«Τώρα πια λέγονται όλα»

Η δοκιµαζόµενη _ και από την οικονοµική κρίση _ σεξουαλική ζωή ενός ζευγαριού ξεδιπλώνεται στο ντιβάνι ψυχοθεραπευτή και την τύχη του αποφασίζουν οι θεατές στο νέο έργο της γνωστής κωµικού
Τρία χρόνια µετάτο «∆εν µπορώ ναµείνω µόνη µου», µε το οποίο υπογράµµιζε την εξοικείωσή της _ όπως είπε _µε το µπλακ χιούµορ, η ∆ήµητρα Παπαδοπούλου µε το έργο «Η σεξουαλική ζωή του κυρίου και της κυρίας Νικολαΐδη» θέλεινα µιλήσει και γιατη σεξουαλική κρίση στις σχέσεις των ζευγαριών, η οποία επιβαρύνεται και από τηνοικονοµική κρίση. «Βάζει» λοιπόν στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή τούς πρωταγωνιστές καικαλεί τους θεατές να διαµορφώσουν το φινάλε του έργου. Το κοινό κρίνει την τύχη του ζευγαριού. Οι θεατές ψηφίζουν δύο φορές στη διάρκεια της παράστασης και κατευθύνουν τη ζωή του κυρίου και της κυρίας Νικολαΐδη προς τα εκεί που οι ίδιοι αποφασίζουν. Το αποτέλεσµα διαφέρει από παράσταση σε παράσταση.

«Το θέµα το είχα από χρόνια» λέει η ∆ήµητρα Παπαδοπούλου ηοποία βρέθηκε στη σκηνή, στις πρόβες, µόνο για να σκηνοθετήσει. «Τουλικό το άντλησα µέσα από πλάκες µε φίλους, από σεξουαλικά αστεία που τότε δεν λέγονταν δηµοσίως. Τώρα όµως που λέγονται όλα, µπορεί να ειπωθούν και αυτά».

Αυτό σηµαίνει ότι το κείµενο θα έχει αυθοροστοµίες _ σήµα κατατεθέν σας;

Κανονικότατα. Το έργο επισήµως είναι ακατάλληλο. Αλλά βλέπουµε καθηµερινά γύρω µας τόσα ακατάλληλα, ώστε το έργο είναι τυπικά ακατάλληλο για ανηλίκους.

Ποια είναι αυτά τα άλλα ακατάλληλα;
Τα πάντα. Από τον αέρα που αναπνέουµε. Αυτά που µαθαίνουµε γενικώς. Ακατάλληλα έργα, έργα µε επιθυµητή τη γονική συναίνεση,µε πολλή βία.

Και στην πολιτική είναι ακατάλληλα τα πράγµατα;

Αρκετοί άνθρωποι είναι ακατάλληλοι για τις θέσεις που έχουν. Μη µε τσιγκλάς…

Ο κύριος και η κυρία Νικολαΐδη είναι αυτό που λέµε κλασικό ζευγάρι;

Οχι, απλώς έχουν αλλάξει οι ισορροπίες. Είναι ένα ζευγάρι _ διαδεδοµένο αυτήν την περίοδο_ που δεν υπήρχε την προηγούµενη δεκαετία αλλά πλέον συναντάται συχνά και του συµβαίνουν αρκετά παραδοσιακά πράγµατα, κλασικά. Είναι, λέει, µια τολµηρή κωµωδία, διευκρινίζοντας πως το στοιχείο του τολµηρού δεν οφείλεται στο κείµενο. Είναι τολµηρό γιατί παρουσιάζει καταστάσεις όπως ακριβώς είναι. Οι ήρωες του έργου ήθελε να εκφράζονται σαν να µην είναι σε θεατρική σκηνή αλλά να µιλούν όπως όταν βρίσκονται µε τους φίλους τους. Για την Παπαδοπούλου η δυσκολία δεν ήταν στη γραφή του έργου αλλά στον τρόπο µε τον οποίο θα περνούσε τις καταστάσεις που θέλει στους θεατές ώστε «να νιώσουν όλοι οικεία». Πιστεύει δε πως το έργο δεν είναι σοκαριστικό, απλώς διότι «είναι τόσο σοκαριστικά αυτά που ακούµε και βλέπουµε γενικότερα γύρω µας που µια αλήθεια γίνεται όλο και λιγότερο σοκαριστική».

Πώς θα χαρακτηρίζατε το έργο;
Πείραµα. Γιατί για την εξέλιξήτου απαιτείται η συµµετοχή του κόσµου.Το δεύτερο µέρος έχει δύο εκδοχές, είναι όµως απόλυτα οργανωµένο. Οι καταστάσεις διαµορφώνονται µε την ψήφο του κοινού κι αυτόµε ιντριγκάρει.

Με ενδιαφέρει η γνώµη του.

Τελικά, έχει σηµασία η ψήφος µας;
Η ψήφος είναι καθηµερινή πράξη. Εχει σηµασία συνεχώς. Από το να πετάξουµε ένα χαρτί στον δρόµο ή να το κρατήσουµε και να το ρίξουµε σε κάδο απορριµµάτων. Είναι οι καθηµερινές µας επιλογές,αποφάσεις που συντελούν σε µιακατάσταση.

Είχατε σκεφτεί τησυµµετοχή των θεατών ή πήρατετο ερέθισµα από το επίσης διαδραστικό «Σεσουάρ για δολοφόνους»;

Είχα δει παράσταση και µου φάνηκε λίγο επιδερµικήη εµπλοκή του κοινού εκεί. Την επέλεξα διότι έκρινα ότι το κοινό θα µπορεί ναέχει πιοουσιαστική συµµετοχή. Το βασικό ερέθισµα ήταν το συγγραφικό δίληµµα στο οποίο βρέθηκα. Από ένα σηµείο κι έπειτα δεν ήξερα πώς να χειριστώ τις σχέσεις ενός ζευγαριού. Γι’ αυτό και ήθελα τη βοήθεια του κόσµου.

Πόσο θεατρικό είναι ένα τέτοιο έργο; Ρωτώ γιατί έρχεται στο προσκήνιο η συζήτηση που είχε αναπτυχθεί στο παρελθόν µε αφορµή το «Σεσουάρ για δολοφόνους».

∆εν µε νοιάζουν οι ταµπέλες. ∆εν είναι στους προβληµατισµούς µου. Ας το πουν και Καραγκιόζη. Με ενδιαφέρει να περνά ο κόσµος καλά και να φεύγει µε προβληµατισµό.

< INFO

«Η σεξουαλική ζωή του κυρίου και της κυρίας Νικολαΐδη» της ∆ήµητρας Παπαδοπούλου, σε σκηνοθεσία της ίδιας, στο θέατρο «Χώρα» (Αµοργού 20, Κυψέλη, τηλ. 210-
8673.945). Με τους Γιάννη Ζουγανέλη, Μαρία Λεκάκη, Κλέωνα Γρηγοριάδη

«Με βοήθησε η σειρά ‘ Σ’ αγαπώ, µ’ αγαπάς ’ »

Στην ιστορία της ∆. Παπαδοπούλου ο κύριος και η κυρία Νικολαΐδη, δηλαδή ο Κλέων Γρηγοριάδης και η Μαρία Λεκάκη, θα βρεθούν και στο ντιβάνι του ψυχοθεραπευτή, τον οποίο υποδύεται ο Γιάννης Ζουγανέλης. Οι ήρωες του έργου της είναι προϊόν πολυετούς παρατήρησης ανθρώπων. «Με βοήθησε όµως και η σειρά “Σ’ αγαπώ, µ’ αγαπάς”, όµως διάβασα αρκετά και σχετική βιβιλογραφία. Εχει πέσει πολλή έρευνα σ’ αυτό το έργο. Εγώ το λέω θεατρικό ντοκιµαντέρ».

Εργο µετά ψυχοθεραπείας;
Ναι, γιατί είναι ο ρόλος του Γιάννη τέτοιος.

Κάνει ψυχοθεραπεία και στους θεατές. Εχει και ψυχοθεραπευτικό ρόλο η παράσταση.

Με το τρικ της συµµετοχής αποσκοπείτε στην επιτυχία;

Σκηνοθετείτε και δεν παίζετε. Για να έχετε τον έλεγχο;

∆εν ξέρω αν θα έχει επιτυχία. Με νοιάζει να ανασάνει ο κόσµος γιατί έχει πέσει πολλή απαισιοδοξία. Και το µεγάλο ζητούµενο είναι να βγει και να διασκεδάσει. Είναι πιο σηµαντικό για µένα από το να µου πουν πόσο µεγάλη ηθοποιός είµαι. Σηµασία έχει να ξεδώσει ο κόσµος.

Για να βγει όπως το θέλω. Αν έπαιζα κιόλας ίσως να έβγαινε επιδερµικό. ∆εν έχω τέτοιες δυνατότητες, να σκηνοθετώ και να παίζω συγχρόνως. Πάντα και παντού το πράγµα από κάπου θα µπάζει σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις. Με την πολυδιάσπαση κάνεις εκπτώσεις, από κάπου κόβεις. ∆εν µπορώ να τα συνδυάσω και αποφάσισα να κόψω το παίξιµο που δεν µου λείπει αυτήν την περίοδο.

Τι σας κρατά µακριά από την τηλεόραση;
Οι κουραστικοίρυθµοί της. ∆εν είναι η ώρα της για µένα. Κάθε πράγµαστον καιρό του…