Σχέσεις στα άκρα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
11 λεπτά Σταδιακή εξασθένηση των ανέµων
, Γράφει ο Κώστας Κατσουλάρης
Εφτασαν στην Τήνο µε δυο µέρες καθυστέρηση. Μια κρίση στοµάχου του µικρού Μάνου είχε γίνει αιτία ώστε ο Γεράσιµος και η Ζυστίν να χάσουν την προγραµµατισµένη πτήση τους για την Αθήνα. Την εποµένη, Σάββατο 12 Αυγούστου, βρέθηκαν αντιµέτωποι µ έναν απαγορευτικό απόπλου που τους στοίχισε ακόµη µια µέρα. Τελικά ταξίδεψαν µε οχτώ µποφόρ, στριµωγµένοι στα αεροπορικά καθίσµατα του αειθαλούς πλοίου της γραµµής. Ο Μάνος είχε γαντζωθεί στο σχεδόν επίπεδο στήθος της µάνας του και κλαψούριζε. Παρέες Τσιγγάνων τους περιεργάζονταν µε µάτια κίτρινα και βλέµµατα περιπαικτικά.
Δέκα η ώρα έπιασαν λιµάνι. Ο αέρας σήκωνε τον τόπο. Παρά τις αλλεπάλληλες συνεννοήσεις, δεν κατάφεραν να συναντηθούν µε τους φίλους τους. Είκοσι λεπτά αργότερα, στα γειτονικά Κιόνια, τους υποδέχτηκαν ο Θανάσης και η Μαργαρίτα. Ο επτάχρονος Αλέξανδρος και η πεντάχρονη Παναγιώτα παρακολουθούσαν ανέκφραστοι από τη βεράντα. Φιλήθηκαν και προσπάθησαν να δείχνουν ευχάριστα ξαφνιασµένοι. Τέσσερα ολόκληρα χρόνια είχαν περάσει, ο Μάνος ήταν τότε διάφανο ψαράκι στην κοιλιά της Ζυστίν και ο Θανάσης διένυε τον έκτο του µήνα ως χωρισµένος µπαµπάς. Το οροφοδιαµέρισµα ήταν κτισµένο πάνω στην οικία-ταβέρναπαντοπωλείο του σπιτονοικοκύρη. Ο Θανάσης τούς είχε µιλήσει για ένα σπίτι-γήπεδο πέντε δωµατίων, µε δύο µπάνια και τεράστια βεράντα, λίγα µόλις µέτρα από τη θάλασσα. Ολα αυτά στα µακροσκελή ιµέιλ που αντάλλασσαν από τα Χριστούγεννα. Ακούµπησαν τα πράγµατα κι έκαναν µια γύρα. Ο χώρος που γειτόνευε µε την κουζίνα επιτελούσε χρέη κοινόχρηστου (παιχνίδια, θαλάσσια στρώµατα, κουβαδάκια κ.λπ.), δεν απέµεναν παρά δύο δωµάτια ελεύθερα. Το µεγαλύτερο έβλεπε πίσω, στο βουνό, ενώ το µικρότερο, έχοντας µάλλον προκύψει από καρατόµηση, ήταν τυφλό. Λίγο αργότερα δειπνούσαν στο ισόγειο, το φαγητό δεν τρωγόταν. Η σπιτονοικοκυρά τούς το σερβίρισε µουτρωµένη λες και το είχαν µαγειρέψει εκείνοι. Οµως η πρώτη αµηχανία είχε τώρα ξεπεραστεί, ενώ λίγα µέτρα από το τραπέζι τους, κάτω από τον παραλιακό δρόµο, πάφλαζε η θάλασσα.
Τη νύχτα ο Μάνος εισέβαλε στο δωµάτιό τους και χώθηκε ανάµεσά τους. Το σπίτι σειόταν από τις ριπές του ανέµου, το δωµάτιο φούσκωνε και ξεφούσκωνε. Μόλις κατάφεραν να αποκοιµηθούν, ένας δυνατός γδούπος από το κοντινό µπάνιο τους έκοψε τη χολή. Κι όταν πια, κατά τις τέσσερις, η ένταση του ανέµου µειώθηκε, παράξενοι ήχοι έρχονταν από την κουζίνα, σαν τις κραυγές µιας ντουζίνας παγιδευµένων ποντικών. Ο Γεράσιµος ορκίστηκε, από µέσα του, να επιδιορθώσει πρωί πρωί τον αναθεµατισµένο τον µεντεσέ.
Μην ξεχάσω να λαδώσω τη φάκα, σκέφτηκε, πριν τον πάρει ο ύπνος. Την εποµένη, η θάλασσα θύµιζε χιονισµένο τοπίο. Ο Θανάσης πρότεινε να γυρέψουν απάνεµο καταφύγιο στην άλλη µεριά του νησιού. Γύρω στη µία, στριµώχτηκαν όλοι στο Τογιότα Αβένσις. Ο Αλέξανδρος ήταν νευρικός, έβγαζε ακαθόριστους λαρυγγισµούς. Στο ένα χιλιόµετρο από το σπίτι, ο Μάνος είπε, στα γαλλικά, ότι ήθελε να κάνει πιπί. Η Ζυστίν του απάντησε, στα γαλλικά, να κάνει υποµονή. Λίγο αργότερα, κι αφού είχε µεσολαβήσει σύντοµη κουβέντα µε θέµα τη ζωή στην επαρχία _ ο Θανάσης µε τη Μαργαρίτα ζούσαν στο Ναύπλιο, εκείνος ήταν υποδιευθυντής του υποκαταστήµατος της Αγροτικής, εκείνη δεν ήταν σαφές πώς περνούσε τον καιρό της _, ο Γεράσιµος παρακάλεσε τον µικρό Αλέξανδρο να σταµατήσει το άναρθρο βουητό. Εκείνος τον κοίταξε προκλητικά. _ Τα παιδιά δεν κάνουν τίποτε χωρίς λόγο, παρατήρησε ο Θανάσης. Το πρόσωπο της Ζυστίν συσπάστηκε ελαφρά, σαν να κατάπιε µια σκέψη. Την ίδια στιγµή, ο Μάνος ούρλιαξε στα γαλλικά ότι δεν αντέχει άλλο και ο Γεράσιµος είπε στην Ζυστίν να του πει να µιλάει στα ελληνικά.
_ Εσύ δεν µπορείς να του το πεις;
_ Jai mal a mon zizi! ούρλιαξε ο µικρός.
Μολονότι είχαν κάνει τρία τέταρτα δρόµο, στον Πάνορµο ο αέρας ήταν και πάλι δυνατός. Στρόβιλοι από λεπτή άµµο σάρωναν την παραλία, η αφρισµένη θάλασσα ήταν φοβιστική. Η Μαργαρίτα έµοιαζε να µην πτοείται και είχε χαθεί στα βαθιά. Τριάντα λεπτά πέρασαν και δεν έλεγε να φανεί.
_ Ξέρει καλό κολύµπι, είπε ο Θανάσης.
Δέκα λεπτά αργότερα σηκώθηκε και φώναξε τα παιδιά του που έπαιζαν στην ακροθαλασσιά. Η Παναγιώτα ανταποκρίθηκε, ο Αλέξανδρος κοντοστάθηκε θαυµάζοντας τις κατασκευές του Μάνου στην άµµο.
Κάτι του είπε σε σπαστά αγγλικά, ο Μάνος δεν αντέδρασε. Ο Θανάσης άρπαξε τον γιο του από το χέρι και τον έσυρε κοντά του, δίπλα στα πράγµατα.
_ Τέλος για σήµερα, φώναξε υπερβολικά αυστηρά για την περίσταση. Προχώρησε µερικά βήµατα και κοντοστάθηκε λίγο πριν βραχούν τα πόδια του. Επιθεώρησε τη θάλασσα από τη µια άκρη στην άλλη. Στη συνέχεια πλησίασε τα δυο παιδιά, σκούπισε προσεκτικά την άµµο από το σώµα τους και τους φόρεσε ρούχα και καπέλο.
Λίγο µετά, ξεπρόβαλε η Μαργαρίτα. Αφέθηκε να πέσει µπρούµυτα στην πετσέτα της, ενώ η άµµος µαστίγωνε το σώµα της. Ο Γεράσιµος πρόλαβε να δει τη βαθιά ουλή χαµηλά στην κοιλιά της. Στράφηκε προς τη Ζυστίν που εκείνη τη στιγµή πάσχιζε να πείσει τον Μάνο να φορέσει καπελάκι. Του φάνηκε δυσκίνητη και κατά κάποιον τρόπο απωθητική. Εκλεισε τα µάτια του και ένα δευτερόλεπτο αργότερα τα ξανάνοιξε απότοµα.
Λίγο µετά, στην πλησιέστερη ταβέρνα.
_ Μπα, στο Παρίσι δεν είναι εύκολες οι έξοδοι. Καµιά φορά έρχονται φίλοι στο σπίτι, αλλά και πάλι… Ολοι έχουν παιδιά.
_ Οχι όλοι, τη διέκοψε ο Γεράσιµος. _ Εντάξει, ο Ζερόµ είναι διαφορετική περίπτωση.
_ Αυτό είναι σίγουρο.
_ Κι όσο να ναι, άµα δουλεύεις από το πρωί ώς το βράδυ… _ Μην υπερβάλλεις τώρα.
_ Γιατί, γυρίζεις ποτέ από το νοσοκοµείο πριν από τις εφτά;
_ Νόµισα ότι µιλούσες για σένα.
Εντάξει, εγώ έχω πιο ευέλικτο ωράριο.
_ Κι ο Ζερόµ καθόλου.
Ο Γεράσιµος και η Ζυστίν διασταύρωσαν τα βλέµµατά τους, στα πρόσωπά τους δεν διακρινόταν καµιά ένταση. Ούτε εκνευρισµός ή αντιπαλότητα. Σαν να ήθελαν απλώς να επιβεβαιώσουν ότι ο άλλος ήταν ακόµη εκεί.
_ Καλά, ρε παιδιά, τόσα χρόνια δεν µπουχτίσατε; είπε ο Θανάσης. Γιατί δεν παίρνετε τον µικρό να έρθετε στην Ελλαδίτσα µας. Ξέρετε τι ωραία που είµαστε στο Ναύπλιο; Και τώρα µε τον καινούργιο δρόµο σε µιάµιση ωρίτσα είσαι στην Αθήνα!
Ο Θανάσης είχε έως εκείνη τη στιγµή όλη του την προσοχή στραµµέκάθε τόσο προµήθευε µικρές µπουκιές την Παναγιώτα και τον Αλέξανδρο. Ο τελευταίος, όταν δεν µασούσε, συνέχιζε να βγάζει ενοχλητικούς ήχους.
_ Ελλαδ-ίτσα… Ωρ-ίτσα… είπε η Μαργαρίτα.
Ο Θανάσης έκανε ότι δεν άκουσε. _ Λοιπόν; Αν έρθω καµιά βόλτα, θα µε κοιµίσετε; συνέχισε η Μαργαρίτα και δίχως να περιµένει απάντηση σηκώθηκε κι αποµακρύνθηκε προς την προκυµαία.
Η Παναγιώτα πετάχτηκε ξωπίσω της. _ Εννοείται, φώναξε η Ζυστίν, όποτε θέλετε. Το σπίτι δεν είναι βέβαια µεγάλο… _ Είναι κι ο Ζερόµ… _ Μην τα παίρνετε τοις µετρητοίς, αντέδρασε ο Θανάσης. Ετσι τα λέει. Κατ αρχάς δεν µπαίνει σε αεροπλάνο.
Ο Αλέξανδρος σταµάτησε τους ήχους, έπαψε να βασανίζει τη σαλάτα και έστρεψε το κεφάλι του προς τον πατέρα του σε σχήµα ερωτηµατικού.
_ Και στην Αγγλία πώς πήγατε;
Αυτό το ξεφούρνισε η Ζυστίν. Προσπάθησε την ίδια στιγµή να το καταπιεί, αλλά ήταν αργά. Δίπλα της αισθάνθηκε το σώµα του Γεράσιµου να τεντώνεται και να συστρέφεται.
Στο σπίτι, το νερό ήταν παγωµένο, η σπιτονοικοκυρά είπε ότι χάλασε ο ηλιακός. Ο Θανάσης τής ζήτησε ν ανάψει τον ηλεκτρικό. Εκείνη του έγνεψε εντάξει, ωστόσο µια ώρα αργότερα ακόµη δεν είχε νερό. Πλύθηκαν µε κρύο.
Αργά τη νύχτα ο Γεράσιµος πετάχτηκε κάθιδρος. Κοίταξε το ρολόι που φωσφόριζε στο χέρι του, η κίνηση αυτή στάθηκε ικανή ώστε να ξεχάσει τι είχε ταράξει τον ύπνο του. Είχαν µεταφερθεί στο τυφλό δωµάτιο, η ζέστη ήταν αφόρητη.
Κοίταξε τον Μάνο έτσι όπως ακουµπούσε το κεφάλι του στο πλευρό της Ζυστίν. Αυτό το παιδί δεν είχε τίποτε δικό του.
Σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς την τουαλέτα, κατουριόταν και διψούσε. Είχε ξεχαστεί στον καθρέφτη όταν άκουσε ξανά τους παράξενους ήχους από την κουζίνα _ τα ποντίκια… Πάγωσε. Βγήκε στον διάδροµο, οι θόρυβοι ακούγονταν καθαρότερα. Προχώρησε στο βάθος, κοντοστάθηκε, υπολόγισε µε ακρίβεια την απόσταση από τον διακόπτη του ηλεκτρικού και, κάνοντας ένα σάλτο, τον πάτησε. Η λάµπα φθορίου τρεµούλιασε δυο τρία δευτερόλεπτα.
_ Μη! Σβήσ το!
Διέκρινε κάποια που έµοιαζε στη Μαργαρίτα, τα χαρακτηριστικά της όµως ήταν παραµορφωµένα. Εκλεισε τον διακόπτη.
_ Φύγε, µη στέκεσαι εδώ, ακούστηκε και πάλι η ίδια αλλοιωµένη φωνή. _ Ολα καλά; ψιθύρισε εκείνος.
_ Φύγε!
Το πρωί τους ξύπνησαν οι φωνές του Θανάση που τσακωνόταν µε τον σπιτονοικοκύρη. Στο κέντρο της αντιδικίας, η έλλειψη ζεστού νερού. Ο µεσήλικος άνδρας µουρµούριζε µπερδεµένες φράσεις. Στο τέλος, παρέπεµψε ξανά στη γυναίκα του. Κολύµπησαν µπροστά στο σπίτι, η Μαργαρίτα χάθηκε στην αφρισµένη θάλασσα για περισσότερο από µία ώρα. Η Παναγιώτα χτύπησε το πόδι της σε µια πέτρα, µα δεν έκλαψε.
Το βράδυ βόλταραν στο λιµάνι. Η πόλη είχε καταληφθεί από Τσιγγάνους. Από ένα ξεσκέπαστο φορτηγάκι, δεµένη πρόχειρα µε ένα σχοινί, έσερναν µια κοπέλα στο οδόστρωµα. Λίγο παραπέρα, στην αρχή της Λεωφόρου της Μεγαλόχαρης, τρεις αστυνοµικοί έβαζαν στη σειρά όσους ανέβαιναν µπουσουλώντας. Δίπλα τους κάποιοι τους προµήθευαν υπερµεγέθεις λαµπάδες. Εκείνοι που µπουσουλούσαν _ σχεδόν αποκλειστικά γυναίκες, ορισµένες µε κάποιο κουτσούβελο στην πλάτη _ πατούσαν στον στρωµένο τάπητα, ενώ όσοι τους χάζευαν, πολυπληθέστεροι, προχωρούσαν παράλληλα. Ορισµένοι µπουσουλούσαν δίπλα από τον τάπητα, τα γόνατά τους είχαν µατώσει.
Ο Γεράσιµος και η Ζυστίν βάδιζαν µπροστά, πίσω τους ακουγόταν το τελετουργικό µουρµουρητό του Αλέξανδρου. Ξαφνικά αισθάνθηκαν αναταραχή, στράφηκαν και είδαν κάτι που τους αιφνιδίασε. Η Μαργαρίτα είχε πιάσει τον Μάνο από τους ώµους και κάτι του έλεγε. Πριν προλάβουν καλά-καλά να καταλάβουν τι συµβαίνει, ο γιος τους είχε δεχτεί ένα δυνατό χαστούκι.
Πρώτος έπεσε πάνω της ο Θανάσης, αµέσως έτρεξαν κοντά ο Γεράσιµος και η Ζυστίν.
_ Τι κάνεις; ούρλιαξε ο Θανάσης.
Η φωνή του είχε τέτοιο παράπονο ώστε αυτόµατα µετριάστηκαν οι αντιδράσεις των υπολοίπων. Ο Μάνος είχε ήδη χωθεί στη φούστα της µάνας του κλαψουρίζοντας. Εκείνη τον παρηγορούσε στα γαλλικά. _ Τι συνέβη; φώναξε ο Γεράσιµος. Η Μαργαρίτα έµοιαζε να τα έχει χαµένα.
_ Είσαι τρελή; ούρλιαξε η Ζυστίν.
Παραλίγο να µατώσει το αυτί του παιδιού!
_ Τι στο διάολο κάνεις, µπορείς να µου πεις; βρυχήθηκε ο Θανάσης αρπάζοντάς την από το µπράτσο.
_ Αφησέ µε ήσυχη, έκανε εκείνη αναψοκοκκινισµένη, αποτινάσσοντας το χέρι του _ βάλθηκε να ανηφορίζει µε µεγάλες δρασκελιές προς την εκκλησία.
Ο Αλέξανδρος παρακολουθούσε τη σκηνή σαν χαµένος, ενώ η Παναγιώτα είχε πλησιάσει τον πληγωµένο Μάνο και, δίχως να τον αγγίζει, κουνούσε το χέρι της από πάνω προς τα κάτω σαν να τον χάιδευε.
_ Τι συνέβη επιτέλους; φώναξε ο Γεράσιµος, τούτη τη φορά προς τον Θανάση.
Εκείνος είχε µείνει στήλη άλατος, κοιτώντας τη γυναίκα του που αποµακρυνόταν.
_ Τίποτα, είπε. Ο µικρός έπεσε κάτω κι έκανε τάχα ότι µπουσουλάει. Σαν παιχνίδι. Προτού καταλάβω, είχε πάει κοντά του… Στο Πόρτο. Ο Γεράσιµος και ο Θανάσης είχαν ξετρυπώσει ένα τάβλι και χτυπούσαν µε µανία τα πούλια. Δίπλα τους στεκόταν ανακούρκουδα η Παναγιώτα, τα µάτια της έπαιζαν δεξιά κι αριστερά. Ο Αλέξανδρος µε τον Μάνο µαστόρευαν στην άµµο σιωπηλοί. Λίγα µέτρα πιο πέρα, η Ζυστίν ξεφύλλιζε ένα περιοδικό ρίχνοντας κάθε τόσο ερευνητικές µατιές. Η Μαργαρίτα καθόταν ελαφρώς αποµακρυσµένη φορώντας ακόµη τα ρούχα της, τα γυαλιά ηλίου της έκρυβαν το µισό πρόσωπο. Κοντά της, ένας άνδρας προσπαθούσε να διαβάσει την εφηµερίδα του, ακουµπούσε το φύλλο κάτω και το κρατούσε σταθερό σκεπάζοντάς το µε χούφτες άµµο. Οταν ο Θανάσης αντελήφθη την απουσία της Μαργαρίτας, το σκορ είχε ανατραπεί σε εφτά – πέντε εναντίον του. Στο µεταξύ ο άνεµος είχε και πάλι δυναµώσει, κάποιες οµπρέλες ξεκόλλησαν. Ο άνδρας µε την εφηµερίδα αναγκαζόταν κάθε τόσο να καθαρίζει µε το χέρι του τα κοµµάτια που ήθελε να διαβάσει. Μια δεύτερη ριπή σάρωσε την παραλία, πολύχρωµα καπελάκια στροβιλίστηκαν στον αέρα. Αµµος µπήκε στα µάτια της Παναγιώτας, αυτή τη φορά έβαλε τα κλάµατα.
_ Δεν πάµε προς την ταβέρνα; φώναξε η Ζυστίν.
Ο Θανάσης σηκώθηκε, το βλέµµα του πλανήθηκε στην αγριεµένη θάλασσα. Ελάχιστα κεφάλια διακρίνονταν, τα νερά είχαν φουσκώσει και το κύµα απειλούσε τα πράγµατά τους.
_ Πού είναι η Μαργαρίτα; ρώτησε ο Γεράσιµος.
Η Παναγιώτα είχε κολλήσει το πρόσωπό της στο πόδι του πατέρα της, ενώ Αλέξανδρος και Μάνος χοροπηδούσαν πάνω στον πύργο τους. Ο Θανάσης δεν απάντησε, εξακολούθησε να κοιτάζει στο βάθος µε ύφος έµπειρου ναυτικού. Το µάτι του έπαιζε παράξενα, λες και η θάλασσα δεν έδινε τούτη τη φορά τα γνώριµα µηνύµατα.
Λίγο παραπέρα, ο άνδρας γύρισε ανάποδα την εφηµερίδα του και φτυάρισε µερικές χούφτες άµµου µε το χέρι του. Το βλέµµα του έπεσε στον Καιρό. Η πρόβλεψη έκανε λόγο για σταδιακή εξασθένηση των ανέµων και µεγάλη άνοδο της θερµοκρασίας.
Η Παναγιώτα είχε κολλήσει το πρόσωπό της στο πόδι του πατέρα της, ενώ Αλέξανδρος και Μάνος χοροπηδούσαν πάνω στον πύργο τους. Ο Θανάσης δεν απάντησε, εξακολούθησε να κοιτάζει στο βάθος µε ύφος έµπειρου ναυτικού. Το µάτι του έπαιζε παράξενα, λες και η θάλασσα δεν έδινε τούτη τη φορά τα γνώριµα µηνύµατα
Ο Κώστας Κατσουλάρης είναι συγγραφέας, κριτικός βιβλίου και δηµοσιογράφος. Τα γνωστότερα βιβλία του είναι οι «Ιστορίες από τον αφρό», ο «Αντίπαλος», και ο «Αντρας που αγαπούσε τη γυναίκα µου»
Google news
