Κύκλος των χαµένων πιθήκων

Αγαπητή Φοίβη, Η Νέα Δηµοκρατία ανακοίνωσε ανοιχτό διάλογο, µέσω Διαδικτύου, µε τους πολίτες για τον καταρτισµό του προγράµµατός της. Για πολλοστή φορά αποδεικνύεται ότι το κύριο κόµµα της Δεξιάς στην Ελλάδα πάσχει όχι µόνον από έλλειψη οργάνωσης και σχεδιασµού, αλλά ξανααντιγράφει αδελφά του ευρωπαϊκά κόµµατα. Ολοι θα θυµούνται τα ειρωνικά σχόλιά του, µέσω σύγχρονων µέσων επικοινωνίας. Οµως από την ίδρυσή της, σαν νέο δεξιό κόµµα, η Ν.Δ. χαρακτηρίζεται από το σύνδροµο της φοβίας όταν πρόκειται να έρθει σε άµεση επαφή µε τον πολίτη (όχι βέβαια επαφές τύπου τρακτέρ στη Θεσσαλία). Σε αντίθεση µε την πλειονότητα των ευρωπαϊκών δεξιών κοµµάτων, τα οποία αµέσως µετά τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο δηµιούργησαν οργανωτικές δοµές, η εγχώρια Δεξιά άρχισε δειλά (σαν Ν.Δ.) µετά το 1974 και κυρίως µετά το 1981, όταν µε τη νίκη του ΠΑΣΟΚ είδε να χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Οπου «έδαφος» σήµαινε κράτος, δηλαδή Σώµατα Ασφαλείας, Στρατός, δηµόσιοι υπάλληλοι, Εκκλησία, κοµµατάρχες. Στα πρότυπα του ΠΑΣΟΚ, δηµιούργησε οργανώσεις σε τοπικό, νοµαρχιακό και περιφερειακό επίπεδο, κεντρική επιτροπή, διοργάνωσε συνέδρια. Μέχρι τότε όλα αυτά θεωρούνταν αντάρτικα, αντεθνικά, χαρακτηριστικά του άθεου ΠΑΣΟΚ, το οποίο κατεύθυναν ο Στάλιν και η Μόσχα. Βλέποντας ότι δεν µπορεί αλλιώς να κινητοποιήσει τους ψηφοφόρους της, υπέκυψε στον… λενινιστικό πειρασµό. Ηταν τότε που πολλοί απορούσαν και σιγοψιθύριζαν «είδες η Δεξιά;».

Tα αδελφά ευρωπαϊκά δεξιά κόµµατα είχαν προ πολλού σταλινοποιηθεί δηµιουργώντας οργανωτικές δοµές, όµως η ελληνική Δεξιά ανέµιζε ακόµη τον µπαµπούλα του ληστοσυµµορίτη. Αναγκαστικά λοιπόν, έως σήµερα κάνει απλή αντιγραφή του ΠΑΣΟΚ (εκλογή προέδρου, οργάνων, διοργάνωση συνεδρίων κ.λπ.) µη µπορώντας να αποβάλει το σύνδροµο της µη ύπαρξης πολιτικού λόγου και πολιτικής οργάνωσης. Και τίθεται το ερώτηµα, µήπως αναγκαστεί να εγκαταλείψει και αυτό ακόµα το όνοµά της και να αντιγράψει, απλώς: ΠΑΣΟΚ! Σε χαιρετώ φιλικά, Χρίστος Τσαχπίνης – Καβαλιώτης, Γερµανία < Οπως ραπάρουν και οι Βαβυλώνα, αγαπητέ Χρίστο, σε άσµα τους που µπορεί να αφιερωθεί στην τακτική του κόµµατος Σαµαρά (µη µου τον στεναχωρείτε, ασχηµαίνει το πουλάκι µου), «µαζεύτηκε µπουλούκι για το σόου / και καθένας τους διαλέγει όψη άλλου ζώου / που θαυµάζει να κοιτάζει το ωραίο του σουλούπι / µε µιλιά, κόπια καλή, πανέµορφο καλούπι. / Με κλισέ που έχουν καλή αντιγραφή / µε ατάκες όλο χάρη – πιο φθηνή η εγγραφή / έτσι µοιράζεται το ψέµα τους κατ’ οίκον / και στήνεται ο κύκλος των χαµένων πιθήκων»…