Εβδοµάδα Παθών

Οι εβδοµάδες των παθών στον χώρο της Τέχνης µακραίνουν οδυνηρά, χωρίς ελπίδα Ανάστασης. Ξεκίνησαν τον Μάρτιο, ακολούθησε ο σκληρός Απρίλης. Απώλειες εξακολουθητικές ανθρώπων του Θεάτρου, του Κινηµατογράφου, της Μουσικής. «Τον χορό του Θανάτου» άνοιξε ο Χρήστος Τσάγκας, τον ακολούθησε ο Μπάµπης Τσικληρόπουλος, ο Ιάκωβος Καµπανέλλης και εν συνεχεία ο γλυκύτατος Τάσος Ζωγράφος, ο φίλος και παλιός γείτονας Νικηφόρος Νανέρης, ο τροβαδούρος Μανώλης Ρασούλης, ο αγαπηµένος της Θεσσαλονίκης Νίκος Παπάζογλου κι ο επώδυνος κύκλος έκλεισε, αν έκλεισε, µε την παλιά γνώριµη κύπρια σκηνοθέτιδα και ηθοποιό Μόνικα Βασιλείου. Λες κι ο ένας τραβούσε τον άλλο απ’ το χέρι στο τελικό αντάµωµα στην κορυφή του λόφου, µε µουσικές εξαίσιες, σαν µακρινό πλάνο του Ινγκµαρ Μπέργκµαν µε οδηγό τον Χάροντα.

Αλλοι γνωστοί και φίλοι, άλλοι όχι, αλλά τι σηµασία έχει; Ο χώρος του θεάµατος, της Τέχνης, είναι ένας και µοναδικός. Οι άνθρωποί του βρίσκονται και χάνονται συνέχεια, σήµερα εδώ, αύριο αλλού, για µέρες, µήνες δουλεύουν µαζί, µετά χωρίζουν και ξαναβρίσκονται, δεν λένε ποτέ «αντίο», µόνο στο µοιραίο, οριστικό τέλος, τότε που η λύπη και ο πόνος αναβρύζουν απ’ την ψυχή, τότε που θολώνουν µε δάκρυα τα µάτια και σφραγίζουν ανεπίστρεπτα το τέλος της ζωής. Και τότε µένει η θύµηση, οι στιγµές της ανάµνησης, οι ώρες της συνδηµιουργίας, της φιλίας, κάτι που δεν σβήνει ποτέ, κάτι που τους κρατάει ζωντανούς δίπλα µας, όσο τους θυµόµαστε, όσο συνοµιλούµε µαζί τους. Το «αιωνία η µνήµη» λέει πολλά για όσους αγαπήθηκαν, για όσους αλληλοεκτιµήθηκαν.