινία παίζω έναν συνηθισµένο πατέρα. Οµως είτε πρόκειται για το «Fight Club» είτε για τον «∆ολοφόνο του Τζέσε Τζέιµς» είτε για «Το δένδρο της ζωής», κάθε επαγγελµατίας ηθοποιός όλους αυτούς τους ρόλους τους διεκπεραιώνει µε σεβασµό. Ναι είµαι συνηθισµένος.

Με τόσα χρήµατα, τόση δηµοσιότητα και τόση δόξα;

Είµαι συνηθισµένος γιατί είµαι κι εγώ ένας πατέρας. Οχι όµως αυταρχικός. Είµαι συνηθισµένος (ordinaryman) γιατί ξοδεύω άφθονο χρόνο µε τα παιδιά µου. Γιατί θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι µου να διεκδικήσουν την ελευθερία στις επιλογές τους. Γιατίείµαι περήφανος πατέρας. Γιατί είµαι οικογενειάρχης. Γιατί µαζί µε την Αντζελίνα καιτα παιδιά φτιάχνουµε το πρωινό µας. Με άλλα λόγια, είµαι κοινός θνητός.

Πού διαφέρω από τους άλλους;

Στο ότι ταξιδεύω συχνά. Αυτό όµως συνεισφέρει στη διάπλαση των παιδιών. Εξοικειώνονται µε όλες τις κουλτούρες, όλους τους λαούς και έτσι αντιµετωπίζουν δηµοκρατικά όλα τα «χρώµατα» της Γης. ∆ιαφέρω επίσης από τους άλλους, γιατί µερικές φορές η ιδιωτική µου ζωή καταλήγει στα ταµπλόιντ και τα κουτσοµπολιά. Εισβολή την οποία καθόλου δεν την επιδιώκω.

Από εµάς, τους κοινούς θνητούς, διαφέρεις και στη δόξα και τα λεφτά.

Μα το είπα. Ζω συµφιλιωµένος µε τις αντιφάσεις µου. Τα λεφτά µου όµως δεν τα σκορπάω για την πολυτέλεια και για µια εξοργιστική καλοπέραση. Τα µοιράζω στους φτωχούς και τους ανήµπορους. Η ανθρώπινη δυστυχία µε έχει στοιχειώσει. Εκατοµµύρια ανθρώπινα ερείπια.Οχι µόνο στον Τρίτο Κόσµο, ακόµα και στην Αµερική. Επρεπε να ήσουν µαζί µου µετά το πέρασµα του τυφώνα Κατρίνα. Εµείς µε την απόλυτη τεχνολογία.Εκείνοι να πνίγονταιαπό τα νερά, τη µιζέρια, χωρίς µια φέτα ψωµί.

Απροστάτευτοι. Αναλώσιµοι.

Σχεδόν νεκροί. ∆ενέχει νόηµα. Είναι τρελό. Να έχεις τόσα λεφτά και δίπλα σου εκατοµµύρια να υποφέρουν για ένα πιάτο φασόλια. Φταίει η µοίρα τους; Φταίνε που γεννήθηκαν φτωχοί; Φταίµε εµείς οι ∆υτικοί; Γι’ αυτό πιστεύω ότι κάθε φιλάνθρωπος είναι τυχερός. Εχει τραβήξει τον πρώτο λαχνό.

Ο Μάλικ στην ταινία αναφέρεται στη διαφορά ανάµεσα στο Grace (Χάρις) και στο Nature (Φύση).

Το Grace συµβολίζεται από τη µάνα, τη Γυναίκα. Ευαίσθητη.

Εύθραυστη.Σχεδόνσιωπηλή. Ανεκτική.Αγαπάτε,λέει. Αγαπάτε τα αδέλφια σας.

Αγαπάτε τους συνανθρώπους σας. Η αντιπαλότητα, το µίσος, η επιθετικότητα είναιοι µεγαλύτεροι, ίσως οι πιο ακατανίκητοι εχθροί. Αντίθετα η Φύση, το ένστικτο,συµβολίζονται από τον Πατέρα. Ο ανταγωνισµός.

Η απληστία. Η επιθετικότητα. Ο δεσποτισµός. ∆ενγεννήθηκε έτσι. Κατά βάθος είναι καλός πατέρας, αλλά το american dream τον έχει µεταλλάξει και έχει αλλοιώσει τα πραγµατικά, ανθρώπινα χαρακτηριστικά του. Κοντά σε αυτούς τους δύο διαφορετικούς γονείς τα παιδιά µαθαίνουν, εκπαιδεύονται, διαµορφώνονται. Το θετικό µαζί µε το αρνητικό. Ολοι πορευόµαστε µε τις αντιφάσεις µας και τις διαφορετικές πλευρές του χαρακτήρα µας. Και όταν συνειδητοποιήσεις ότι δεν είσαι ασφαλής και µια µέρα θα καταλήξεις εκεί όπου καταλήγουν όλοι, τότε σκέφτεσαι βαθύτερα. Τότε αρχίζεις να µαθαίνεις. Είναι καιρός να µάθεις ποιος είσαι αληθινά. Τότε οι σκέψεις, οι ανησυχίες, οι προβληµατισµοί σε κάνουν ευαίσθητο, εύθραυστο, δηλαδή Ανθρωπο. Αυτοί οι προβληµατισµοί προέκυψαν από τη συνεργασία σου µε τον Μάλικ;

Από πριν. Ο Τέρι τις µεγέθυνε. Γιατί συµπεριφέρεται σε όλους µε το ίδιο γλυκό, σεµνό ύφος.

Είτε είσαι παραγωγός είτε star είτε κάποιος τυχαίος, διπλανός.

Αυτή η διαφορά ανάµεσα στους µικρούς και στους αληθινά µεγάλους καλλιτέχνες. Η σεµνότητα ταιριάζει στον µεγάλο. Γι’ αυτό θέτει φιλοσοφικά ερωτήµατα. Οπως η ιδέα του Θεού, αλλά και πέρα απ’ αυτό. Κάποιος µου έλεγε ότι ο Μάλικ είναι τελειοµανής. Λάθος. Καθόλου τελειοµανής. Αντίθετα, είναι πάντα έτοιµος να τα αλλάξει όλα, να αποτυπώσει το τυχαίο, το απρόβλεπτο. Να πετάξει κάθε προκατασκευασµένη ατάκα, κάθε προκατασκευασµένη σκηνή. Ανοιχτός σε όλα. Αυτό το µυστήριοτης ύπαρξης και της Ζωής.

Η ώρα είχε περάσει,η θηλυκή γκαουλάιτερ (η γραµµατέας ντε) µε κοιτούσε όπως η Μέρκελ τους PIGS κι εγώ, έτσι, γιανα ελαφρύνω την κουβέντα τού πετάω τη γνωστή παρόλα:

Τα κορίτσια εξακολουθούν να σε βλέπουν σα να είσαι εικοσάρης…

Σαραντάρης. Φοράω γυαλιά για να βλέπω σωστά. Μου αρέσει όµως που µεγαλώνω. Που δεν έχω τίποτα να αποδείξω. Μου αρέσει να πιστεύω ότι ακόµα δεν έχω γευτεί τη µεγαλύτερη, την πιο συναρπαστική εµπειρία της ζωής µου.

Τι να εννοεί; Λες να περιµένει µια δεύτερη Αντζελίνα Ζολί; Γιατί, όπως µου έλεγε και ο Γούντι Αλεν όταν τον ρώτησα «ποιο το νόηµα σε αυτή τη ζωή;», µου είπε στο φτερό: «Get the Girl». Πιάσε το «µωρό»!

Είµαι σαραντάρης. Φοράω γυαλιά για να βλέπω σωστά. Μου αρέσει όµως που µεγαλώνω.
Που δεν έχω τίποτα να αποδείξω