«Είναι αργασµένο το τοµάρι µου»

Ο Νικήτας Τσακίρογλου επανέρχεται στο σανίδι σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού µε τον «Ληρ» που συγκλόνισε όταν παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη
«Η παράσταση αυτή δεν θα µπορούσε να γίνει αν δεν υπήρχε ο Στάθης Λιβαθινός και οι καλοί συνεργάτες του. Και κυρίως αν δεν υπήρχαν αυτά τα είκοσι παιδιά που παίζουν µαζί µου. Εισπράττω και µοιράζοµαι την ενέργεια, τη δύναµη και τη νεανική τους ορµή» λέει ο Νικήτας Τσακίρογλου (φωτογραφία) που θα ερµηνεύσει «Ληρ» «Ο Σαίξπηρ µε τον «Ληρ» και όχι µόνο µε τον «Ληρ» έγραψε κατ’ εξοχήν πολιτικό θέατρο. Θίγει κυρίως προβλήµατα εξουσίας. Αλλά µην ξεχνάµε πως και η παράσταση αυτή γεννήθηκε τον Φλεβάρη του 2009 αλλά στις πρόβες µας έφταναν οι φωνές από τον ξεσηκωµό που ακολούθησε τη δολοφονία του παιδιού, του Γρηγορόπουλου. Τα γεγονότα αυτά παρασύρανε τη φαντασία µας – και του Λιβαθινού και των ηθοποιών και όλου του πλέγµατος των συνεργατών – ώστε να φτάσουµε στο αποτέλεσµα αυτό.
Τώρα πάλι έρχεται µια άλλη συγκυρία, µε την κρίση που περνάµε, η οποία κάνει ξανά επίκαιρο το έργο.
Κι αυτή την παράσταση, που έχει ένα θυµό µέσα της, µια οξύτητα, µια ακραία δράση. Το έργο το ίδιο άλλωστε έχει µια οργή µέσα του. Στην οποία συµµετέχει και η φύση».
Ο Νικήτας Τσακίρογλου ερµηνεύει Ληρ.
Ενάµιση χρόνο µετά το πρώτο ανέβασµα του σαιξπηρικού «Βασιλιά Ληρ» στο ΚΘΒΕ, του οποίου τότε ήταν ο καλλιτεχνικός διευθυντής, µε τον ίδιο στον επώνυµο ρόλο, η εκρηκτική παράσταση παρουσιάζεται µε µικρές αλλαγές στη διανοµή και στην Αθήνα από την Ελληνική Θεαµάτων: µια παράσταση αφοπλιστικά και νεανικά δυναµική που βραβεύτηκε από τους κριτικούς αλλά θριάµβευσε και στο Βελιγράδι όπου παίχτηκε. Και µια ερµηνεία-σταθµός. Μιλώ εκ του ασφαλούς. Γιατί την είδα στη Θεσσαλονίκη.
«Ο Ληρ στην αρχή του έργου ζητάει από τα παιδιά του την αγάπη που αυτός ποτέ δεν τους έδωσε. Γιατί ποτέ δεν είδε κατάµατα τον κόσµο. Τον απασχολούσε µόνο η εξουσία και ζητούσε την απόλυτη υποταγή. Και αυτό το βρίσκει µπροστά του, το πληρώνει, όταν φτάνει η στιγµή. Θα χρειαστεί να περάσει από διαδικασίες τροµερές ο Ληρ για να επέλθει η γνώση και να φτάσει από την έπαρση στην ταπεινότητα».

Αυτό δεν φέρνει το έργο κοντά στην αρχαία τραγωδία και ειδικά στον «Οιδίποδα τύραννο» και τον «Οιδίποδα επί Κολωνώ»;
Πάρα πολύ. Πιστεύω πως ο Σαίξπηρ τον «Οιδίποδα» τον είχε διαβάσει. Οπως πολύ κοντά του βρίσκεται και ο Μπέκετ και το «Τέλος του παιχνιδιού». Εργα που και στα δύο έχω παίξει. Εργα απύθµενα. Ποτέ δεν µπορείς να καυχηθείς πως τα κατέκτησες. Δεν είναι τυχαίο που ο σοφός Μινωτής τα έπαιζε και τα ξαναέπαιζε…
Είναι ένας ρόλος συµπαντικός. Από πού βρήκατε άκρη να τον προσπελάσετε;
Ξεκινήσαµε χωρίς ο Στάθης ο Λιβαθινός να έχει κάτι συγκεκριµένο στο µυαλό του. Ολα στις πρόβες «ανακαλύφθηκαν». Μέσα από στούντιο και αυτοσχεδιασµούς. Επειδή είχα και τη διεύθυνση του Θεάτρου, µολονότι του είχα απόλυτη εµπιστοσύνη, είχα και πολύ µεγάλο τρακ για το αποτέλεσµα.

Ακολουθήσατε τον δρόµο αυτό, των στούντιο και των αυτοσχεδιασµών, αγόγγυστα;
Από το σώµα µου έχουν περάσει πολλοί σκηνοθέτες _ είναι αργασµένο το τοµάρι µου (γελάει).
Από τον Μινωτή και τον Κουν έως τον Αλέξη Σολοµό και τον Γιώργο Σεβαστίκογλου και τον Σπύρο Ευαγγελάτο και τον Γιώργο Μιχαηλίδη. Ηµουνα πάντα ανοιχτός. Ακόµα και όταν έβλεπα λάθη, υπάκουα στο λάθος. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις το αποτέλεσµα. Το θέατρο έχει κώδικες µυστικούς, δεν µπορείς να τους προκαθορίσεις.

Εχετε ρόλους στο µυαλό σας για το µέλλον;
Ο κύκλος στενεύει. Δεν τον έκλεισα ακόµα. Αλλά δεν εξαρτάται από µένα. Αν δεν ήταν η ΕΛΘΕΑ, η παράσταση αυτή δεν θα µπορούσε να γίνει. Και µπράβο στο θάρρος της. Αυτές τις παραστάσεις µόνο τα κρατικά θέατρα µπορούν πια να κάνουν. Ναι, θα ήθελα να κάνω έναν «Οιδίποδα επί Κολωνώ». Αλλά δεν µπορεί να ’ναι όπως να ’ναι. Θέλω να έχω απόλυτη εµπιστοσύνη στον σκηνοθέτη στον οποίο θα εµπιστευτώ τον εαυτό µου και θα συµβαδίσουµε στο ίδιο όραµα.

«Τις µικρότητες πρέπει να τις αφήνουµε πίσω µας»

Ρωτώ τον Νικήτα Τσακίρογλου αν έφυγε πικραµένος από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ.
«Οχι. Ηταν µια πολύ καλή εµπειρία για µένα. Που είχε σχέση µε το αντικείµενό µου. Ηµουν συναισθηµατικά δεµένος µε το ΚΘΒΕ. Εκεί γνώρισα ουσιαστικά το θέατρο στα πρώτα µου βήµατα, εκεί έπαιξα πολύ σηµαντικά πράγµατα. Δεν θα µπορούσα να δεχτώ όµως ως πρόεδρο του Δ.Σ. έναν άνθρωπο που δεν έχει περάσει την πόρτα του Θεάτρου, που δεν ξέρει τι πα’ να πει θέατρο… Και δυστυχώς η Πολιτεία έχοντας πλήρη άγνοια θεωρεί πως τη δουλειά αυτή µπορεί να την κάνει ο οποιοσδήποτε. Και εσύ προσπαθείς να του µάθεις και, όταν µάθει, αυτός προσπαθεί να σε κυνηγήσει… Αλλά τις µικρότητες πρέπει να τις αφήνουµε πίσω µας».

Οι επιλογές σας πάντως στο ΚΘΒΕ κρίθηκαν ως δειλές και συντηρητικές. Πιεστήκατε εκ των άνω;
Οχι. Ηταν η άποψή µου. Είχα θητεία χρόνων στο ΚΘΒΕ και στο Εθνικό και πίστευα πως η βάση σε ένα κρατικό θέατρο είναι το κλασικό θέατρο. Και όταν λέω κλασικό δεν εξαιρώ τον Μπέκετ. Αλλά ποτέ δεν είχα καµία πολιτική παρέµβαση. Ούτε Αυλές και παρέες έκανα µέσα στο Θέατρο.