Δεν θυμάμαι ποιος συγγραφέας ή καλλιτέχνης είχε χαρακτηρίσει το επάγγελμά του με άπειρη τρυφερότητα «κερατένιο». Θα ήταν μια λέξη που θα μπορούσε να τη χρησιμοποιήσουν τόσο ο Φώτης Κουβέλης όσο και η Ελένη Βιτάλη για το «επάγγελμά» του ο καθένας, αφού τους αισθάνεσαι διαρκώς, ό,τι κι αν λένε, ό,τι κι αν κάνουν, να γυρίζουν γύρω γύρω από το τραγούδι και την πολιτική. Κι αν δεν ήταν κι οι δυο τους άνθρωποι πεπαιδευμένοι και πολιτισμένοι, το σχεδόν αποκλειστικό τους πάθος θα τους έκανε βαρετούς. Αλλά τώρα διατηρούν τη γοητεία του homus universalis καθώς φαίνεται να έχουν υιοθετήσει με τον τρόπο του ο καθένας τη ρήση του Τερέντιου «τίποτε το ανθρώπινο δεν θα μπορούσε να μου είναι ξένο». Χωρίς ταυτόχρονα να θολώνει στο ελάχιστο η εικόνα τους και να παραμένει ο ένας ο υψηλόφρων και έντιμος πολιτικός και η σοβαρή και εξαιρετικά συγκροτημένη τραγουδίστρια η άλλη. Επειδή πάντα μας αρέσει τους ανθρώπους που γνωρίζουμε, αγαπάμε και θαυμάζουμε να τους θεωρούμε ως ήρωες μυθιστορημάτων, σε ποιαν ηρωίδα και σε ποιον ήρωα θα μας παρέπεμπαν η Ελένη Βιτάλη και ο Φώτης Κουβέλης; Επειδή και τους δυο, παρά την εξωστρέφεια του «επαγγέλματός» τους, τους αισθάνεσαι εξαιρετικά «μυστικούς» θα τους απένειμα τη μορφή της Αννας Καρένινα και του Αλεξέι Καρένιν καθώς γνωρίζουν κι οι δυο τους τα κοχλαστικά τους πάθη να τα περιβάλλουν με σιωπή. Και ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω τους να μην επιτρέπουν να θιγεί η αξιοπρέπειά τους.
Ολόκληρο το άρθρο είναι διαθέσιμο μόνο στους συνδρομητές της ηλεκτρονικής έκδοσης των ΝΕΩΝ στο http://digital.tanea.gr
