Δροµολόγια µέσων µεταφοράς

Μικαέλα ΤΣ.
ΑΘΗΝΑ
Είµαι εργαζόµενη, δουλεύω συγκεκριµένα µε νυχτερινό ωράριο σε ένα εστιατόριο στο κέντρο της Αθήνας, µακριά από την περιοχή κατοικίας µου. ∆εν έχω δυστυχώς την πολυτέλεια του να κατέχω αυτοκίνητο και έτσι χρησιµοποιώ αποκλειστικά τα ΜΜΜγια τις µετακινήσεις µου. Ιδιαίτερα τοβράδυ, κατά την επιστροφή µου από τον χώρο εργασίας µου, χρησιµοποιώ κατ’ ανάγκην τις νυχτερινές γραµµές των τρόλεϊ. Μία ενδεχόµενη κατάργησή τους θα µε έφερνε σε πολύ δύσκολη θέση, καθώς δεν θα είχα µέσο επιστροφής. Καθώς σας είπα, δεν έχω δικό µου µέσο µεταφοράς και είναι, νοµίζω, αυτονόητο πως δεν τίθεται ζήτηµα χρήσης ταξί, καθώς αυτό θα µου στερούσε µεγάλο µέρος του, ούτως ή άλλως, περιορισµένου µεροκάµατού µου.

∆εν αποτελώ φυσικά ειδική περίπτωση. Είµαστε πολλοί εργαζόµενοι και εργαζόµενες που βασιζόµαστε αποκλειστικά στα ΜΜΜ για τις µετακινήσεις µας, καθηµερινά και περισσότεροι αυτήν την εποχή, που µε αιτία ή αφορµή την κρίση βλέπουµε συνεχώς τα έσοδά µας να µειώνονται,τα έξοδα να αυξάνονται και δεν µπορούµε να σηκώσουµε το κόστος τηςκατοχής και χρήσης ιδιόκτητων µέσων µεταφοράς.

Ας τελειώνουµεεπιτέλουςµε τις δικαιολογίες. Κάποια πράγµατα όπως η υγεία, η παιδεία, η ασφάλιση και φυσικά οι συγκοινωνίες αποτελούν βασικά κοινωνικά αγαθά, και δεν µπορούν να µετριούνται µε όρους «δηµοσίου χρέους», δείκτες χρηµατιστηρίων και κριτήρια κέρδους και επιχειρηµατικότητας. ∆εν µπορούν απαραίτητα για την επιβίωση µέσα να µετατρέπονται σε εµπορεύµατα για αγοροπωλησία από όσους/ες και µόνο έχουν την οικονοµική δυνατότητα να τα αγοράσουν. Είναι η λογική που βάζει το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο η οποία καλεί στην αναδιάρθρωση και «εξυγίανση» των µέσων µαζικής µεταφοράς και τη µείωση του κόστους.