Τα Πάθη µιας «Αφροδίτης»

Στην αρχή, η λεπτοµερής αναπαραγωγή των ίδιων σκηνών µε κούρασε.
Κάπου στη µέση, η διαδικασία αυτής της πρωτοφανούς αποκάλυψης µε καθήλωσε. Στο τέλος, παραλίγο να χειροκροτήσω. Αν µια ταινία ξαναβάζει σε κυκλοφορία τη γήινη παραβολή της Εβδοµάδος των Παθών αυτή είναι η «Μαύρη Αφροδίτη» (Venus Noire)
του Αµπντελατίφ Κεσίς.
Σχεδόν αριστούργηµα!

Ο αθεόφοβος γαλλοτυνήσιος πενηντάχρονος αρχιµάστορας µε µυαλό και ευαισθησία µέχρι τον ουρανό, ο σκηνοθέτης του «Κουσκούς µε ψάρι», τα ανατέµνει όλα µε εργαλείο έναν ανελέητο όσον αφορά τη «ζωντάνια» και την καθαρότητά του κινηµατογραφικό ρεαλισµό. Για να καταλάβετε, ο «Ανθρωπος ελέφαντας» (The Elephant Man) του Ντέιβιντ Λιντς και του 1980 µπροστά σε αυτό το απροσδόκητο καλλιτεχνικό γεγονός µοιάζει µε Μίκι Μάους.Από την αρχή λοιπόν.

Ολος ο καλός κόσµος είναι µέσα. Από την επιστηµονική ελίτ της Γαλλίας των αρχών του 19ου αιώνα. Με τον µέγα ανατόµο και µέλος της Βασιλικής Ιατρικής Ακαδηµίας της Γαλλίας Ζορζ Κουβιέ. Που σαν τον Μένγκελε, τον λευκό διάβολο των ναζιστικών θαλάµων αερίων, επιχειρεί την τεκµηρίωση της κατωτερότητας της µαύρης φυλής µετρώντας µε τη µεζούρα το κρανίο, το στήθος, τις θηλές και κυρίως το αιδοίο ενός «τερατώδους» στις περιφέρειες θηλυκού πλάσµατος. Ωστε να καταλήξει στην «επιστηµονική» άποψη ότι η Σαατγιέ, της οποίας το όνοµα αργότερα τροποποιήθηκε επί το λευκότερον σε Σάρα Μπάρτµαν, είναι γνήσιος απόγονος των ουραγκοτάγκων!

Από έναν νοτιοαφρικανό δουλέµπορο ο οποίος αφού την αιχµαλωτίζει, στη συνέχεια την περιφέρει µέσα σε κλουβί σαν άγριο ζώο προς απόλαυση χιλιάδων Λονδρέζων του 1810. Από το επόµενο λευκό αφεντικό που την περιφέρει στα σαλόνια της Γαλλίας ερεθίζοντας σεξουαλικά τα εκλεκτά µέλη της παριζιάνικης αριστοκρατίας σ’ ένα θέαµα ζωντανού πορνό. Οπου το ντίλντο (πλαστικό πέος) παίζει πρωταγωνιστικό εργαλείο και µάλιστα µερικές φορές ολοκληρώνει τον κύκλο του µε πεολειχία ακόµα και αρσενικών θεατών. Και όπου διάφορες ξεβράκωτες ευυπόληπτες κυρίες καβαλάνε τη Σαατγιέ και έτσι φαντασιώνονται όργια και παρτούζες. Από τα πορνεία του Παρισιού, όπου η Αφροδίτη επενδύοντας στη φήµη της εκδίδει το κορµί της. Από τα πεζοδρόµια της πιο ανελέητης αγοραίας πορνείας. Μέχρι που το νεκρό, άψυχο σώµα της µετατρέπεται σε ζωγραφικό πίνακα, το κρανίο της σε εκµαγείο και το υπερµέγεθες αιδοίο της σε οριστικό και αµετάκλητο επιχείρηµα του ίδιου και διάσηµου µεσιέ Ζορζ Κουβιέ. Οπως αρχίζει, έτσι και κλείνει ο κύκλος. Mesdames et Messie, ιδού ο άνθρωπος ουραγκοτάγκος!

Ούτε ίχνος στυλιζαρίσµατος. Από τις ελάχιστες ταινίες εποχής στις οποίες η αναπαράσταση είναι τόσο ζωντανή και τόσο αληθινή. Με πρωταγωνίστρια την Κουβανέζα Γιαχίµα Τόρες, της ερασιτεχνικής σχολής, της οποίας οι σιωπές, το θανατερό βλέµµα και το γιγαντιαίο αλλά ανάλαφρο σώµα συνθέτουν από µόνα τους την καρδιά και το µυαλό ολόκληρης της ταινίας. Αν ο Κεσίς περιόριζε κατά µισή ώρα τα 159 λεπτά της αφήγησης θα είχε υπογράψει ένα από τα κορυφαία «Ποτέµκιν» της αντιρατσιστικής σχολής, χωρίς ούτε µια στιγ µή να αφήσει να εννοηθεί µια πολιτική µπούρδα, χωρίς δηλαδή να χρησιµοποιήσει ως δεκανίκι ιδεολογική θεωρία!

Το περιστατικό είναι αληθινό. Η κοινωνιολογική και καλλιτεχνική (του θεάµατος) ανατοµία του Κεσίς, µοναδική. Αν µπείτε στον κόπο να µεταφέρετε την περιφορά τής Σαατγιέ στη σηµερινή πραγµατικότητα, τότε θα υποστείτε ανελέητο αυτοµαστίγωµα. Ας πούµε, τι είναι για τον Ελληνάρα µια αλβανίδα καθαρίστρια; Φυσικά κάτι σαν «ουραγκοτάγκος».

Τι είναι η πορνογραφία όπου το γυναικείο _ ακόµη και το παιδικό _ σώµα εκδίδεται και καταρρακώνεται προς απόλαυση εκατοµµυρίων στερηµένων θεατών; Φυσικά κάτι σαν µαύρες, λευκές, κίτρινες Αφροδίτες, εγκλωβισµένες στο κλουβί της µικρής και της µεγάλης οθόνης. Τι είναι οι ανεκδιήγητες και φασιστικές θεωρίες περί ανωτερότητας του δυτικού πολιτισµού και κατωτερότητας των Αράβων και των Αφρικανών; Φυσικά, η σηµερινή εκδοχή της «Μαύρης Αφροδίτης». Ποιο σκοπό εξυπηρετούν όλες αυτές οι ρατσιστικές, νεοναζιστικές θεωρίες; Πολιτικά, την κυριαρχία του δυτικού πολιτισµού.

Ιδεολογικά, τη χειραγώγηση των «κατώτερων» φυλών. Και οικονοµικά, την ανάδειξη της πορνείας που, µαζί µε το εµπόριο όπλων και ναρκωτικών, αποτελεί µία από τις τρεις πηγές της θηριώδους µαύρης οικονοµίας. Θέλουµε δεν θέλουµε, µας αρέσει δεν µας αρέσει. Σήµερα, χειρότερα από χτες. Εκατοµµύρια Αφροδίτες υπηρετούν πειθήνια πάσης φύσεως ορέξεις και προκαταλήψεις µας. Και από την ανελέητη εκµετάλλευσή τους, αποταµιεύουµε έναν σκασµό χρήµατα. Είτε εκµεταλλευτές είτε πελάτες, όλοι εµείς της Ευρώπης και των ΗΠΑ, έχουµε µετατρέψει το δουλεµπόριο σε θέαµα, ιδεολογία και παραγωγική οικονοµία. Αγαπητέ µου, κι εγώ κι εσύ ας φάµε παρέα µια γιγαντιαία µούντζα!

«Μαύρη Αφροδίτη»

Δουλεµπόριο, θέαµα και πορνεία Από τις πιο ζωντανές ταινίες εποχής Η Γιαχίµα Τόρες µοναδική

Βαθnullοί=8

(υποµονή, αν και δυόµισι ώρες, η έκρηξη είναι εκκωφαντική)

{{{ video }}}

Η µαγεία του σώµατος

Μετά την τρισδιάστατη «Πίνα Μπάους» (Pina 3D) του Βιµ Βέντερς, άντε να δεις «Μέσα» και ∆ηµήτρη Παπαϊωάννου. Ασε που τον εκτιµώ κι από πάνω. Μία από τις πιο µαγικές στιγµές που µου χάρισε τελευταία ο κινηµατογράφος!

Βιµ, sorry, αλλά τα τελευταία είκοσι χρόνια σε είχα ξεγραµµένο. Προφανώς τώρα στα 66 σου το πνεύµα της Πίνα Μπάους σε νεκρανάστησε όπως ο Χριστός τον Λάζαρο! Το λέω αυτό, γιατί δεν την ήξερα τόσο καλά. Μου την αποκάλυψες, µε καθήλωσες και µε µάγεψες. Να τα πάρω µε τη σειρά. Η Πίνα Μπάους λοιπόν (1940-2009), η κορυφαία χορεύτρια και χορογράφος που σχεδόν ανέτρεψε τη συµµετρία και την κλασική οµορφιά των Μπολσόι. Αυτή η γερµανική θηλυκή και δηµιουργική ιδιοφυΐα αφού πρώτα προσγείωσε τη χορευτική έκφραση στο πεζοδρόµιο της καθηµερινότητας, στη συνέχεια (κι αυτή είναι η µέγιστη προσφορά της) απογείωσε κάθε ανθρώπινο σωµατότυπο στον ουρανό. Σκεφτείτε το αυτό. Μια Γερµανίδα, απόγονος του υπέρτατου ρατσισµού περί ανωτερότητας της λευκής φυλής, συγκεντρώνει στο χορευτικό της συγκρότηµα καµιά εικοσαριά αίλουρους της χορευτικής τέχνης απ’ όλα τα γεωγραφικά σηµεία του γήινου σύµπαντος. Από Ελλάδα και Ιαπωνία µέχρι Βραζιλία, Ρωσία και Ιταλία. Ταυτόχρονα, κωδικοποιεί το µέσα και το έξω των ανθρώπινων σχέσεων µετατρέποντας έτσι τη γλώσσα του σώµατος σε εργαλείο όχι µόνο απόλαυσης αλλά και αποκωδικοποιητή κάθε κυττάρου τού «είναι» µας.

Από τους πιο προνοµιούχους είναι ο θεατής που θα λάβει αντίδωρα της µέγιστης τέχνης της Πίνα Μπάους και της εξαιρετικής σκηνοθεσίας του Βιµ Βέντερς. Πληµµυρίδα χορογραφιών, θεσπέσιων µουσικών ήχων και εξαίρετων χορευτών. Σε µια τρισδιάστατη οθόνη χωρίς ίχνος πλαστικού. Το καταχάρηκα από το πρώτο λεπτό. Και σας βεβαιώ το πρώτο πράγµα που έκανα βγαίνοντας ζαλισµένος από την αίθουσα ήταν να τρέξω να προµηθευτώ το soundtrack!

«Πίνα Μπάους»

Τρισδιάστατη χορευτική

µαγεία

Η γλώσσα του σώµατος στην καθηµερινή του λειτουργία Απαιχτο το soundtrack

Βαθµοί=8

(Collector’s item)

{{{ video }}}

Master Chef, µιµήσεις και πλάκες

«Το ταξίδι» (TheTrip) του Μάικλ Ουίντερµπότοµ. Με Στιβ Κούγκαν και Ροµπ Μπράιτοννα υποδύονται τον εαυτότους, νακαβαλάνε RangeRover να περιφέρονται στην ειδυλλιακή αγγλική ύπαιθρο,να καταλύουν σε µικρά πανδοχεία, να δοκιµάζουν νουβό κουζίνα,να µιµούνται τονΜάικλ Κέιν, τον Αλ Πατσίνο και τον Γούντι Αλεν (ανάµεσα στους άλλους) και να αυτοσαρκάζονται και να σαρκάζουν. Μερικές σκηνές αρκετά νόστιµες και γελαστές. Ηµίµηση εξαιρετική. Οµως µπόλικη φλυαρία. Οµως µπόλικη επανάληψη.

Σαν το «Ταξιδεύοντας» της ΜάγιαςΤσόκλη νασυναντάει τον Λευτέρη Λαζάρου και τον ∆ηµήτρη Σκαρµούτσο του Master Chef.

Βαθµοί=5

(Yes and No)

Και οι παντρεµένοι έχουν ψυχή

«Εργένηδες για µια εβδοµάδα» (Hall Pass) Τρελή κωµωδία των Πίτερ και Μπόµπι Φαρέλι («Κάτι τρέχει µε την Μαίρη). Δύο παντρεµένοι (Οουεν Ουίλσον και Τζέισον Σουντέικις) ύστερααπό οφθαλµόλουτρο και χαβαλέ µε πάσης φύσεως θηλυκές γάτες λαµβάνουν από τις συµβίες τους µια εβδοµάδα «ελεύθεροι υπηρεσίας». Σαν να τους λένε «άντε πηγαίνετε να βγάλετε τα µάτια σας και να ξεχαρµανιάσετε». Οµως οι µέρες περνάνε και εκείνοι, τα τάχα µου καµάκια, αποδεικνύονται µπακούρια. Αντιθέτως οι γυναίκες τους, χωρίς να το σχεδιάσουν, πέφτουν στο κρεβάτι µε παιδαράδες. Κορυφαία σκηνή, εκεί όπου µια αρχιγκοµενάρα, µόλις είκοσι χρονών, βγάζει τα σφριγηλά µπαλκόνια της, τα δείχνει ανερυθρίαστα στον Ουίλσον κι εκείνος αντί να ορµήσει, περίλυπος λέει No Merci, είµαι ερωτευµένος µε τη γυναίκα µου. Με άφθονα σεξουαλικά υπονοούµενα και αµερικανική γλώσσα πολύ προχώ. «Βλάσφηµο» και µουρλό. «Ο Γουίνι το αρκουδάκι» (Winnie the Pooh) Το Animation της Disney µε το πασίγνωστο κοιλιόδουλο αρκουδάκι. Τι να σας πω; Παραµερίζω για να περάσουν τα νήπια.

Βαθnullοί=6

(χαβαλές)

{{{ video }}}

Λίθοι, πλίνθοι, κέραµοι…

O Ντάνκαν Τζόουνς λοιπόν. Ο σαραντάχρονος υιός του Ντέιβιντ Μπάουι. Υπερεκτιµηµένος λόγω διάσηµου πατρός. Παράδειγµα η πρώτη του σκηνοθεσία µε το «Moon» φτιαγµένη από δάνεια πασίγνωστων ταινιών επιστηµονικής φαντασίας. Ετερο παράδειγµα, «Τα τελευταία 8 λεπτά», δηλαδή «Source Code», που πάει να πει Πηγαίος Κωδικός. Κάτι σαν την Μέρα της Μορµότας. Ενδεδυµένη σε στυλ θρίλερ και κατασκευασµένη από χαοτικό µυαλό.

Παραλλαγέςτης ίδιαςσκηνής. Με τον Τζέικ Γκίλενχαλ ως επιβάτη αµαξοστοιχίας µε κατεύθυνση το Σικάγο και µε την Μισέλ Μόναγκαν να φλερτάρει µαζί του. Το επάγγελµά του καθηγητής Ιστορίας. Λάθος. Στην πραγµατικότητα είναι σµηγανός. Πώς αυτό; Ρωτήστε τον Τζόουνς. Πάµε παρακάτω. Το τρένο πρόκειται να ανατιναχθεί από κάποιον παρανοϊκό. Και ανατινάζεται στέλνοντας στον τάφο όλους τους επιβάτες. Οµως ο σµηναγός καταλήγει εντός κυψέλης εντεταλµένος να επιστρέψει στον τόπο του εγκλήµατος, πριν από την έκρηξη, ώστε και τη βόµβα να αποσυνδέσει και τον βοµβιστή να συλλάβει. Μα πώς γίνεται αυτό; Ρωτήστε τον Τζόουνς. Και επιστρέφει. Φτου κι απ’ την αρχή. Κάθε φορά µόνο για οκτώ λεπτά. Οσα _ λέει ο επιστήµονας που κάνει τα πειράµατα στον Στρατό _ χωράει η µνήµη του ανθρώπου πριν από τον ύπνο. Από οκτώ λεπτά σε οκτώ λεπτά ώσπου κάποια στιγµή µαθαίνουµε ότι ο σµηναγός είναι κλινικά νεκρός αλλά ένα µέρος του εγκεφάλου του λειτουργεί πυρετωδώς. Καταλάβατε; Εγώ τίποτα. Εκτός από το επιµύθιο το τελικό: Πατριωτισµός, Αυτοθυσία, Ερωτας, Ροµαντισµός. Τουτέστιν χάος. Λίθοι, πλίνθοι και κέραµοι ατάκτως ερριµµένα.

Βαθnullοί=4

(είπαµε, χαοτικό)
{{{ video }}}