Παρεµβάσεις εκκλησιαστικών παραγόντων

Δηµήτριος Μιχ. Τσαντίλας
ΣΠΑΡΤΗ
Συχνά βλέπουµε εκκλησιαστικούς άνδρες να τοποθετούνται µε διάφορες αφορµές επί πολιτικών ιδίως θεµάτων, µε τρόπο που δεν συνάδει πάντοτε προς το ύφος και το ήθος του χώρου τον οποίο υπηρετούν και φυσικά υπερβαίνοντας, έτσι, τον συντεταγµένο εκκλησιαστικά ρόλο τους.

Η Εκκλησία όµως είναι οργανισµός που επιδιώκει πνευµατικούς σκοπούς, διέπεται από κανόνες που έχουν τη δική τους θεµελίωση και λογική και δεν «συσχηµατίζεται» προς τον κόσµο, µέσα στον οποίο λειτουργεί. Ο θεµελιωτής της ήθελε τους λειτουργούς της ως κάτι ανάλογο προς το αλάτιστις τροφές. ∆ηλαδή, αν ερµηνεύουµε σωστά, τους ήθελε κάτι σαν τη συνείδηση της κοινωνίας. Ηθελε οι δικοί του να αποτελούν ενωτικό στοιχείο µέσα στην κοινωνία και να λειτουργούν, χρησιµοποιώντας ήπια και εποικοδοµητικά µέσα.

Στις µέρες µας όµως είδαµε ακόµα και ανάληψη ρόλου, οιονεί, κοµµατάρχη εκ µέρους εκκλησιαστικών παραγόντων, σε εκλογές, για τον επηρεασµό των ψηφοφόρων. Που σηµαίνει εµπλοκή τους σε έναν χώρο όπου δεν σπανίζουν η σκοπιµότητα, το πάθος, ο κοµµατισµός και η κοµµατικήπειθαρχία. Οπου η διάκριση του αληθινού από το ψευδές είναι δυσδιάκριτη. Οπου η γλώσσα δεν χρησιµοποιείται πάντα για τον φωτισµό των συνειδήσεων, όσο για τον πειθαναγκασµό τους. Οπου κυριαρχεί ο διχαστικός λόγος και όπου δεν είναι άγνωστη η βία, τουλάχιστον η ηθική. Πρόκειται για εµπλοκή που ενώ δεν άλλαξε σε τίποτε το κλίµα του πολιτικού χώρου, αντίθετα, πολλά από τα δυσάρεστα που παρατηρούνται σε αυτόν τα έφερε και στον εκκλησιαστικό χώρο.

Πρόκειται, νοµίζουµε, για συµπεριφορές που παραπέµπουν και σε δραστηριότητες των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων, ιδίως της εποχής της εµφύλιας διαµάχης (η επίσηµη Εκκλησία, νοµίζουµε, διατηρούσε τότε τις επιφυλάξεις της). Πρόκειται για κλίµα που προσπάθησε η επταετία να επαναφέρει. Ετσι, θεωρούµε ότι πρέπει να κατανοηθεί το «Ελλάς, Ελλήνων Χριστιανών».

Βέβαια, πολλές φορές εκκλησιαστικοί παράγοντες προβάλλουν ως δικαιολογία κεκτηµένα, σχετικά, δικαιώµατα, τα οποία τάχα απορρέουν από το γεγονός της συµµετοχής του κλήρου στην Επανάσταση του 1821, όπως και στις πρώτες ελληνικές κυβερνήσεις και εθνοσυνελεύσεις, ή λόγω του ρόλου που ανέλαβαν κληρικοί σε διάφορες άλλες φάσεις της Ιστορίας µας. Αυτά όµως πρέπει να τα θεωρούµε εξαιρέσεις, µε ιστορικού χαρακτήρα την εξήγηση της «αναγκαιότητάς» τους. Σε καµία περίπτωση, επιβεβληµένο κανόνα.