Oυ συ µε λοιδορείς αλλ’ ο τόπος

Οταν το έργο έχει δηµιουργήσει τόσες αναµονές και όταν ο δηµιουργός του έχει δώσει τόσες διευκρινίσεις, το µόνο που µένει είναι να βγάλεις εισιτήριο και να µπεις «Μέσα» στη δική σου εµπειρία. Η διαδροµή δεν είναι εύκολη, στην παράσταση όµως του «Παλλάς» γίνεται ακόµη δυσκολότερη αφού το check in γίνεται µε την υποχρεωτική επίδειξη αστυνοµικής ταυτότητας όπως στα διεθνή αεροδρόµια, στη ρεσεψιόν της αµερικανικής πρεσβείας ή στο κτίριο της ΓΑΔΑ.

Καταλαβαίνω ότι η ταυτοποίηση ήταν η µόνη αντίσταση στο διαρκώς ογκούµενο κίνηµα των νεοτζαµπατζήδων. Εγκαθιστώντας όµως αυτή τη µικρή δυσπιστία ανάµεσα στον θεατή και το θέαµα είναι σίγουρο ότι η δράση της θα εξαπλωθεί, καταστρέφοντας καλλιτεχνικές προθέσεις και καλλιτεχνικό κάµατο. Κι όµως, η πρόταση του Δηµήτρη Παπαϊωάννου ήταν εκεί, ρυθµική, πλαστική, σχεδόν θρησκευτική από την επαναληπτικότητά της. Ενα τσακ χρειαζόταν για να πεις πιστεύω, ναι πιστεύω, ότι στη µέσα ζωή µου είµαι το ίδιο ωραίος µε τα ωραία αγόρια και κορίτσια που κινούνται σαν παχύρρευστο µέλι µέσα στο µίνιµαλ σκηνικό. Κι ας µην έχεις την αλκή τους, κι ας είναι το µέσα σου ένα κουβάρι από συσσωρεύσεις, κι ας µην είσαι, κατά συνείδηση, ούτε αγόρι ούτε κορίτσι ούτε τίποτα.

Κατά τη γνώµη µου, αυτός που λοιδόρησε το πιο πολύ την ιδέα του Δηµήτρη Παπαϊωάννου ήταν ο τόπος, το ίδιο το «Παλλάς». Η υπερβολική επιτήρηση από ταξιθέτες και λοιπό προσωπικό, η παράδοση του «Παλλάς», η δοµή του, τα εξαρτηµένα αντανακλαστικά των θεατών εθισµένων στην αφήγηση, επέβαλαν τα χούγια τους στο θέαµα φτιάχνοντας ένα κουραστικό τετ-α-τετ, ένα εξουθενωτικό andante την ώρα που ο ρυθµός έπρεπε να είναι πccicato. Οπως θα γινόταν εάν η ίδια Θεατρική Εγκατάσταση ξεφύτρωνε σε έναν χώρο µε ιδιαίτερο µήνυµα, σε µια αποθήκη, µια φυλακή, ένα νοσοκοµείο ή αλλιώς σε χώρο συµβατό, σε µια γωνιά του MoMA ή της Tate ή του Μουσείου Μπενάκη και σου αποσπούσε το βλέµµα υποχρεώνοντάς σε αιφνίδια ενδοσκόπηση. Σε πλαγιοµετωπικό στάσιµο χωρίς την καθήλωση που επιβάλλει ένα αστικό θέατρο. Μόνοι µας τώρα…